Grootse plannen

Ik voel me goed. Nee, ik voel me fantastisch. Eergisteren heb ik met toestemming van de Sadist (voor de nieuwelingen onder jullie: fysiotherapeut E.) 5 minuten rustig mogen roeien op de roeimachine. En dat was héérlijk! Vermoeiend, zwaarder dan verwacht en mijn conditie was uitermate teleurstellend, maar ik heb het maar mooi gered. I did it! Nu, na 2 dagen wachten op de fysieke reactie op het roeien, mag het weer. Ik heb wat vermoeide spieren, ik voel duidelijk dat ik heb geroeid, maar de wervelkolomklachten blijven uit. Ik heb wel een lichte hoofdpijn, maar volgens mij is dat gewoon een hoofdpijn en heeft die niets hiermee te maken. Goed nieuws dus. Ik ga zo weer 5 waanzinnig lekkere minuten mijn frustratie van de afgelopen 8 maanden botvieren op de roeimachine. Kan niet wachten. Wanneer het roeien rustig aan is opgebouwd tot 15 minuten mag ik onder begeleiding gaan trainen in het medisch trainingscentrum. En dan raak ik eindelijk die 15 kilo extra lichaamsgewicht, nee, lichaamsvet, kwijt. Wat een mooie gedachte…

Nu, tweeëneenhalve dag later. Ik lig op bed en daar wil ik blijven. Niet omdat het ’s ochtendsvroeg is en ik wil uitslapen. Nee, ik wil hier blijven, met de gordijnen dicht, koude doeken in de buurt, alle geluid verbannen en heel veel ibuprofen, paracetamol en diclofenac in mijn bloedbaan. Niet dat het zal helpen. Dat heb ik de afgelopen maanden wel geleerd. Ik heb pijn. Enorme pijn. Ik voel het ergens tussen mijn schouderbladen beginnen, waar het zich langzaam en pijnlijk verplaatst via mijn nek tot boven mijn ogen. Er zeurt ook iets onderaan mijn rug, maar dat is hiermee vergeleken verwaarloosbaar.

Ik baal. De laatste weken had ik hoop gekregen. Grote hoop. Sterke hoop. Krachtige hoop. De Sadist verrichtte in mijn ogen wonderen. Ik was zelfs al een paar weken hoofdpijnvrij! Maar nu wil ik huilen. Boos zijn. Woedend. Twee keer 5 minuten roeien met een rustdag ertussen was me teveel. Sinds lange tijd heb ik weer last van die krankzinnigmakende hoofdpijn en de bijbehorende misselijkheid. Rationeel weet ik dat het gewoon even een stapje terug is. Ik was er dus nog niet klaar voor. Doorademen, even een pas op de plaats en weer verder gaan. Maar ik had hoop. En hoop… Hoop maakt meer kapot dan me lief is.

Advertenties

Een gedachte over “Grootse plannen

  1. het komt wel goed, schatje! Ik snap dat je daar nu niet op zit te wachten en t zal ook niet zo voelen, maar je bent n taaie….. Ik zal de hoop nu ff voor je dragen om je te ontlastten, krijg je hem morgen weer terug om dan weer vrolijk door te gaan!!! Je blijft n taaie….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s