Alles is goed in mijn wereld

Soms zijn er momenten waarop je het allemaal niet meer ziet zitten. Je werkt je een slag in de rondte, maar er komt alleen maar meer bij. Je rent je rot van hot naar her en krijgt het gevoel dat daar nooit meer een einde aan gaat komen. Je staat er helemaal alleen voor en zou het zo graag willen delen met die ene speciale persoon die je maar niet tegenkomt. Je solliciteert ondertussen op elke functie die maar een beetje voldoet aan je wensen, en toch wil schijnbaar niemand je hebben. En waarschijnlijk kun jij er nog wel situaties bij verzinnen. Maar wat moet je dan? Hoe vind je hoop wanneer je bij de pakken neerzit? Waar blijft het licht aan het einde van die tunnel? En dan niet het licht van de vrachttrein die jouw kant op komt?

Onze gedachten en overtuigingen over onszelf en over het leven zijn vaak de oorzaak van onze emotionele problemen. Hoe vaak denk jij bij jezelf dat je niet goed genoeg bent? En hoe vaak doe je dat – onbewust – wanneer je het niet meer ziet zitten? Elke gedachte die we denken creëert onze toekomst. Je bent zelf verantwoordelijk voor hoe je dingen ervaart. Laat daarom je beperkende gedachten los, over hoe jouw leven geleefd moet worden. Laat de neiging los jezelf te behandelen op dezelfde manier als je ouders je behandelden. Is je wel eens opgevallen dat je op dezelfde manier op jezelf vit als zij deden? En je jezelf op dezelfde manier straft? Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je ook nooit iets goed doet? Of dat het allemaal jouw schuld is? En hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je fantastisch bent (en nee, die keren dat je dat sarcastisch zegt, tellen niet mee)? Hoe vaak vind je jezelf lief, aardig, begripvol, geduldig? Hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je van jezelf houdt?

Alle gebeurtenissen die je tot nu toe hebt ervaren, werden gecreëerd door de gedachten en de woorden die je gisteren, vorige week, vorige maand of misschien wel 10 jaar geleden gebruikte. Welke gedachte denk je op dit moment? Is het een positieve of een negatieve gedachte? Wil je deze gedachte je toekomst laten creëren?

Laat al die oude overtuigingen los, laat die negatieve gedachten los. Natuurlijk lukt dat je niet in een uur, maar wees je bewust van de negatieve gedachten en overtuigingen en vervang ze door positieve. Het enige waar je controle over hebt is je huidige gedachte. Wil je dat deze negatief is? Wil je de balen hebben van je werk? Of ben je liever blij dat je werk hebt, met leuke collega’s? Word je gek van die foeilelijke en oude meubels en vraag je je elke dag af waarom je geen geld hebt om ze te vervangen? Of ben je liever blij dat je een dak boven je hoofd hebt, een bed om op te slapen en een bank om op te zitten? Erger je aan je dikke buik, aan de rimpels op je gezicht of aan die knie die niet meer wil doen wat jij wilt? Of ben je blij dat je lichaam nog gezond is, vrij van nare ziekten? Je komt in ieder geval nog niet boven drijven, toch? Wees dankbaar voor wat je hebt en de rust komt. Eerlijk waar.

Alles is goed in mijn wereld.

All is well in my world

Hoe leg ik dat nou uit?

Stel je voor: je voelt je naar. Heel naar. De oorzaak? Een zeurende, verstrakkende en misselijkmakende pijn. Op je rug, tussen je schouderbladen, begint het voor je gevoel. Het straalt vervolgens uit naar je schouderbladen, naar je nekspieren, maar ook naar je borstbeen. Het lijkt alsof alles strak naar elkaar wordt toegetrokken. De grootste pijn straalt langs je ruggenwervel omhoog, via je nek naar de achterkant van je hoofd, over je hoofd heen en dan stopt het: precies boven je ogen. Daar voelt het alsof er twee staken in je hoofd zijn gespiesd. De pijn voelt zwaar en loom. Je bent misselijk, continu. Je ogen kunnen zich niet scherp stellen en het lijkt soms alsof je rechteroog – de kant waar je de pijn het sterkst voelt – wegdraait in zijn oogkas.

Je voelt je zo ontzettend moe. Je hebt er geen verklaring voor en begrijpen doe je het niet. Je bent toch al maanden thuis, je doet ook al maanden noodgedwongen rustig aan, en toch voel je je alsof je heel hard een winterslaap nodig hebt. Onbegrijpelijk. En ook helemaal niets voor jou. Tuurlijk, normaal vind je een dagje ‘nietsen’ heerlijk; lekker in een boek wegduiken op de bank met een pot thee is totaal geen probleem. Maar verder ben je altijd actief, aan het rommelen of druk bezig met het plannen van een nieuw uitstapje. Nu komt er bijna niets meer uit je handen. Die hoofdpijn, die nekt je.

Slapen wil ook niet lukken. Forse hoofdpijn zorgt er nou niet voor dat je je lekker kunt ontspannen, dus het inslapen wil niet echt vlotten. Maar dan nog die vreselijke rare dromen elke nacht! Geen nachtmerries over het ongeluk, die je misschien wel zou verwachten. Dat is waarschijnlijk het voordeel van het je niets meer kunnen herinneren van de aanrijding. Wel heb je elke nacht vreemde van de-hak-op-de-tak-dromen waaraan je geen touw kunt vastknopen, maar waardoor je wel onrustig en nat van de transpiratie wakker wordt.

Je kinderen lopen met een grote boog om je heen. Ze zijn ondertussen wel gewend aan het korte lontje van mama. Een mama die vaak emotioneel en kribbig reageert en van elk geluidje last heeft, dus ze weten wel beter dan te dicht in je buurt te komen. En dat breekt je moederhart: zo wil je helemaal niet zijn!

Concentreren lukt je niet. Normaal verslind je een dik boek per dag, nu leg je een boek na een paar bladzijden maar lusteloos weg: geen idee wat je hebt gelezen. Het lijkt ook wel alsof je geheugen je in de steek laat. Laatst heb je geluncht met een paar collega’s, maar je kunt niet meer opnoemen wie er bij waren. Je schaamt je dan ook rot op het moment dat je over die lunch vertelt tegen een collega die erbij was!

Je weet niet hoe je moet zitten of liggen. Wanneer je lang op bed ligt, heb je het idee dat de pijn toeneemt, maar bij het opstaan wordt het alleen maar erger. En dan is er nog die rare duizeligheid waardoor het lijkt alsof je op een schip loopt op volle zee met heel hoge golven.

Vaak heb je rare tintelende vingers aan je rechterhand, maar op een slechte dag doet links ook vrolijk mee. Soms lijkt het alsof er allemaal kleine mieren door je arm lopen, soms voelt het alsof het niet jouw arm is, maar de arm van een vreemde: raar en gevoelloos. Je nek voelt stijf en beperkt in zijn bewegingen. Je schouders zijn er niet anders aan toe. Bovendien span je om een duistere reden je kaakspieren heel erg aan, waardoor het voelt alsof je de afgelopen etmalen tandenknarsend hebt doorgebracht. Fijn is anders.

Aan je grootste passie – muziek – besteed je nog nauwelijks aandacht. Normaal ben je druk bezig met het ontdekken van nieuwe bands, het beluisteren van nieuwe albums op Spotify, het opzoeken van live optredens op YouTube, het lezen van recensies op internet, maar nu doe je niets van dat alles. Want hoofdpijn en muziek vormen een slechte combinatie. Hoofdpijn en energie opdoen door je passie gaan dus voor jou niet samen. Ja, je gaat nog steeds naar concerten, en onlangs voor het eerst zonder rolstoel, maar daar mag je dan ook een fikse prijs voor betalen. Een prijs van dagenlang plat liggen en nog hevigere hoofdpijn dan normaal. En toch is die prijs het waard, want de geestelijke energie die je van concerten krijgt geeft je nu juist de kracht door te gaan.

Die pijn in mijn hoofd, mijn nek, mijn schouders en de schijnbaar bijbehorende vermoeidheid die ik hier hierboven heb beschreven, die pijn heb ik al maanden. De eerste maanden na het ongeluk heb ik natuurlijk enkel plat kunnen liggen door het gebroken bekken en heiligbeen, maar sinds ik weer rechtopstaand de zwaartekracht trotseer, is het begonnen. Het beperkt me ontzettend in mijn doen en laten. Om eerlijk te zijn ben ik zelfs zo ver dat ik bereid ben een pact te sluiten met een hogere macht om deze hoofdpijn te ruilen tegen een been. Want ik ben doodsbang. Doodsbang dat die hoofdpijn niet meer weg wil gaan. Doodsbang dat ik het hiermee de rest van mijn leven moet doen. Ja, ik ben blij dat ik nog leef. Ja, ik ben blij dat ik niet in een rolstoel gekluisterd zit met een dwarslaesie. Maar die hoofdpijn maakt mijn leven wel aardig ondraaglijk…

 

Hoofdpijn aspirine

 

Soms moet je even voelen

Thankful Dankbaar Voelen Feel

Soms moet je even voelen. Even voelen hoe ver je al bent. Voelen wat je hebt bereikt in de afgelopen periode. Voelen dat het echt steeds beter gaat, stapje voor stapje. Om dat te voelen heb ik dan wel even een terugslag nodig: sinds midden vorige week heb ik weer ontzettende last van mijn bovenrug, mijn nek en de schijnbaar daarbij behorende knallende koppijn (ik kan het met geen mogelijkheid hoofdpijn noemen, daarvoor is het te erg) en misselijkheid. En dat neemt elke dag een beetje in hevigheid toe. Waarschijnlijk heb ik in de weken hiervoor weer net iets teveel gedaan. Of misschien wil de kosmos me gewoon duidelijk maken, me even laten voelen hoe goed het eigenlijk gaat.

Dus ik ben dankbaar. Dankbaar dat alles het nog doet; dat ik nog ademhaal, dat ik geen dwarslaesie heb. Dankbaar dat ik de afgelopen maanden zo vooruit ben gegaan, ook al mopper ik vaak op het trage tempo. Dankbaar dat ik nu alweer zo veel kan doen vergeleken met enkele maanden geleden. Dankbaar voor alle steun en support die ik krijg. Dankbaar dat ik de tijd krijg om te herstellen. Dankbaar voor de lessen die ik de afgelopen maanden heb mogen leren.

En precies op het moment dat ik me dit besef, krijg ik een mail van mijn jurist met het nieuws dat de tegenpartij volledige aansprakelijkheid erkent. Eindelijk, na 8 maanden. Ik zit te grienen als een klein kind.

Soms moet je schijnbaar even voelen hoe goed het gaat…