Geluid

Geluid doet iets met je. Geluid maakt je blij of juist verdrietig. Het maakt je aan het lachen, maar laat je net zo goed hard schrikken. Geluid doet je verlangen, naar iemands stem, iemands armen, een heerlijke zomervakantie of juist naar een waanzinnig concert. Soms heb je behoefte aan heel veel geluid. En soms wil je juist helemaal geen geluid om je heen. Sta je daar wel eens bij stil?

Sinds mijn ongeluk ben ik mij veel bewuster van de impact van geluid. Natuurlijk is muziek geluid, en iedereen die mij kent, weet dat ik zonder muziek niet kan leven. Toch heb ik het afgelopen jaar veel meer behoefte gehad aan stilte. Complete stilte, waardoor ik de knallende koppijn minder voelde.

Vandaag, op oudejaarsdag, word ik enorm met geluid geconfronteerd. Vooral met geluiden uit het verleden. Een ontzettend harde knal riep vanochtendvroeg een buikgevoelherinnering op aan de klap van mijn scooter op de zijkant van de auto van Tegenpartij. Een buikgevoelherinnering, want ik kan me het ongeluk en de uren daaromheen niet bewust herinneren. En toch laat die keiharde knal en alle knallen die volgen mij op dit moment huilen. Tranen die niet schijnen te willen stoppen. Ik voel dat ze met het ongeluk te maken hebben, maar echt begrijpen, echt vatten, kan ik ze niet.

Al dat vuurwerkkabaal bij elkaar roept daarnaast herinneringen op aan deze dag een jaar geleden. Ik, alleen in een kamer, in een ziekenhuis in het centrum van Leiden. Zelfs op de verdieping waarop ik lag (het grappige is dat ik me dus niet kan herinneren op welke verdieping; het was in ieder geval hoog) was alle vuurwerk in Leiden de hele dag door goed hoorbaar. Als ik bewust terugdenk aan die dag kan ik me niets herinneren. Geen bijzonderheden, geen bezoek, geen verplegend personeel. Maar vandaag, met de vuurwerkknallen op de achtergrond, voel ik en ruik ik mijn ziekenhuiskamer. Het is haast alsof ik er weer lig. De metaalachtige smaak van morfine in mijn mond. Mijn lijf dat zo’n pijn doet. De wazige staat van mijn hoofd. Het verwarde gevoel, het ongeloof. En het stemt me verdrietig. Een heel jaar…

Ondanks dat ik nog steeds aan het revalideren ben van die ene heel harde klap, besef ik me dat ik dit jaar Oud & Nieuw thuis vier, en niet in het ziekenhuis. En wie weet wat 2013 mij brengt? Ik ben nog steeds hoopvol.

Ik wens je een liefdevol en vooral ongecompliceerd 2013. En je weet het: vergeet niet te leven!

LC

exact een jaar geleden: 31 december 2011
exact een jaar geleden: 31 december 2011

De laatste werkdag

Donderdag 29 december 2011, 17.15 uur

De laatste werkdag van het jaar. Eigenlijk moet ik nog even naar de wc, bedenk ik me terwijl ik de trappen af ren, maar veel liever ga ik naar huis. Klaar met vandaag, klaar met dit jaar! Naar huis dus. Genieten van een paar vrije dagen. In de parkeergarage start ik mijn scooter en zie het licht van mijn voorlamp weerkaatst worden in de garagedeur. Het heeft geregend en ik twijfel een seconde om mijn regenbroek aan te trekken. Maar nee, het lijkt nu droog en ik wil naar huis.

De decemberperiode is raar geweest en ik ben blij dat ik het kan afsluiten. Volgende week maandag, op de eerste werkdag in het nieuwe jaar, start ik vers in twee nieuwe functies. Die middag heb ik nog het ladenblok van mijn bureau de lift in geduwd, op weg naar mijn nieuwe werkplek 3 verdiepingen lager. Ik ben ‘gecentraliseerd’ van het specialistische ggz-centrum waar ik werk, naar de overkoepelende moederorganisatie. Ik voel me een beetje verdrietig door het afscheid van ‘mijn’ centrum, maar ik ben vol enthousiasme om kennis te gaan delen met en te leren van mijn nieuwe communicatiecollega’s. Bovendien blijf ik bij mijn eigen centrum werken als onderzoekscoördinator, waar ik me ook ontzettend op verheug. Ik kan praktisch niet wachten tot het nieuwe jaar, bedenk ik me op de scooter naar huis. Nieuwe functies, nieuwe uitdagingen, en dan ook nog mijn eindexamen communicatie over een kleine twee weken. Daar ben ik behoorlijk zenuwachtig om, maar het komt goed. Alles komt goed. 2012 wordt namelijk mijn jaar. Mijn topjaar.

Het verkeerslicht bij het station staat – zoals altijd – op rood. De meneer naast me maakt een opmerking over het weer en ik knik instemmend. Het is druk op de weg. Eindelijk mag ik oversteken, samen met de miljoenen fietsers die schijnbaar altijd bij het station moeten zijn. Soms zou het fijn zijn als ik met mijn scooter hier niet op het fietspad hoefde te rijden.

En dan wordt het zwart. Helemaal zwart. En een hele poos niets. Tot ik stemmen hoor zeggen: ‘Stop! We zitten in haar blaas. Opnieuw. Stukje terug…’. Ik raak in paniek omdat ik me niet kan bewegen. Ik lig helemaal ingesnoerd en kan geen kant op. Mijn hoofd zit vast in iets dat aanvoelt als een bankschroef. Mijn benen klapperen zoals tanden dat kunnen. Comfortabel is het absoluut niet. Een stem vertelt me dat ik in het ziekenhuis ben. Daarna wordt het weer zwart.

Ik heb dorst. Ik wil opstaan maar het lukt niet. Een verpleger houdt me een beker voor met een rietje. Omdat het vuurwerk zo begint, vertelt hij, schuift hij mijn bed naar het midden van de kamer, zodat ik zicht heb over heel Leiden. Uiteindelijk zie ik er niets van; na een paar minuten ben ik alweer weggezakt in een morfineroes.

Mijn zoontje wordt 7. Hij is er niet. Ik kan hem niet eens vasthouden op zijn verjaardag. Dat klopt niet, dat is aan alle kanten verkeerd. Maar hij is met zijn zusje bij opa en oma. Op die manier zien ze mij niet elke dag in het ziekenhuisbed liggen. Die eerste avond in de traumakamer was voor hun erg genoeg. Maar wat zou ik hem graag vasthouden vandaag, op zijn verjaardag.

Ik schreeuw tegen het plafond. Ik huil. Waarom ben ik nou niet even naar de wc gegaan? Waarom stond het verkeerslicht op rood? Waarom moest ik nog even mijn muis halen zodat ik thuis kon werken?  Waarom heb ik mijn regenbroek niet aangetrokken? Dat had er allemaal voor gezorgd dat ik een paar seconden eerder of later zou zijn geweest. En die paar seconden hadden alles uitgemaakt…

Vandaag, exact een jaar later, ben ik blij dat ik nog leef. Vandaag ben ik blij dat ik niet voor de rest van mijn leven in een rolstoel hoef te zitten. Het heeft niet veel gescheeld. Maar ik ben ook ontzettend boos en verdrietig dat ik nog steeds het grootste deel van de dag plat op bed moet liggen. Dat ik nog steeds niet kan werken. Dat ik nog steeds niet kan stoeien met mijn monsters. Dat ik veel angstiger ben. Dat ik mezelf aardig ben kwijt geraakt het afgelopen jaar. Dat die dagelijkse hoofdpijn moordend is. Wie had dat een jaar geleden kunnen denken?

Dus mijn advies voor jou? Leef elke dag alsof het je laatste is. Geniet. Maak plezier. Lach. Start met dingen doen die je gelukkig maken. Reis. Leef je droom. Deel je passie. Maar vooral: LEEF! Voor je het weet, is alles zwart. Dus haal eruit wat erin zit. Nu kan het nog. Leef.

ongeluk_schiphoplweg_leiden

Aha-moment

Aha moment, light bulb moment, inzicht

Vanochtend had ik het opeens: een aha-moment. De gordijnen op de slaapkamer waren net open en het daglicht stroomde via de grote ramen naar binnen. Ik nestelde me nog wat dieper in het holletje in mijn bed, trok de dekens op tot aan mijn kin en viel in slaap. Eindelijk. Eindelijk voelde ik me rustiger. Rustig genoeg om te kunnen slapen.

Ik besefte me dat ik niet bewust mijn dag- en nachtpatroon aan het omkeren ben. Nee, ik besefte me dat ik bang ben. Bang voor het donker. Dat rusteloze gevoel dat ik de hele dag heb, is vele malen sterker aanwezig in de avond en de nacht. In het donker…

En toen ging een lampje branden: ik voel me niet meer veilig in het donker. Het is niet dat ik het donker eng vind. Dat ik zonder lichtje aan niet durf te slapen. Maar ik vertrouw het donker niet. In het donker letten anderen niet goed op. In het donker zien anderen jou over het hoofd. In het donker word je aangereden. Voor je het weet lig je plat op je rug en staar je naar de donkere hemel, zonder enig besef wat er aan de hand is. Voor je het weet zit je in het donkerste jaar van je leven.

Voer voor de psycholoog dus. Aan de slag hiermee. Want het donker kan ook heel leuk zijn!

Onrust

Ken je dat onderbuikgevoel? Het gevoel waarbij je afhankelijk bent van anderen, hun tempo, hun regeltjes, hun zin om tijd vrij te maken voor je, maar jij niet langer wil wachten? Niet langer kan wachten? Het gevoel waarbij je borstkas borrelt vol onrust en je gevoelens als een malle door je lijf gieren, alsof ze worden opgejaagd door een hongerige groep wolven? Het gevoel waarbij je tenenkrommend moet afwachten tot er een oplossing komt of meer duidelijkheid? Dat gevoel waarin de tijd te traag voorbij gaat en al je logica lijkt te verdwalen in onzekerheid?

Gevangen. Ik zit gevangen in een situatie waar maar geen einde aan lijkt te komen. Het leven dat ik nu behoor te leven roept me, trekt aan me, maar ik weet niet hoe ik er moet komen. Ik wil niet meer rustig aan doen: ik wil op de play-knop drukken! Deze pauze heeft lang genoeg geduurd. Dit kan toch niet mijn leven zijn? Ik zit gevangen in mijn lijf. Een lijf dat niet kan wat ik wil. Er is zoveel wat ik wil doen, voelen, meemaken. Maar meer en meer komt het besef dat mijn voornemen om van 2013 MIJN jaar te maken, waarin ik weer kan springen en stoeien en rennen en roeien en werken en studeren en genieten, niet haalbaar is. Het nieuwe jaar is namelijk nog maar een paar dagen van me verwijderd. En ik? Ik sta stil. Al maanden voor mijn gevoel. Ik wacht. Wacht op een wonderbaarlijke genezing. Dat mijn klachten als sneeuw voor de zon verdwijnen. Zomaar. Opeens. Eigenlijk net zo snel als die luttele seconden die voor mijn klachten hebben gezorgd. Seconden. Die paar seconden waarin Tegenpartij, bijna een jaar geleden, een verkeerde beslissing nam.

Ik heb te accepteren dat ‘mijn echte leven’ niet zonder mij is doorgegaan, in een parallel universum, maar dat ik het nu leef. Dit is mijn leven. Mijn echte leven. Ik heb er alleen nog geen vrede mee. Dit leven past niet bij mij. Maar ik zou ik niet zijn om ondertussen niet bezig te zijn met plannen om het aan te passen, te onderzoeken waar de grenzen liggen en onder welke voorwaarden. Het gaat me lukken. Deze onrust, de onrust van het verplichte rusten, kan verruild worden voor andere onrust. De onrust waar ik van houd. De onrust die ik nodig heb als brandstof. Zodat ik weer kan leven. Met wat aanpassingen hier en daar, maar leven zal ik!

When life hands you lemons

Ben Howard @ Paradiso, Amsterdam, 7 december 2012

Ben Howard is een van de meest succesvolle singer-songwriters van dit moment. Vorig jaar maakte hij met zijn album Every Kingdom een geniaal debuut en zette daarmee misschien zelfs wel het beste album in dit genre neer. De twee shows die hij afgelopen weekend in Paradiso gaf, waren dan ook in rap tempo uitverkocht.

Het voorprogramma van zijn shows wordt in heel Europa verzorgd door Monica Heldal. Ben Howard ontmoette haar in Noorwegen en was gelijk weg van haar muziek, zoals hij later die avond vertelt. Helaas wordt Monica volledig overstemd door het pratende publiek en horen we weinig van haar mooie stem, haar gitaartalent en haar liefde voor de Amerikaanse country & blues.

Na een lange pauze betreden Ben Howard en zijn bandleden in het donker onder een oorverdovend applaus het podium. Met enkel een lichtspot achter Ben ziet het publiek tijdens de eerste rustige nummers erg weinig en een groot gedeelte blijft misschien daardoor gewoon doorpraten. Toch voel je juist door deze kleine setting de somberheid van de donkere nummers als bijvoorbeeld ‘Burgh Island’, van de laatste gelijkgenaamde EP. Pas wanneer ‘Old Pine’ wordt ingezet, raakt iedereen enthousiast. De stemming voor de rest van de avond is gezet.

De zanger is geen podiumbeest, maar zijn enthousiasme en de passie voor muziek – je ziet hem zichzelf af en toe verliezen in zijn nummers -, maken dit meer dan goed. De hele band geniet zichtbaar van het optreden en lijkt continu van plek en instrument te wisselen. Af en toe kijken ze verwonderd de overvolle zaal in, turen naar de volgepropte balkons, en lijken verbaasd dat de grootste hits uit volle borst worden meegezongen.

Voor de toegift keert Ben in eerste instantie terug zonder bandleden. Hij bedankt het publiek, dat hierdoor nog uitbundiger gaat klappen, uitvoerig, waarna hij wederom verbluffend staaltje vakmanschap laat zien. Na een laatste hoogtepunt samen met de band, volgt een staande ovatie van een overdonderd publiek. We wisten dat Ben Howard goede muziek kon maken, maar ook live laat hij ons nog meer verliefd op hem worden.

 

Ben Howard, Paradiso, 07-12-2012

Wat is er toch aan de hand?

Je hebt trek. Ontzettende trek in een geroosterde bruine boterham met kaas. Die koude kaas op dat warme brood… de kwijl loopt je al de mond in. Dus je pakt twee boterhammen uit de broodlade en stopt ze in de waterkoker. Op het moment dat je je beseft dat het niet past, schrik je ‘wakker’. Wat is er toch aan de hand?

Je wilt gaan slapen. Omdat je ijskoude voeten hebt – en met ijskoude voeten kun jij met geen mogelijkheid in slaap vallen -, maak je een warme kruik. Je loopt naar boven en legt je kruik in je bed, aan het voeteneind. Het boek dat je aan het lezen was, leg je op het nachtkastje. Nadat je alle avondrituelen in de badkamer hebt uitgevoerd, stap je in je bed. Je wilt je boek pakken om nog even die laatste hoofdstukken te lezen; je bent bijna aan het einde. Alleen ligt er helemaal geen boek op je nachtkastje. Wel een kruik. Met je bril erbovenop. Je boek ligt, je raadt het al, onder de dekens in bed. Wat is er toch aan de hand?

Je moet je haasten voor de fysiotherapeut. Je zoekt je sleutels bij elkaar, je rijbewijs stop je in je jas en je pakt je telefoon. Je sjaal, je jas, je handschoenen. Alleen je geeky telefoonhoesje blijkt leeg te zijn. Waar is die telefoon toch? Je kijkt in de kast, in je tas, checkt alle stopcontacten en zelfs in de bank en tussen de kussens. Onvindbaar. Je zegt tegen je vriendin dat je je telefoon niet kunt vinden. Zij lacht. En dan besef je je dat je je telefoon in je hand hebt. Je bent namelijk aan het bellen. Wat is er toch aan de hand?

Een paar simpele voorbeelden uit mijn dagelijkse leven. Normaal was ik niet zo vergeetachtig. Of hoe je het ook wilt noemen. Voor het ongeluk kon ik best veel onthouden. Mensen vroegen mij altijd hoe, wat, waar, wanneer. Ik wist het dan zo op te noemen. Maar nu? In het begin lachte ik erom. Maar het begint een beetje eng te worden: het gebeurt me wat te vaak. En ik hou van controle. Dit is geen controle…

Stralend lichtpuntje

ChantalVerhulst

Vanochtend kreeg ik deze foto van mezelf toegestuurd. En ik moet zeggen dat ik het geen slechte foto vind van mezelf, MAAR… Die kleine 20 kilo die ik het afgelopen jaar ben aangekomen, zie ik duidelijk terug in mijn gezicht. En zie je dat plukje haar aan mijn rechterkant, dat een beetje omhoog staat? Verschrikkelijk! Ik had beter mijn koptelefoon kunnen ophouden voor de foto. En dan nog die wallen… zucht. Gedeeltelijk genetisch, gedeeltelijk door pijn (pijn maakt moe) en gedeeltelijk door die stevige hamsterwangetjes die mijn wallen wel erg nadrukkelijk laten uitkomen. Volgende keer toch maar niet meer lachen op een foto?

En toen… toen viel het kwartje.

De foto is gemaakt door Shanti Shilos, een prachtige dame die toevallig tegenover mij zat in de trein. Ik was op een vroege zondagochtend onderweg naar het BoostLife-seminar. Shanti vroeg of ze een foto van mij mocht maken voor haar project Lichtpuntjes, en wel omdat ik zo straalde. Wat een mooi compliment. Wat een top begin van mijn dag.

Niet veel later lag ik bij het seminar op het speciaal voor mij geregelde bed. Het BoostLife-seminar van powerbabe Vilna van Betten ging over kracht, energie en zelfvertrouwen. En ik kon wel een energieboost gebruiken na de afgelopen maanden. En die boost kreeg ik. Niet alleen door de besproken materie, maar ook door alle lieve complimenten over mijn uitstraling en energie. De mooiste vond ik wel: ‘Jij straalt pret uit!’. Wat een top dag.

Vanochtend besefte ik me opeens dat het niet uitmaakt dat ik wallen heb. Dat er een plukje haar niet goed zit. Dat ik bijna 20 kilo zwaarder ben dan vorig jaar. Ik ben prachtig, zoals een kennis me laatst vertelde. Ik straal. Ik heb plezier, zelfs na 11 maanden op bed liggen met pijn. Ik ben prachtig, ik leef en ik straal. Ik ben een stralend lichtpuntje. LC

 

Meer info over Shanti Silos, Lichtpuntjes, Vilna van Betten en Boostlife? Klik dan op de link!

Jij straalt pret uit