Brief aan Tegenpartij

Beste Tegenpartij,

Ik snap het niet. Ik snap het werkelijk niet.

Ik reed op een voorrangsweg én kwam van rechts. Toch zag u mij over het hoofd. Dat kan gebeuren, dat begrijp ik. Ik ben zelf ook automobilist. Toch trok u gelijk in twijfel dat u verantwoordelijk was. Uit het proces verbaal maak ik zelfs op dat u zelfs eerder het licht van mijn scooter checkte dan dat u zich druk maakte over mijn toestand. Aangezien ik geen 16-jarig scootertuig ben, maar een volwassenen vrouw die verstandig deelneemt aan het verkeer, geen opgevoerde scooter rijdt, altijd verlichting voert en zelfs een fluorescerend reflectiehesje draagt in de winter, ervaar ik uw gedrag als kwetsend. Een eenvoudig ‘sorry’ uwerzijds verlicht mijn pijn of alle ongemakken weliswaar niet, maar ik kan u vertellen dat ik dit toch zeer had gewaardeerd. In plaats daarvan beschuldigde u mij ten onrechte.

Nu, 7 maanden later, ben ik nog steeds niet hersteld. Iets waar ik verschrikkelijk verdrietig om ben. Want wat zou ik graag weer willen LEVEN. Vooralsnog staat mijn leven stil. Mijn gezin, mijn werk, mijn studie, mijn privé-leven, alles heeft te lijden onder dit ongeluk. Ik zou niets liever dan deze zomer eenvoudig hebben gekampeerd met mijn gezin in Frankrijk. Iets waar wij na het afgelopen half jaar hard aan toe zijn, zoals u begrijpt. Mijn man heeft naast zijn nieuwe functie ons hele gezin draaiende gehouden met daarbij de extra complicatie van een vrouw die niets tot weinig kon. Mijn kinderen zijn door het ongeluk ontzettend geschrokken. De impact op hun leventjes is groot. Mijn dochter vraagt nog steeds of de dokter mijn been weer gaat open knippen, iets dat zij tot op heden ook nog steeds bespreekt op haar opvang. Mijn zoon is sindsdien panisch voor artsen én als de dood dat ik hem verlaat. Hij is zich rot geschrokken door de sterfelijkheid van zijn ouders en heeft het daar nog steeds moeilijk mee. Wij zijn dus best toe aan een verzetje. Helaas ben ik de spelbreker: ik kan dit nog niet aan.

Doordat uw verzekeringsmaatschappij naar mijn gevoel alle gemaakte kosten in twijfel trekt, en dus weigert op korte termijn voorschotten te betalen, zorgt dit voor een financieel onhoudbare situatie voor mijn gezin. Op dit moment weet ik niet hoe ik de volgende rekening van de fysiotherapeut of de psycholoog moet vergoeden. En dan heb ik het nog niet eens over de dagelijkse boodschappen, aangezien ik het idee heb dat u zich hiervoor al helemaal niet verantwoordelijk zult voelen. Snapt u niet dat dit zorgt voor geestelijke stress? En dat dat niet bijdraagt aan een sneller herstel? Snapt u niet dat de gemaakte kosten leiden tot een sneller herstel mijnerzijds én uiteindelijk dus voor lagere kosten uwerzijds?

Ik hoop dat u zich toch wilt gaan verplaatsen in mijn schoenen. Ik wil niets liever, en dan ook écht niets liever, dan morgen mijn leventje weer terug te hebben. Dat morgen dit alles achter de rug is. Dat ik weer gewoon kan werken, kan studeren, kan sporten, leuke dingen kan doen met mijn kinderen en man, plezier kan maken met vrienden. Geloof mij. Op dit moment is mijn leven echt geen pretje. Begrijp mij niet verkeerd: natuurlijk ben ik blij dat ik nog leef, maar de afgelopen 7 maanden waren een hel. En helaas is het nog niet voorbij. Nog steeds niet.

Kunt u begrijpen dat alle juridische getouwtrek uwerzijds mijn herstel geen goed doet? Dat door het schrijven van uw jurist dat ik vandaag heb mogen ontvangen, ik vandaag nog niet heb kunnen stoppen met huilen? Ik krijg het gevoel dat u vindt dat het ongeluk niet alleen mijn schuld was, maar dat u nu ook nog eens vindt dat ik een aansteller ben. Of dat ik niet goed genoeg mijn best doe snel genoeg te herstellen. Op dit soort momenten wens ik bijna dat ú degene was die het lichamelijke letsel had opgelopen. Dat ú al 7 maanden thuis zat om te herstellen. Dat ú een dergelijke tegenpartij had. Dat zou alleen nooit het geval zijn, aangezien ik wél sorry was komen zeggen en er alles aan had gedaan u te steunen in uw herstel.
Had u ook zo moeilijk gedaan als het niet dat haartje had gescheeld en u mij een dwarslaesie had gereden? Of erger: u mij dood had gereden? Had u dan ook zo moeilijk gedaan?

Ik beloof u hierbij dat wanneer u mij – op uw kosten uiteraard – morgen een arts of iets van die strekking stuurt, die ervoor zorgt dat ik overmorgen weer helemaal beter ben, ik dat met beide handen aangrijp. Want wat mij betreft kan dit niet snel genoeg voorbij zijn. En dan hoop ik met elke cel in mijn lichaam dat ik nooit en dan ook nooit meer iets met u te maken zal hebben.

Getekend,
Chantal Verhulst

Advertenties

17 gedachtes over “Brief aan Tegenpartij

  1. Jeetje mina, adembenemend mooi verwoord!!! Ik vind het zo knap dat je dit geschreven hebt. Ik voel hierdoor je woede, pijn, verdriet en onmacht en dit maakt mij weer onmachtig. Ik wou dat ik iets voor je kon doen om je leven weer terug te geven. Ik hoop dat deze meneer ooit tot het besef komt wat voor leed hij een heel gezin heeft aangericht. Lieve Chantal en fam. ik leef met jullie mee. Dikke knuf xxx

    Like

  2. Lieve Chantal, ik weet als geen ander dat onrecht overal is! Maar dat het jouw pad kruist doet me verdriet. Even vanuit een overwachte hoek een ‘ik denk aan je’! Dikke kus Jacqueline je klasgenootje!

    Like

  3. Uitprinten en opsturen.
    Overigens zijn verzekeringsmaatschappijen (niet allemaal, eerlijk toegegeven) vaak niet makkelijk. Ze vinden het goed om geld te ontvangen maar uitkeren? Liever niet natuurlijk.
    Een virtuele knuffel vanaf hier.

    Like

  4. Mensen zijn klootzakken. Allemaal. In een tijd waar het met onze maatschappij wat minder gaat, werken we ineens allemaal tegen elkaar, in plaats van mét elkaar. En zo’n gozer, die jou blijkbaar je herstel niet gunt, moet je voor de leuk – iemand moet het voorbeeld geven – eens uitnodigen voor de koffie.

    Like

    1. Helaas wordt me afgeraden contact op te nemen met de tegenpartij. Net als ik nog steeds niet de omstanders heb mogen bedanken voor de eerste hulp na het ongeluk… Zolang de zaak niet gesetteld is, maar dat duurt al zo lang!

      Like

  5. Dit is het eerste keer dat ik letterlijk woord voor woord een verhaal/tekst lees op internet.
    Ik vind dan ook dat ik hierbij voor het eerst mag uiten online. Ik heb alle respect voor u Hoe u uw gevoel uit.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s