Openbaring

Ik heb vanochtend nee gezegd. En het laat me niet meer los. Het geeft een raar gevoel in mijn buik. Maar het is geen onplezierig gevoel. Vreemd en onwennig, dat wel.

Ik heb vanochtend nee gezegd. Tegen een collega. Een lieve en leuke collega die omkomt in haar werk. Normaliter was ik de eerste om ja te zeggen. ‘Geef maar aan mij, ik regel het wel’, ‘Ik los het wel even op’ of ‘O, dat heb ik zo gedaan’ zijn zinnen die mij niet vreemd zijn. Ik help graag, ik ben een doener en een regelneef, maar ik vergeet daarbij mezelf nog wel eens.

Ik heb vanochtend nee gezegd. Nee, omdat ik mijn grenzen aanvoelde. Grenzen die ik zelf graag en gemakkelijk overschrijd. Maar nu, als gevolg van de lichamelijke beperkingen door het ongeval, besef ik me dat mijn grenzen een limiet, een eindpunt, een afbakening geven voor mijn eigen bestwil. Ik, die normaal het liefst zo veel mogelijk ballen tegelijk in de lucht houd, wil nu niet teveel hooi op mijn vork nemen. Zodat ik op een zo goed mogelijke manier weer normaal kan gaan functioneren. En vanochtend besefte ik me dat zo goed mogelijk en zo snel mogelijk niet altijd samen op gaan.

Ik ben vanochtend voor mezelf opgekomen. En ik ben er nog stil van.

LC

Advertenties

2 gedachtes over “Openbaring

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s