Fase 2: boosheid

Nietsvermoedend lig je op je bed naar De Wereld Draait Door te kijken. Matthijs kondigt vrolijk een filmpje aan als afsluiter van het item over de code rood die die ochtend was afgegeven. Auto’s glibberen door ijzel en sneeuw, kunnen niet tijdig remmen en botsen op hun voorgangers. Je ziet een grote vrachtwagen scharen. Het glijdt met een misselijkmakende vaart af op de camera… op jou. Paniek giert door je aderen. Tranen lopen met een sneltreinvaart over je wangen. Je hart klopt als een bezetene. Alles schreeuwt in je om weg te wezen. Maar het is te laat. Jouw ongeluk was namelijk 6,5 week geleden…

Ik voel me boos. Woedend zelfs. De impact van het ongeluk op mijn leven is te groot. En dat wil ik helemaal niet. Ik wil door, doorgaan met mijn leven en het gebeurde achter me laten. Waarom moet ik boeten voor dit ongeluk? Ik reed duidelijk zichtbaar op een voorrangsweg. Waarom lig ik dan al 6 weken op bed? Waarom heb ik dan mijn examen moeten missen? Waarom heb ik niet kunnen starten in mijn nieuwe functie? Waarom word ik er dan financieel minder van? Vooral dat laatste houdt me op dit moment bezig. Want ondanks de allriskverzekering van mijn scooter is de dagwaarde aanzienlijk lager dan het offertebedrag voor de aanschaf van een nieuwe. En dan heb ik het helaas alleen nog maar over de kosten van de scooter.

Het positieve nieuws is dat ik in fase 2 ben aanbeland. Fase 2 van het rouwverwerkingsproces dat schijnbaar iedereen na een ingrijpende traumatische ervaring geheel of gedeeltelijk doorloopt om tot rust te kunnen komen. De psychiater Elisabeth Kübler-Ross heeft vijf fasen benoemd:

  • ontkenning;
  • boosheid;
  • onderhandelen en vechten;
  • depressie;
  • aanvaarding.

Maar natuurlijk ben ik – stuiterbal die ik ben – in meerdere fasen tegelijkertijd hard aan het werk. Ik ben namelijk ook druk doelen aan het stellen en kan niet wachten weer aan het werk te gaan (fase 3). En ik voel me steeds machtelozer en sluit me meer en meer af voor contact (fase 4). Dus fase 5, de aanvaarding, laat vast niet lang meer op zich wachten!

LC

Rauwe angst

Ben jij weleens bang geweest? En dan bedoel ik niet het bang-voor-spinnen-bang, maar echt bang? Zo bang dat je misselijk bent van angst? Dat je hart te groot lijkt voor je ribbenkast en je het luid en duidelijk voelt kloppen in je keel? Dat je ademhaling steeds hoger wordt, dat het lijkt alsof je niet voldoende zuurstof binnen krijgt en dat je zelfs gaat hyperventileren?

Ik wel. Gisteravond. De aanleiding? Ik moest deze ochtend in een auto stappen om naar Rotterdam te rijden. Ik weet het: ik geloof het ook niet nu ik het zo zwart-op-wit zie staan. Ik, liefhebber van wildwater, die het liefst morgen weer uit een vliegtuig springt, die down-under heeft gebackpackt, tarantula’s heeft geaaid, slangen om haar nek heeft gehad, tattoos heeft laten zetten, twee bevallingen heeft overleefd. Ik.

En waardoor? Gewoon volle, pure, rauwe angst. Niets meer en niets minder. Angst voor een verkeersongeluk. Angst om weer door een niet-oplettende medeweggebruiker aangereden te worden. Angst voor gladde en besneeuwde wegen. Angst om geen controle te hebben. Angst voor pijn. Angst om weer weken aaneengesloten op bed te liggen. Angst om me machteloos te voelen. Angst om tegelijkertijd met mijn partner om te komen en twee kindjes moederziel alleen achter te laten op deze wereld.

Ik ben bang. En ik heb eraan toegegeven…