De valkuil van het slachtoffer

Vandaag sprak ik een vriend die in scheiding ligt. Een vechtscheiding ondertussen, ook al zijn er kleine kinderen in het spel. En waarom? Zij heeft een ander. Zij is dus de schuldige. Zij was zo a-sociaal om alleen aan zichzelf te denken. Zijn woorden, niet de mijne. Ik heb moeite met het feit dat van mij wordt verwacht dat ik partij kies. Mij interesseert het namelijk niet wie de schuldige is. Als er überhaupt al een schuldige is, want een relatie heb je met z’n tweeën. Terwijl ik duidelijk probeerde te maken waarom ik geen partij kies, had ik een ‘aha-momentje’ over de valkuil van het slachtoffer.

Hoe raar het ook lijkt, zijn situatie en de mijne hebben iets gemeen. We zijn slachtoffer. Hij is slachtoffer van de beslissing van zijn vrouw om voor een ander te kiezen, waardoor heel zijn leven overhoop ligt. Ik ben slachtoffer van een mede-verkeersdeelnemer die niet oplette, waardoor mijn leven stil staat. Wat ik me echter al een tijdje besef en mijn vriend (nog) niet is dit:
In mijn situatie heeft de andere partij – na vele maanden weliswaar – schuld erkend. Op zich mooi met het oog op een toekomstige financiële afhandeling, maar wat ben ik ermee opgeschoten? HELEMAAL NIETS. Maakt het mijn situatie anders? Wordt het minder erg? Heb ik minder pijn? Vind ik het minder vervelend dat ik 24/7 aan huis ben gebonden? Heeft mijn gezin minder hinder van deze situatie? Het antwoord op alle vragen is nee. Volmondig NEE.

En hier ligt de valkuil van het slachtoffer:  slachtoffers willen erkenning. Slachtoffers willen gehoord worden. Willen een ‘sorry’ en klampen zich daardoor vast aan de veroorzaker van hun onheil. ‘Het is haar schuld!’ Ja. Dat weet jij. Dat weet ik. Dat weet de wereld om je heen. Al ontkent de veroorzaker. Maar wat is het nut van het bewijzen van de schuld? Maakt het aanwijzen van de  schuldige het minder erg? Minder pijnlijk? Tuurlijk mag je in een dergelijke situatie boos zijn. Dat lijkt me zelfs goed. Maar geef niet al je energie weg aan die boosheid! Wat wil je daarmee bereiken? Heb je je dat wel eens afgevraagd? Ik ben er in ieder geval niets wijzer van geworden. Dus mijn advies is al je energie te gebruiken voor je herstel. Of dat nou geestelijk of lichamelijk is. Waarom zou je dat verspillen aan de schuldige? Gebruik het voor jezelf. Maak je leven beter. Stop met lijden… Stop met slachtoffer zijn!

Advertenties

Een gedachte over “De valkuil van het slachtoffer

  1. Mooi verwoord.
    Zoals je zelf ook gemerkt hebt kost het even om die stap te maken. En dan nog weet het heft in eigen hand nemen. Je weet dat je het moet, maar ook dan is geduld soms en schone zaak. Kleine stapjes….
    Veel succes,
    Bas

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s