Spannend maar lekker

Vanaf een uur of twaalf vanmiddag kwamen de kriebels. Onrust, zenuwen, spanning… Ik kon mijn ogen niet losmaken van de klok, ook al hoefde ik nog lang niet weg. Ik vertelde mezelf dat het maar een klein stukje met de trein was. Dat het echt niets voorstelde. Dat ik het al honderden keren eerder had gedaan. En toch kreeg ik die onrust in mijn buik niet tot bedaren.

Vandaag was het een beetje anders dan anders. Vandaag ging ik voor het eerst na het ongeluk alleen op pad. Ja, ik was de afgelopen zes maanden wel al vaker de deur uit geweest, maar ik bleef veilig in mijn eigen buurtje voor mijn revalidatieloopje, en daarbuiten stond er altijd iemand paraat om mijn hand vast te houden. Nu moest ik het alleen doen. En ik zou het ook alleen doen!

De voorbereiding had ik goed ingezet: ik had de hele dag extreem rustig aan gedaan, de afspraken voor morgen waren afgezegd, en alles was gereed voor vertrek. En toen was het zo ver. Van de spanning vergat ik bijna mijn helm (nogal gênant wanneer buren staan te kijken), onderweg naar het station reed ik bijna verkeerd en op het station heb ik 10 minuten lopen aarzelen op zoek naar een perfecte plek om mijn scooter te stallen (want wat nou als-ie gestolen zou worden?). Bij elke stop van de sprinter was ik benauwd dat ik mijn halte zou missen en dan nog al die mensen om me heen: hellup! In Den Haag vergat ik uit te checken, waardoor ik op de terugreis dus uitcheckte en niet meer kon inchecken. Gelukkig had de controleur meedelijden en na een zware preek bleef de boete voor zwartrijden (35 euro) me bespaard (voor de volgende keer: er moeten 3 minuten tussen uit- en inchecken zitten). Na een overstap op Leiden om daar onder dwang van de controleur alsnog in te checken (staan er nou echt geen paaltjes daarvoor op de perrons?) en een enorme run omdat de overstaptrein opeens op een ander perron stond (en rennen gaat klaarblijkelijk nog niet zoals ik gewend ben) eindigde ik EINDELIJK weer op de startplek: thuis. Kapot en moe, maar voldaan.

Stiekem ben ik wel een beetje trots ondanks al mijn vreselijke gemuts: ik confronteerde mijn angsten, nam deel aan de grote boze buitenwereld en was een vriendin tot steun (de reden van mijn uitstapje). I F*KKING DID IT!!! En dat geeft best wel een lekker gevoel…

Nu alleen nog zonder gemuts 😉

Advertenties

4 gedachtes over “Spannend maar lekker

  1. en je kwam mij tegen en je zag er moe maar stralend uit.
    !morgen ben je kapot enweet jewaarvan….dat hoorterbij.
    je bent een kanjer!liefs yvonne

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s