RIP

Wat mis ik je. Tweeëneenhalf jaar. Langer heeft het niet mogen duren. Ik kan me mijn eerste voorzichtige meters op jou nog zo goed herinneren. De eerste meters van jouw vrijheid, en de mijne. Onwennig, maar het begin van een goede vriendschap. In ruil voor wat liefde en aandacht bracht jij me overal naartoe.

Jij was mijn overgangsrite tussen werk en privé: het ene loslaten, op weg naar het andere. Jij maakte het mogelijk om de spanning na een dag werken ver achter mij te laten, of mijn zorgen door de wind weg te laten waaien. Door weer en wind waren we samen, dag in, dag uit. We waren één met de seizoenen. Samen trotseerden we regen en sneeuw. Samen genoten we van de zonnestralen die ons verwarmden. Samen lachten we om de stumpers in hun stilstaande auto’s terwijl we hen passeerden. De fijnste herinneringen heb ik aan die lange rechte weg buiten de bebouwde kom, met de wind in ons rug en de zon die ons vriendelijk toeknikte. Puur genot. Op die momenten waren jij en ik één.

Een klein moment, een fractie van een seconde, kostte jou het leven. En misschien heb je het mijne daarmee wel gered.

Ik mis je gepur, je tevreden gebrom, ja, zelfs jouw ochtendhumeur op de koude dagen. Zo een als jij krijg ik nooit meer.

LC

Advertenties

Een gedachte over “RIP

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s