Niet aan het gras trekken

Snel. Sneller. Snelst. Dat is wat ik wilde. Zo snel mogelijk revalideren. Zo snel mogelijk weer gaan werken. Zo snel mogelijk weer sporten. Zo snel mogelijk weer mijn plaats in ons gezin innemen. Zo snel mogelijk weer LEVEN. Want het voelt alsof mijn leven op pauze staat. Ik weet dat het alweer bijna augustus is, maar november voelt voor mij nog als vorige maand. Iedereen en alles gaat door terwijl ik thuis wacht. En wacht. En wacht.

‘Het gras groeit niet sneller wanneer je er aan trekt’, zegt de fysio altijd. ‘Accepteer’. ‘Laat los’. ‘Rust uit’. ‘Geniet ervan’. Dat hoor ik al maanden, vanuit alle hoeken. Zelfs van mijn eigen directeur. En ik kon het niet. Ik wist niet hoe. Maar nu, sinds 3 weken, heb ik het gevonden. Rust. Acceptatie misschien zelfs wel. Tuurlijk wil ik weer sporten! Tuurlijk wil ik mijn eigen lijf weer terug! Tuurlijk wil ik weer werken! Tuurlijk wil ik weer leven! Tuurlijk wil ik er niet meer over na hoeven denken of ik wel ergens naartoe kan. Maar nu heb ik echt het gevoel dat er actief aan wordt gewerkt.

Drie weken geleden startte ik bij een nieuwe fysiotherapeut om onder begeleiding weer te gaan sporten. Daar stak hij echter een stokje voor: eerst moest mijn ruggenwervel sterker en losser zijn. Sindsdien pijnigt hij mij wekelijks bij het losmaken van mijn wervels. Hij heeft dan ook de bijnaam De Sadist: ik kan hem zelfs zachtjes horen grinniken wanneer ik een pijnkreuntje niet kan onderdrukken. Maar zodra de Sadist klaar is met mijn ruggenwervel mag ik sporten. Onder begeleiding: een strenge medisch-onderlegde bewaker gaat extra op mijn grenzen letten, zodat ik er niet mee aan de wandel ga. En om eerlijk te zijn, is dat hard nodig. Dus niet stiekem beginnen met hardlopen, zelfs niet onder begeleiding van Evy, geen voorzichtige pogingen op de roeimachine, geen Nederland in Beweging (daar ben ik overigens wel blij mee!). Voor nu is het plan van aanpak: ruggenwervel los, bewegen onder begeleiding, afvallen, leven, werken. Het tijdspad? Geen! Ook dat laat ik los. Het komt goed. Op zijn tijd. Voor nu: een boek, een drankje, mijn nieuwe ligbed, de tuin en de zon. Het kan slechter. Ik kan nog wel even wachten.

LC

Hoelang duurt tijdelijk?

Wat is tijdelijk? Wat houdt tijdelijk in? In het woordenboek kom ik niet verder dan: ‘1. voorbijgaand, vergankelijk 2. voor een bepaalde tijd’. Tijdelijk is dus afmeetbare tijd: het heeft een begin en een eind. Maar is er een beperking aan die tijd? Hoe lang mag tijdelijk duren? Een dag lijkt te kort, maar een week? Of 2 weken? Een maand, een jaar? Een paar jaar?

Ik ben tijdelijk uit de roulatie door de gevolgen van een verkeersongeluk. Dat staat er in mijn out-of-office-reply. In het begin dacht ik nog dat dat een week of 8, misschien 9, zou duren. In het LUMC hadden de artsen van de afdeling Orthopedie me immers verteld dat botten met 6 tot 8 weken geheeld zijn. Maar het gaat dus uiteindelijk helemaal niet om die botjes, het gaat om bindweefsel! En ‘het herstel van bindweefsel kan vele maanden tot meer dan een jaar in beslag nemen. De oorspronkelijke structuur zal echter nooit volledig worden hersteld’. Dat laatste verzin ik niet, dat komt rechtstreeks uit de boeken van de fysiotherapeuten.

Meer dan een jaar… is het dan nog steeds tijdelijk? Het voelt namelijk zo ontzettend NIET tijdelijk. Meer als voor altijd en eeuwig…

Maar laat ik het van de positieve kant bekijken: het ongeluk was een kleine 7 maanden geleden. Dat maakt dat ik over de helft ben van de hersteltijd! Tijd voor een feestje dus: nog maar een paar maanden te gaan.

LC

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday). Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

E I N – D E – L I J K !

Ik haat hokjes. En dan bedoel ik van die hokjes waar mensen andere mensen graag in plaatsen. Met zo’n stempel of etiketje op het voorhoofd: ‘jij bent er zo eentje’. Natuurlijk doe ik het zelf ook. Maar daarbij vind ik niets fijner om te ontdekken dat van een vooroordeel  niets waar blijkt te zijn.

Ik heb ook een ontzettende hekel aan ‘normaal’. Wat is normaal überhaupt? Wie bepaalt dat? En wie heeft verzonnen dat normaal gek genoeg is? Dat je ‘normaal’ moet doen? Dat je kop boven het maaiveld uitsteken niet normaal is? Dat wanneer je niet in een hokje past of wilt passen, je niet ‘normaal’ bent?

De afgelopen maanden waren dan ook een redelijke hel voor mij:

Je botjes genezen heel NORMAAL.
Dat je zo boos/verdrietig/woedend/teleurgesteld/angstig/down bent, is heel NORMAAL.
Het verloop van je revalidatie verloopt heel NORMAAL.
Dat je nog niet kunt sporten nu is heel NORMAAL.
Nee hoor, het is heel NORMAAL dat je zo moe bent. En het is ook heel NORMAAL dat je je nog niet goed kunt concentreren. Of dat je lawaai minder goed kunt verdagen? Héél NORMAAL.
Nee, je hoeft je geen zorgen te maken, alles verloopt NORMAAL.

Gek word ik ervan! Ik wil eigenlijk helemaal niet normaal zijn…

Maar nu is er E I N D E L I J K onomstotelijk bewezen dat ik niet helemaal normaal ben. Pfieuw. Bij mijn laatste bloedonderzoek zijn ze er namelijk per ongeluk achter gekomen dat mijn hemoglobine, mijn HB-type (ofwel de vorm van mijn rodebloedlichaampjes), afwijkt van normaal!!! Is het niet heerlijk? Geen hokje voor mijn HB. Ik neem er een drankje op. Of is dat weer heel normaal gedrag?

Vier je successen

11.52 uur. Ik zit in de trein op weg naar huis, veel vroeger dan gepland. Voor vandaag stond een cursus in Utrecht op het programma. Samen met collega-vriendin M zou ik me de grondbeginselen van NLP eigen maken en daar keek ik naar uit: even geen lichamelijke sores, maar aan de slag met mijn competenties.

Vanochtend stapte ik echter uit bed met knallende hoofdpijn. Geen verrassing, want diezelfde hoofdpijn was gisteren ook al aanwezig. Ondanks al mijn schietgebedjes was het ook nog eens in hevigheid toegenomen. Toch liet ik me hier niet door weerhouden. Rationeel kon ik de oorzaak verklaren: ik had de hele week een huis vol werklui gehad voor de aanleg van onze nieuwe tuin, waardoor ik minder rust had kunnen pakken. Bovendien was mijn nieuwe fysiotherapeut een paar dagen eerder gestart met het losmaken van mijn ruggenwervels – waar waarschijnlijk ook de dagelijkse hoofdpijn vandaan komt – en had ik daar nu de voorspelde terugslag van. Dus met extra pijnstillers en een voorraadje in mijn tas ging ik die ochtend op pad. Ik wilde me niet laten kennen.

De hoofdpijn nam alsmaar toe in hevigheid. Op de cursuslocatie kon ik me niet meer concentreren; mijn hoofd bonkte, mijn rug deed zeer, ik voelde me misselijk en een stemmetje smeekte me om te gaan liggen om mijn ogen dicht te kunnen doen. In de koffiepauze keek collega-vriendin M me aan en zag gelijk hoe laat het was. Ik had nog de intentie het vol te houden tot aan de lunch, maar had ik dan nog genoeg puf om ook nog veilig naar huis te reizen? En volhouden zegt het al: ben ik er dan wel bij met mijn hoofd, of alleen maar lichamelijk? Dus besloot ik wijselijk om eraan toe te geven en naar huis terug te keren.

Maar ik baal. Big time. Het voelt zo als falen. Ten eerste omdat ik de cursus niet heb kunnen doen. Ten tweede omdat ik deze dag toch ergens als een soort lakmoesproef zag. Als ik dit zou redden, zonder al te veel kleerscheuren, dan zou ik op korte termijn ook weer kunnen werken. Toch?

Nou heb ik net geleerd op de NLP-training dat je je successen moet vieren. Dus hierbij:

  • Vanochtend stond ik om 07.50 uur op het station van Sassenheim te wachten op de trein.
  • Ik ben op de scooter naar het station gereden.
  • Ik heb met de trein van Sassenheim naar Utrecht gereisd, inclusief overstap en vertragingen.
  • Ik ben 2 uur lang aanwezig geweest bij de basistraining NLP.
  • Ik heb mijn grenzen gevoeld en ernaar gehandeld: ik ben nu onderweg naar huis.
  • Ik schrijf nu een blog, na een writersblock van ruim 2 weken.

Al met al zijn dit best wat successen om te vieren.

En toch… ik wil zo veel meer dan dit. Waarom zit ik mezelf toch zo in de weg? Om daar achter te komen was die NLP-training nou juist zo handig geweest!