Grey’s

Natuurlijk wist ik dat de eerste aflevering van seizoen 9 van Grey’s Anatomy me aan het huilen zou maken. Dus ik had mezelf voorbereid. Een doos tissues stond binnen handbereik. De reep chocola lag klaar, met een verse pot thee ernaast. Mijn vriendinnetje stond stand-by via de telefoon voor de zware momenten.

Toch was ik er minder goed op voorbereid dan ik had gedacht. De dood van de overheerlijke McSteamy maakte dat ik de tissues hard nodig had. Tuurlijk. Dat had ik al verwacht. Het was een trieste, sombere en verdrietige aflevering. Maar vooral zwaar. Pittig. Confronterend. Voor mij dan.

Er was een moment waarin McDreamy naar zijn hand kijkt. Vol frustratie, woede, ongeloof en verdriet. Tijdens zijn eerste operatie na het vliegtuigongeluk laat hij een instrument vallen. Zijn hand is gevoelloos, veroorzaakt door de operatie die hij zelf aan zijn arm heeft moeten ondergaan na het ongeluk. Ik kon me op dat moment zo goed in hem verplaatsen. Want wat zou ik ook graag willen dat mijn lichaam weer doet wat ik wil. En hoe frustrerend is het dat je er geen grip op hebt. Hoe boos je je ook maakt, hoe zeer je het jezelf ook voorneemt, je lichaam doet niet wat jij wil. Je hoofd geeft een opdracht aan je lijf en is gewend dat dit wordt uitgevoerd. Maar nu luistert je lichaam niet, het sputtert en gromt, gooit zijn kont tegen de krib en neemt uiteindelijk wraak met een enorme hoofdpijn. De gekooide frustratie die Derek liet zien, was zo pijnlijk herkenbaar voor mij.

Maar dit moment haalde het niet voor mij bij het einde van de aflevering. De hele aflevering lang vraag je je af hoe het is afgelopen met Arizona. Is ze dood? Waarom zien we haar niet in beeld? Waarom spreekt iedereen zijn medeleven uit tegen haar vrouw, Callie? En dan, uiteindelijk, zie je Callie hun slaapkamer in gaan. En daar ligt Arizona lamlendig in bed. Depressief en woedend omdat, naar blijkt, Callie haar been heeft moeten afzetten na het vliegtuigongeluk.

De afgelopen weken heb ik me bedacht dat ik er heel veel voor over zou hebben om verlost te zijn van de martelende hoofdpijn die ik dagelijks ervaar. Elke dag weer. Dagenlang lig ik op bed in het donker een beetje voor me uit te staren. Niet kunnen lezen door de hoofdpijn, geen tv kunnen kijken door de hoofdpijn, niet kunnen sporten door de hoofdpijn, niet achter de laptop kunnen kruipen door de hoofdpijn, niet met je kinderen kunnen spelen door de hoofdpijn, niet verder kunnen revalideren door de hoofdpijn… het is zo fokking frustrerend. Ik ben op het punt gekomen waarin ik mijn been wil geven om voor de rest van mijn leven van de hoofdpijn af te zijn. Mijn been. Met alle gevolgen die erbij horen. Dus op het moment waarop ik Arizona zo boos, zo woedend zag reageren naar Callie toe omdat haar been is geamputeerd, op dat moment wilde ik door de televisie heen Arizona heel hard in haar gezicht slaan. Haar vol frustratie door elkaar rammelen. Om haar duidelijk te maken dat ze verdorie blij moet zijn dat dat alles is. Er zijn mensen die met haar zouden willen ruilen… Maar ja, ik weet natuurlijk niet hoe het voelt om je been te verliezen. Dat geluk heb ik dan weer…

Net als Derek en Callie laveer ik op het moment tussen een gevoel van gekooide frustratie en woeste lamlendigheid. Wat een aflevering van Grey’s Anatomy al niet bij je kan losmaken…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s