Masker

Daar was-ie weer. Op het moment – alweer twee weken geleden – dat het ziekenhuisbed en de rolstoel werden opgehaald, kwam-ie tevoorschijn: mijn alles-gaat-goed-ik-ben-een-bikkel-en-ga-gewoon-hard-door-masker. Want het weghalen van het ziekenhuisbed betekende voor mij onbewust dat ik weer normaal moest gaan leven. En daarvoor moest ik mezelf wel groot houden, want het gaat soms gewoon niét goed. Om eerlijk te zijn gaat het zelfs vaker niet goed dan wel. Ik denk dan ook dat dit masker veel meer naar mezelf toe is gericht dan naar de buitenwereld. Want ik wil mezelf niet langer hulpeloos en moe voelen. Nee, ik wil gewoon dat alles weer goed gaat. Maar waar bestaat dat ‘goed’ dan uit? Dat mijn huis netjes aan kant en opgeruimd is. Dat mijn man niet meer zoveel hoeft te doen. Dat mijn collega’s blij zijn met mijn ondersteuning ook al ben ik arbeidsongeschikt. Dat ik de wereld weer laat draaien. Belachelijk natuurlijk. De wereld draait niet door mij, en de wereld draait ook echt wel door zonder mij. En nu pas valt me op dat ‘goed’ voor mij betekent dat alles rondom mij goed moet gaan. Ik heb mezelf niet genoemd. Ik heb in de opsomming niets gezegd over zelf weer lekker in mijn vel zitten, geestelijk en lichamelijk. Is dat niet het eerste waar ik nu aan zou moeten denken?

Ik voel me schuldig. Schuldig over het feit dat ik niet sneller revalideer. Schuldig over het feit dat ik de hele dag thuis zit, terwijl mijn kinderen naar de opvang gaan. Schuldig omdat mijn man nu zoveel extra taken meer moet uitvoeren terwijl hij al zo veel op zijn bord heeft. Schuldig omdat er werk blijft liggen. Schuldig omdat ik over 3 maanden naar een muziekfestival wil, maar er eigenlijk een hard hoofd ik heb of ik dan wel al helemaal gerevalideerd ben. En als ik nog niet volledig kan werken, mag ik ook niets leuks doen voor mezelf, toch? Dit alles maakt dat ik veel te veel hooi op mijn vork neem, waardoor de essentiële dingen zoals tijd voor mezelf, rust voor de verwerking, en tijd voor de broodnodige spierversterkende oefeningen erbij inschieten. Waardoor ik vervolgens weer boos over word op mezelf. Logisch.

Ik moet dus een stap terug doen. Een stap naar mezelf toe. Eerst aan mijzelf denken, en aan mijn herstel. Maar hoe doe je dat?

LC

Advertenties

2 gedachtes over “Masker

  1. Inderdaad! Eerst jezelf en dan de rest. Lekker WEL genieten van leuk dingen, van festivalletjes. Dat geeft je uiteindelijk meer energie om door te gaan. Hoe meer jij aan jezelf denkt, hoe sneller je weer de oude zal worden en weer alles kan. Wij wachten op je en je bureau staat klaar 🙂 Maar eerst jij!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s