Pislink

Loslaten: kun jij dat? Lukt het jou om dingen naast je neer te leggen? Om je schouders op te halen en dat wat je dwars zit van je af te laten glijden? Het even te parkeren en er niet meer aan te denken? Mij lukt het de ene keer beter dan de andere keer, maar dit weekend geef ik het maar op. Het lukt écht niet.

Dit weekend is het Pinksterweekend. En met Pinksteren wordt er jaarlijks 3 dagen lang feest gevierd in Landgraaf. Juist: Pinkpop! Drie dagen lang genieten van waanzinnig goede livemuziek met leuke en gelijkgestemde muziekliefhebbers om je heen. Zelfs regen kan daar de sfeer niet verpesten, en het zonnetje maakt het plezier er alleen maar groter op. En zon is er genoeg dit weekend.

Ook dit jaar hadden we weekendkaarten voor Pinkpop. Wat verheugde ik me erop: een heel weekend lang even de boel de boel laten, het tempo aanpassen naar jouw tempo, samenzijn met vrienden en kennissen en natuurlijk bovenal genieten van topacts als Bruce Springsteen, Mumford and Sons en Ben Howard. Door een kort noodlottig moment 5 maanden geleden heb ik echter vorige week mijn kaartjes uit handen moeten geven. Drie dagen lopen, staan en zitten is voor mij nog toekomstmuziek. En wat baal ik daarvan! Ik had nu nergens liever willen zijn dan in Landgraaf. En daar denk ik de hele dag aan. Ik krijg het niet uit mijn hoofd. Natuurlijk helpt het niet dat mijn hele timeline bestaat uit berichten over en vanuit Pinkpop, of dat mijn favoriete radiostation live uitzendt vanaf Pinkpop. Ik zou kunnen besluiten deze Pinkpopwereld buiten te sluiten, maar ik weet dat ik het dan nog steeds niet los zou kunnen laten. Ik wilde zo graag!

Mijn tijd komt wel weer, ik weet het. Alleen dat stemmetje in me dat bedacht dat Tegenpartij nu wel daar zou kunnen rondlopen, terwijl ik gedwongen moet thuisblijven, dat stemmetje is zó boos. Tegenpartij is de veroorzaker van het feit dat ik daar nu niet kan zijn en heeft niet eens het lef daarvoor de verantwoordelijkheid op zich te nemen. Ik ben woedend, nee, PISLINK op dit moment. En ik hoop heel erg dat Karma bestaat…

LC

Verwachtingenmanagement

Bestaat er zoiets als verwachtingenmanagement? En dan heb ik niet over het managen van de dikkebuikenbrigade, maar over het managen van de verwachtingen die niet alleen anderen je opleggen, maar die je jezelf ook oplegt? Simpel nee-zeggen klinkt heel gemakkelijk, maar het nadeel met verwachtingen is dat die je vaak indirect of onbewust worden opgelegd.  Bovendien zijn verwachtingen niet altijd even realistisch of haalbaar. Het zijn aannames of hoop dat een bepaalde actie of handeling ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden. Als een verwachting niet uitkomt, kan er sprake zijn van acceptatie, maar ook van teleurstelling, verwarring, onzekerheid en angst. Ik ben ondertussen ervaringsdeskundige op dit gebied.

Het nadeel van verwachtingen is dat ik het gevoel heb dat ik ze ook allemaal moet waarmaken. Het doen-wat-je-denkt-dat-je-MOET-doen. En ik kan even niet meer. Het was twee stappen vooruit en gelijk gaan hollen, de afgelopen week. En dus nu weer even een stap terug, mij opgelegd door mijn lijf. Naast de pijn ben ik zo ontzettend moe. Moe van alles wat ik moet om maar weer zo snel mogelijk te gaan werken en te gaan ‘leven’. Het klinkt gek, maar ik ben even aan vakantie toe. Verlof van de verwachtingen. Gewoon even liggen met een boek in de zon. Opladen en mijn tank weer volgooien met zonne-energie. Even helemaal niets, zodat ik daarna weer kan gaan handelen om mijn wensen, mijn verwachtingen, en die van de buitenwereld te bereiken. Mits ze realistisch zijn natuurlijk. Voor nu hoef ik niets te bewijzen. De stapel werk naast mijn laptop met daarnaast de nog grotere stapel studiewerk moet maar even blijven wachten. Ik eerst. Mijn herstel eerst.

Ik moet gewoon doen wat ik kan. Dus vanaf nu is het voor mij doen-wat-je-denkt-dat-je-KUNT-doen. En voor nu is dat even niets.

LC

Face your fears, wipe your tears

Glimmend stonden ze me toe te schijnen. En ik wilde wel. Echt. Maar toch, ondanks alle grootspraak en stoer gedrag, weerhield iets me. Durf. Ik durfde niet. Vier maanden geleden zat ik namelijk voor het laatst op een scooter. Ik kan me er niet meer zo veel van herinneren. Wel dat ik wakker werd in het ziekenhuis.

Maar nu was het tijd: tijd om een nieuwe scooter aan te schaffen. De vrijheid roept. En ja, ook op de scooter zal ik moeten revalideren. Mijn durf weer vinden. Weer genoeg lef hebben om deel te nemen aan het verkeer en niet te schrikken bij elke auto die van links of rechts komt. Dus het is tijd.

Daar stond ik dan. De keuze was teruggebracht tot twee. Exact hetzelfde model als dat ik had, en een totaal ander model van een ander merk. Het moment was daar om plaats te nemen op beide scooters om even het verschil te ‘voelen’. En het leek zo’n heel kleine, nietige stap. De scooters stonden op hun standaard, ik hoefde er niet op te rijden, alleen er maar even op te gaan zitten. Toch sprongen de tranen in mijn ogen, kreeg ik een brok in mijn keel en fladderde de angst rond in mijn buik. Ik werd er niet boos om, of verdrietig. Ik liet het gewoon even ‘zijn’. Het duurde maar kort, vast niet langer dan een minuut. En toen, toen nam ik de stap en ging zitten. Wat een heerlijke overwinning! Wat een fijn gevoel om mijn angst onder ogen te hebben gezien en te hebben geconfronteerd. Ik voel nu dat het goed gaat komen. Het einde is in zicht, de finish is te zien. Ik weet dat ik nog vele kilometers af te leggen heb, maar nu ben ik er zeker van dat ik het ga halen. Een grote grijns lijkt wel vastgebeiteld op mijn gezicht.

Nu rest alleen nog het probleem dat ik geen keuze heb kunnen maken. De nieuwe helm is wel al aangeschaft, maar voor welke scooter moet ik nou kiezen? De oude vertrouwde, de scooter die me nooit in de steek liet, maar in dit geval toch een vervanger is van mijn oude liefde (en dat zal nooit meer hetzelfde worden)? Of een totaal nieuw model van een ander merk, zodat ik helemaal opnieuw begin: een nieuwe start?

Gelukkig heb ik nog een paar nachtjes om daarover na te denken. En ik denk dat ik deep-down-inside de keuze al heb gemaakt. Ik heb alleen nog even wat tijd nodig.

LC

Geen zin

Het is donker. Zachtjes hoor je de regen tikken op het slaapkamerraam. Je wekker piept. Een hartgrondige verwensing komt uit je tenen. Je wil nog niet denken aan opstaan. De slaapkamer is ijzig koud en je weet dat de badkamer niet veel warmer zal zijn. Je haalt uit naar de wekker in de hoop de snooze-knop te raken. Het lukt. Je kruipt nog wat dieper onder de dekens, in je heerlijk warme bed. De slaap wil alleen niet meer komen. Ergens knaagt dat stemmetje dat je vertelt dat je eruit moet. Je moet je gaan klaarmaken voor werk. Je herinnert je dat deze dag vol is gepland met saaie vergaderingen en vreselijke afspraken. Rennen van hot-naar-her. En dan zegt dat duiveltje op je schouder dat je je ook ziek zou kunnen melden…
Natuurlijk doe je dat niet, maar wie kent dat gevoel niet? Heerlijk een lange dag doorbrengen in bed, de dekens over je hoofd, geen werk, geen gezeur.

Ik sla ’s ochtends mijn wekker uit, draai me nog een keer om en verlang naar de ochtenden waarop ik naar mijn werk moet. Nog even wachten en ik vraag me vast weer af waarom ik daar ook alweer naar verlangde…

Masker

Daar was-ie weer. Op het moment – alweer twee weken geleden – dat het ziekenhuisbed en de rolstoel werden opgehaald, kwam-ie tevoorschijn: mijn alles-gaat-goed-ik-ben-een-bikkel-en-ga-gewoon-hard-door-masker. Want het weghalen van het ziekenhuisbed betekende voor mij onbewust dat ik weer normaal moest gaan leven. En daarvoor moest ik mezelf wel groot houden, want het gaat soms gewoon niét goed. Om eerlijk te zijn gaat het zelfs vaker niet goed dan wel. Ik denk dan ook dat dit masker veel meer naar mezelf toe is gericht dan naar de buitenwereld. Want ik wil mezelf niet langer hulpeloos en moe voelen. Nee, ik wil gewoon dat alles weer goed gaat. Maar waar bestaat dat ‘goed’ dan uit? Dat mijn huis netjes aan kant en opgeruimd is. Dat mijn man niet meer zoveel hoeft te doen. Dat mijn collega’s blij zijn met mijn ondersteuning ook al ben ik arbeidsongeschikt. Dat ik de wereld weer laat draaien. Belachelijk natuurlijk. De wereld draait niet door mij, en de wereld draait ook echt wel door zonder mij. En nu pas valt me op dat ‘goed’ voor mij betekent dat alles rondom mij goed moet gaan. Ik heb mezelf niet genoemd. Ik heb in de opsomming niets gezegd over zelf weer lekker in mijn vel zitten, geestelijk en lichamelijk. Is dat niet het eerste waar ik nu aan zou moeten denken?

Ik voel me schuldig. Schuldig over het feit dat ik niet sneller revalideer. Schuldig over het feit dat ik de hele dag thuis zit, terwijl mijn kinderen naar de opvang gaan. Schuldig omdat mijn man nu zoveel extra taken meer moet uitvoeren terwijl hij al zo veel op zijn bord heeft. Schuldig omdat er werk blijft liggen. Schuldig omdat ik over 3 maanden naar een muziekfestival wil, maar er eigenlijk een hard hoofd ik heb of ik dan wel al helemaal gerevalideerd ben. En als ik nog niet volledig kan werken, mag ik ook niets leuks doen voor mezelf, toch? Dit alles maakt dat ik veel te veel hooi op mijn vork neem, waardoor de essentiële dingen zoals tijd voor mezelf, rust voor de verwerking, en tijd voor de broodnodige spierversterkende oefeningen erbij inschieten. Waardoor ik vervolgens weer boos over word op mezelf. Logisch.

Ik moet dus een stap terug doen. Een stap naar mezelf toe. Eerst aan mijzelf denken, en aan mijn herstel. Maar hoe doe je dat?

LC

RIP

Wat mis ik je. Tweeëneenhalf jaar. Langer heeft het niet mogen duren. Ik kan me mijn eerste voorzichtige meters op jou nog zo goed herinneren. De eerste meters van jouw vrijheid, en de mijne. Onwennig, maar het begin van een goede vriendschap. In ruil voor wat liefde en aandacht bracht jij me overal naartoe.

Jij was mijn overgangsrite tussen werk en privé: het ene loslaten, op weg naar het andere. Jij maakte het mogelijk om de spanning na een dag werken ver achter mij te laten, of mijn zorgen door de wind weg te laten waaien. Door weer en wind waren we samen, dag in, dag uit. We waren één met de seizoenen. Samen trotseerden we regen en sneeuw. Samen genoten we van de zonnestralen die ons verwarmden. Samen lachten we om de stumpers in hun stilstaande auto’s terwijl we hen passeerden. De fijnste herinneringen heb ik aan die lange rechte weg buiten de bebouwde kom, met de wind in ons rug en de zon die ons vriendelijk toeknikte. Puur genot. Op die momenten waren jij en ik één.

Een klein moment, een fractie van een seconde, kostte jou het leven. En misschien heb je het mijne daarmee wel gered.

Ik mis je gepur, je tevreden gebrom, ja, zelfs jouw ochtendhumeur op de koude dagen. Zo een als jij krijg ik nooit meer.

LC

Baksteen

Wacht jij? Wacht jij op dingen om te gebeuren, zodat je leven dan weer goed is, of beter? Fantaseer jij over hoe een bepalend moment in je leven anders had kunnen verlopen en welk effect dat dan zou hebben gehad op de rest van je leven? Of verwacht jij dat wanneer iemand op een later moment zijn fouten erkent en sorry zegt, dat het dan allemaal minder erg, minder pijnlijk is?

Naar aanleiding van de aanrijding heeft de officier van justitie besloten dat Tegenpartij in een strafzaak voor de rechter moet verschijnen. En ik voel niets. Helemaal niets. Geen blijdschap, geen opluchting, niets. Deze strafrechtelijke zaak staat weliswaar los van mijn civiele procedure, maar toch: het Openbaar Ministerie wil Tegenpartij horen. Tegenpartij is dus fout. En toch het doet niets met me.

Wat ik me vandaag besefte is dat ik eigenlijk wachtte op een simpel en eenvoudig ‘sorry’ van Tegenpartij. Op zijn begrip en zijn aanvaarding van de schuld. Maar waarom? Zouden zijn excuses ook maar iets aan de situatie veranderen? Zouden de afgelopen 19 weken daarmee opeens minder naar en vervelend worden? Het antwoord daarop is nee. En dat besef raakte me vandaag als een baksteen. Vol op mijn kin.

Mijn openbaring van vandaag: perioden vol pijn en verdriet worden niet minder zwaar wanneer de aanstichter hiervoor zijn excuses aanbiedt. Nu niet, nooit niet.

LC

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday). Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.