Niet aan het gras trekken

Snel. Sneller. Snelst. Dat is wat ik wilde. Zo snel mogelijk revalideren. Zo snel mogelijk weer gaan werken. Zo snel mogelijk weer sporten. Zo snel mogelijk weer mijn plaats in ons gezin innemen. Zo snel mogelijk weer LEVEN. Want het voelt alsof mijn leven op pauze staat. Ik weet dat het alweer bijna augustus is, maar november voelt voor mij nog als vorige maand. Iedereen en alles gaat door terwijl ik thuis wacht. En wacht. En wacht.

‘Het gras groeit niet sneller wanneer je er aan trekt’, zegt de fysio altijd. ‘Accepteer’. ‘Laat los’. ‘Rust uit’. ‘Geniet ervan’. Dat hoor ik al maanden, vanuit alle hoeken. Zelfs van mijn eigen directeur. En ik kon het niet. Ik wist niet hoe. Maar nu, sinds 3 weken, heb ik het gevonden. Rust. Acceptatie misschien zelfs wel. Tuurlijk wil ik weer sporten! Tuurlijk wil ik mijn eigen lijf weer terug! Tuurlijk wil ik weer werken! Tuurlijk wil ik weer leven! Tuurlijk wil ik er niet meer over na hoeven denken of ik wel ergens naartoe kan. Maar nu heb ik echt het gevoel dat er actief aan wordt gewerkt.

Drie weken geleden startte ik bij een nieuwe fysiotherapeut om onder begeleiding weer te gaan sporten. Daar stak hij echter een stokje voor: eerst moest mijn ruggenwervel sterker en losser zijn. Sindsdien pijnigt hij mij wekelijks bij het losmaken van mijn wervels. Hij heeft dan ook de bijnaam De Sadist: ik kan hem zelfs zachtjes horen grinniken wanneer ik een pijnkreuntje niet kan onderdrukken. Maar zodra de Sadist klaar is met mijn ruggenwervel mag ik sporten. Onder begeleiding: een strenge medisch-onderlegde bewaker gaat extra op mijn grenzen letten, zodat ik er niet mee aan de wandel ga. En om eerlijk te zijn, is dat hard nodig. Dus niet stiekem beginnen met hardlopen, zelfs niet onder begeleiding van Evy, geen voorzichtige pogingen op de roeimachine, geen Nederland in Beweging (daar ben ik overigens wel blij mee!). Voor nu is het plan van aanpak: ruggenwervel los, bewegen onder begeleiding, afvallen, leven, werken. Het tijdspad? Geen! Ook dat laat ik los. Het komt goed. Op zijn tijd. Voor nu: een boek, een drankje, mijn nieuwe ligbed, de tuin en de zon. Het kan slechter. Ik kan nog wel even wachten.

LC

Advertenties

4 gedachtes over “Niet aan het gras trekken

  1. Mooi! Ben zelf ook eindeloos bezig geweest met steeds maar termijnen stellen: over zoveel weken, maanden, als ik beter ben… En nooit was ik over zoveel weken, maanden beter. Ik moet niet gaan denken dat ik nooit helemaal beter zal zijn. Maar tegenwoordig ben ik er wel een stuk beter in om te genieten van de momenten dat het goed gaat. You go, girl!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s