Als je door de hel gaat, blijf lopen

Begin deze week had ik het heerlijke gevoel dat ik over de helft was. Dat ik bovenop de berg stond; de steile, zware klim achter de rug had en van nu af aan alleen nog maar de makkelijkere weg naar beneden hoefde af te leggen. Natuurlijk heeft de weg naar beneden ook moeilijke gedeelten, maar het heftigste parcours was achter de rug, daar was ik van overtuigd. Wat een heerlijk gevoel! Ik bruiste van energie en kon niet wachten weer ‘gewoon’ mijn leven te kunnen leiden. Het liefst was ik abseilend de berg af gegaan!

Nu, aan het einde van week, heb ik nog steeds het gevoel dat ik over de helft ben. Alleen ben ik wel een moeilijk pad tegengekomen, onderweg naar beneden. Vol stof tot nadenken – oftewel zeer om te verwerken – door een gesprek met de psycholoog, en vol met grote keien van pijn en machteloosheid door de ontvangst van een brief van het arrondissementsparket. Hobbels op de weg naar herstel dus. Of misschien juist wel noodzakelijke momenten in het (geestelijke) herstelproces.

Deze week hoorde ik een uitspraak van Winston Churchill. Vrij vertaald: als je door de hel gaat, blijf lopen. Dus dat blijf ik doen. En dan wel bergafwaarts, op het makkelijkere pad naar beneden – met hier en daar een pittig stukje weg -, naar het dal waar mijn gewone leven op mij wacht. Ik kijk ernaar uit.

LC

Advertenties

Een gedachte over “Als je door de hel gaat, blijf lopen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s