Een opblaasbal van zeven pond

Het begon met een film. Een indrukwekkende film. Ik heb mijn oogballen eruit gehuild. Seven Pounds. Een oudje uit 2008. Totaal andere situatie, maar toch confronterend. En ik besef me dat ik me al zo lang aan het groot houden ben.

Nu, na bijna 11 maanden, vloeien de eerste tranen om wat is gebeurd. Wat voelt het goed. Pijnlijk goed. Al ruim 10 maanden zeg ik tegen mezelf dat ik niet moet zeuren, mijn tanden op elkaar moet zetten en door moet gaan. Heeft het gewerkt? Het was voor mij mijn survivalmode. Mijn manier om te overleven. Niet denken, maar doen. Alles moet snel en vlug, en het liefst sneller. Mensen die me in het voorbijgaan vertelden dat ik blij moet zijn dat ik nog leef, wilde ik op hun gezicht timmeren. Ik ben helemaal niet bezig met blij zijn. Het is er vast wel ergens in mijn achterhoofd, maar ik had alle energie nodig om mijn lichaam aan te sterken en niet in te storten. Want wat was ik graag ingestort. Gewoon de dekens over mijn hoofd, in het donker en de stilte. Laat me met rust. Ik kom er wel weer uit wanneer ik klaar ben met helen. Geestelijk en lichamelijk. Letterlijk en figuurlijk. Maar dat kan niet. Ik heb een gezin. Een man die hier zijn stinkende best doet om het hele zootje al 10 maanden draaiende te houden. Twee monstertjes die zich rot zijn geschrokken. Die er nu nog steeds mee bezig zijn. Deze week hield ik nog een grote kleine man in mijn armen omdat hij steeds droomt dat zijn mama dood gaat en hem alleen achter laat. Hoe kan ik nu instorten?

Het kost me alleen steeds meer moeite me groot te houden. En ik besef me, nu de eerste tranen vloeien, dat groothouden niet de juiste manier is. Instorten ook niet. Maar voelen, ja, voelen mag. Tuurlijk staken emoties al eerder de kop op. Steeds meer, steeds vaker. Maar ik ben een meester in wegstoppen. Nu even niet, was mijn mantra. En emoties wegstoppen is net als een opblaasbal in een zwembad onder water duwen. Dat houd je maar voor een beperkte tijd vol. Nu is het tijd om te beseffen dat die bal niet meer onder water hoeft. Dat die er mag zijn. Gezien mag worden door anderen. En misschien, na lange tijd, loopt die bal dan uiteindelijk een beetje leeg in de warmte van de zon. Maar dat is voor de toekomst. Eerst het nu.

Het voelt onwennig. Er zit een zware brok van opluchting in mijn borst. Ik weet me nog geen raad hiermee. De eerste gierende uithalen van een huilbui om wat mij is overkomen. Om de oneerlijkheid van de situatie. Om de pijn die ik heb. Om hoe lang het al duurt. En hoe lang het nog gaat duren. Om dat ik nog leef, liefheb en geliefd ben. Maar vooral omdat het nog steeds IS.

Het mag even zijn. Gewoon laten zijn. Het was rot, het komt goed. Maar nu is het gewoon even. Het kan niet beter, het kan niet slechter. Het is. Hier en nu.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s