Als je door de hel gaat, blijf lopen

Begin deze week had ik het heerlijke gevoel dat ik over de helft was. Dat ik bovenop de berg stond; de steile, zware klim achter de rug had en van nu af aan alleen nog maar de makkelijkere weg naar beneden hoefde af te leggen. Natuurlijk heeft de weg naar beneden ook moeilijke gedeelten, maar het heftigste parcours was achter de rug, daar was ik van overtuigd. Wat een heerlijk gevoel! Ik bruiste van energie en kon niet wachten weer ‘gewoon’ mijn leven te kunnen leiden. Het liefst was ik abseilend de berg af gegaan!

Nu, aan het einde van week, heb ik nog steeds het gevoel dat ik over de helft ben. Alleen ben ik wel een moeilijk pad tegengekomen, onderweg naar beneden. Vol stof tot nadenken – oftewel zeer om te verwerken – door een gesprek met de psycholoog, en vol met grote keien van pijn en machteloosheid door de ontvangst van een brief van het arrondissementsparket. Hobbels op de weg naar herstel dus. Of misschien juist wel noodzakelijke momenten in het (geestelijke) herstelproces.

Deze week hoorde ik een uitspraak van Winston Churchill. Vrij vertaald: als je door de hel gaat, blijf lopen. Dus dat blijf ik doen. En dan wel bergafwaarts, op het makkelijkere pad naar beneden – met hier en daar een pittig stukje weg -, naar het dal waar mijn gewone leven op mij wacht. Ik kijk ernaar uit.

LC

Een stapje terug, twee stapjes vooruit

De knoop is doorgehakt, de beslissing is genomen. Vorig jaar november grapte ik nog dat 2012 mijn jaar zou worden: mijn nieuwe diploma op zak; twee nieuwe uitdagende functies… Wat kunnen dingen anders lopen door net een paar seconden in het verkeerde moment op de verkeerde plek te zijn.

Zó kwaad en zo ontzettend verdrietig was ik in januari. Waarom had ik niet 2 weken later aangereden kunnen worden? Nu kon ik niet op voor mijn laatste examen! Heel 2011 had ik hiernaartoe gewerkt. Elke vrije minuut was het afgelopen jaar hier aan besteed. Het zou de afsluiting zijn van een jaar hard werken om dat felbegeerde communicatiepapiertje in bezit te krijgen. En nu moest ik nog eens vijf maanden extra wachten voordat ik mijn communicatieopleiding kon afronden. Juni was nog zo ver weg!

Het maakte de beslissing waar ik de afgelopen week mee heb geworsteld er alleen maar zwaarder op. Ik wilde er niet aan toegeven. Ik wilde mezelf niet laten kennen. En toch heb ik moeten besluiten dat het beter is voor mij om me op dit moment enkel en alleen op mijn revalidatie te richten. De studie even te laten voor wat het is. Mijn eindexamen en dat zo gewenste papiertje nogmaals met een halfjaar uit te stellen. Ik red het gewoon nog niet, zo simpel is het. Maar wat is het ontzettend moeilijk om dat aan mezelf toe te geven. En het mag dan een verstandige beslissing zijn, leuk is-ie niet.

Maar niet getreurd, dit keer weet ik het zeker: 2013 wordt mijn jaar! En dit besluit geeft me de kracht, de tijd en de energie daar hard naartoe te werken. Een stapje terug, maar twee stapjes vooruit!

LC

Laat je hoofd niet hangen

Er zijn van die dagen waarop ik er geen zin in heb. Geen zin meer om te vechten. Geen zin meer om de hele dag binnen te zitten, geen zin om te lezen of tv te kijken. Geen zin om naar buiten te gaan of de telefoon aan te nemen omdat ik niet wil vertellen hoe het met me is. Geen zin om op bed te liggen, geen zin om aan de studie te gaan.

En dan zet ik Ben aan… en hij sleept me er weer doorheen.

Ben Howard – Keep your Head up

I spent my time watching
the spaces that had grown between us
And I cut my mind on second best
the scars that come with the greeness
I gave my eyes to the boredom
still the seabed wouldn’t let me in
And I tried my best to embrace the darkness
in which I swim

Now walking back down this mountain
with the strength of a turning tide
The wind so soft at my skin
the sun so hot upon my side
Looking out at this happiness
I searched for between the sheets
Feeling blind, to realise
All I was searching for was me
Oh all I was searching for was me

Keep your head up, keep your heart strong
Keep your mind set, keep your hair long
Keep your head up, keep your heart strong
Keep your mind set in your ways
Keep your heart strong

I saw a friend of mine the other day
And he told me that my eyes were gleaming
I said I’d been away
and he knew the depths I was meaning
It felt so good to see his face
the comfort invested in my soul
To feel the warmth of his smile
when he said ‘I’m happy to have you home’
Oh I’m happy to have you home

Keep your head up…

Because I’ll always remember you the same
Eyes like wildflowers with your demons of
change
May you find happiness there
May all your hopes turn out right

Keep your head up…

Because I’ll always remember you the same
Eyes like wildflowers with your demons of
change

De beste wraak…

De situatie was gelijk, de locatie was gelijk, het tijdstip was gelijk. Alleen de uitkomst was anders. Deze keer klopte ik het stof van mijn kleding. Bijna geen schade, maar vooral: geen lichamelijk letsel. Deze keer was het de tegenpartij die in het ziekenhuis belandde. Deze keer mocht, nee, moést hij maandenlang thuis op bed herstellen. In eerste instantie voelde dit heerlijk, vol wraakzucht. Ik liep om zijn bed in de woonkamer te dansen en te zingen ‘Eigen schuld, dikke bult, die er nooit meer uit wil. Nahnahnahnahnaah!’. En als een klein meisje stak ik daarbij mijn tong naar hem uit.

Maar terwijl ik dit aan het doen was, besefte ik me hoeveel pijn en verdriet deze man hierdoor moest hebben. Hoezeer zijn leven hierdoor op zijn kop moest staan. Dat dit nog het enige onderwerp in zijn leven was. Hoeveel hij aan levensvreugde moest missen doordat hij zo beperkt was in zijn doen en laten. Hoe groot de impact op zijn familie was. En daar werd ik zo verdrietig van. Dat gunde ik hem niet. Dat gun ik niemand. Zelfs niet de man die beweert dat het mijn eigen schuld is.

En weer werd ik huilend wakker.

Mijn droom, mijn wens voor vandaag en de dagen die komen gaan is dan ook dat ik snel, heel snel, een grote dikke vette punt achter dit verhaal mag zetten. Ik ben er klaar mee. Ik wil door met mijn leven.

LC