Opperdepop

Op. Ik ben op. Opperdepop. Klaar. Fini. Afgepeigerd. Gevloerd. Kapot. Uitgeput. Total loss. Met andere woorden: het gaat niet zo goed met me.

Lichamelijk verandert er weinig. Twee keer in de week manipuleert fysio B mijn hoofd en nek. Dat is niet echt prettig. De rest van die dag lig ik dan ook op bed. Vaak met oordoppen in tegen elk geluidje, en in het donker. Pijn maakt moe. De hoofdpijn op de overige dagen is wel iets afgenomen, vandaar dat we stug blijven doorgaan. Van een gemiddelde hoofdkracht 9 ben ik gedaald naar hoofdkracht 7 (ik meet de hoofdpijngradatie in een schaal van 0 tot 10, waarbij 10 extreem heftig is). Op zich mooi, maar dat is dus de behaalde winst in 11 maanden. Hiep hoi. Volgende week start ik weer met sporten onder begeleiding van de fysio E. Nu enkel nog beenoefeningen, omdat arm- en centrumoefeningen de hoofdpijn doen toenemen. Ik hoop zo dat het dit keer wel gaat lukken: ik heb totaal geen conditie meer en weeg ondertussen 18 kilo zwaarder dan voor het ongeluk. Ik mis het sporten. Niet alleen voor de broodnodige lichaamsbeweging, maar ook om mijn hoofd te legen. Dat is namelijk ook hard nodig. Ik zie dan wel tweewekelijks een psycholoog, maar dat helpt niet bij de dagelijkse frustraties. En eindelijk is bekend geworden dat ik pas half februari 2013 word verwacht bij de neuroloog voor een eerste gesprek. Nog maar een kleine 3 maanden. Jeuj.

Geestelijk gaat het steeds slechter. Ik kan niet meer. Ik wil niet meer. Ik wil of kan ook niet meer doen alsof het allemaal wel gaat, zodat mensen die me dierbaar zijn zich niet zulke zorgen maken om mij. Ik loop al maanden te doen alsof het allemaal wel meevalt. En dat doet het dus stiekem helemaal niet. Zo. Het hoge woord is eruit: het valt niet mee. Niet. Ik haat mijn leven op dit moment. Ondanks mijn fantastische gezinnetje, alle lieve vrienden, ontzettend fijne communicatiecollega’s en leuke, lieve en gekke (nieuwe) digitale vrienden, haat ik het feit dat ik praktisch aan mijn huisje gekluisterd ben. Ik ben het hier zo zat. Ik ben mijn lijf zo zat. Na 11 maanden uitvoerig naar mijn interieur te hebben gestaard, wil ik het alleen nog maar kort en klein slaan, in andere kleuren verven, of nieuwe meubels aanschaffen. En nieuwe kleren kopen. Iets dat wel past. Iets dat geen oversized joggingbroek of sweatshirt is. Niet dat ik daar iets aan heb. Maar ik blijf dromen. Dromen van geld voor een schoonmaker, een schilder, nieuwe kleren. Dromen van beter worden, weer kunnen hardlopen, weer 18 kilo lichter zijn. Dromen van leuke dingen kunnen doen met mijn gezinnetje, dromen van vakanties, van vrijheid. Ja, zelfs dromen van weer mogen werken. Tot die tijd kruip ik in mijn joggingbroek in mijn bed, met mijn oordoppen in en de dekens ver over mijn hoofd. Maak mij maar wakker wanneer de zomer begint.

Advertenties

Een gedachte over “Opperdepop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s