Bloed kruipt

Ben jij een vechter of een vluchter? Denk je daar wel eens over na? Weet jij hoe je reageert in een negatieve situatie? Die basisreactie zit diep in ieder van ons geworteld. Eigenlijk heb je zelf niet eens een keuze: je vecht of je vlucht. Zo simpel is het. Een heel primaire reactie.

En waarom zou je dit niet doen? De vijand vernietigen? Of heel hard voor hem wegrennen? Dan ben je er vanaf. Klaar. Alleen zo werkt het natuurlijk niet: die vijand is overal. Net als je denkt dat je gewonnen hebt, steekt hij weer de kop op en bekogelt je met sombere gevoelens, paniekaanvallen, huilbuien of lichamelijke pijn. Je moet het gevecht opnieuw aangaan. En weer. En weer. En weer. Net zolang totdat je beseft dat vechten niet werkt.

Maar wat dan? Daar sta je dan met je vlucht- of vechtgedrag. Verstandelijk weet je dat er nog maar een mogelijkheid is: accepteren. Acceptatie is een houding waarbij je de vijand (negatieve gedachten, gevoelens, omstandigheden) omhelst, zodat hij je niet kan slaan. Maar waarom zou je? Het voelt onnatuurlijk om stil te blijven staan en het maar over je heen te laten komen. Je wilt immers maar een ding: de negatieve gevoelens verminderen. Hoe kan dat beter dan door ‘iets te doen’, door te vechten of te vermijden? En dus juist niet door het toelaten van de gevoelens die je liever niet wilt ervaren.

Het is zo verdomde moeilijk om de vijand te accepteren, te omhelzen en toe te laten in je leven. Tolereren gaat nog, maar zelfs dan blijf je voorzichtig en op je tenen lopen. Het voelt als opgeven, jezelf gewonnen geven. Ga je dan niet veel liever strijdend ten onder? Ja, totdat je weer op je bek gaat en je uiteindelijk wordt gedwongen onder ogen te zien dat jouw tactiek niet werkt. Het is een zinloze strijd die al veel te lang heeft geduurd. Ondanks het feit dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, wordt het tijd je over te geven aan een nieuwe tactiek: accepteren.

Acceptatie van alles wat je niet wilt voelen en denken, ook al betekent dat meer somberheid en onverklaarbare huilbuien. Acceptatie van de paniekaanvallen, zonder boos te zijn op jezelf omdat je zo’n aansteller bent. Acceptatie van het feit dat een helingsproces tijd en rust nodig heeft en dat je de onrust, de kriebels, die onderdrukte schreeuw in je hoofd nog even langer moet laten bestaan. Accepteren dat je zo veel meer wilt dan dat je lichaam nu kan, ook al word je er gek van. Accepteren dat die vijand niemand minder is dan jijzelf. Juist, je hoort het goed, die vijand maakt onderdeel uit van jou, het deel dat je niet wilt ervaren. En wil jij vechten met jezelf?

De volgende stap dus. Accepteren, al blijft het bloed kruipen…

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday). Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

Advertenties

5 gedachtes over “Bloed kruipt

  1. Ik vlucht en ik vecht en ik accepteer. In die volgorde. Zo overleef ik… Op de vlucht, waar ik vechtend om acceptatie van terugkeer. Ik geloof niet in acceptatie als enige oplossing, omdat er voor mij vaak teveel passieve berusting bij komt kijken. Dus dan maar meer zoals Ramses…Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Alle 7 dan maar, zoveel mogelijk in balans!

    Like

  2. Het gevecht met jezelf beschrijf je….het klopt….. oude ik vecht enorm met nieuwe ik. Verstandelijk weet ik dat het zinloos is en verspilde energie is, maar gevoelsmatig daaraan toe kunnen geven is zo ontzettend moeilijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s