Onrust

Ken je dat onderbuikgevoel? Het gevoel waarbij je afhankelijk bent van anderen, hun tempo, hun regeltjes, hun zin om tijd vrij te maken voor je, maar jij niet langer wil wachten? Niet langer kan wachten? Het gevoel waarbij je borstkas borrelt vol onrust en je gevoelens als een malle door je lijf gieren, alsof ze worden opgejaagd door een hongerige groep wolven? Het gevoel waarbij je tenenkrommend moet afwachten tot er een oplossing komt of meer duidelijkheid? Dat gevoel waarin de tijd te traag voorbij gaat en al je logica lijkt te verdwalen in onzekerheid?

Gevangen. Ik zit gevangen in een situatie waar maar geen einde aan lijkt te komen. Het leven dat ik nu behoor te leven roept me, trekt aan me, maar ik weet niet hoe ik er moet komen. Ik wil niet meer rustig aan doen: ik wil op de play-knop drukken! Deze pauze heeft lang genoeg geduurd. Dit kan toch niet mijn leven zijn? Ik zit gevangen in mijn lijf. Een lijf dat niet kan wat ik wil. Er is zoveel wat ik wil doen, voelen, meemaken. Maar meer en meer komt het besef dat mijn voornemen om van 2013 MIJN jaar te maken, waarin ik weer kan springen en stoeien en rennen en roeien en werken en studeren en genieten, niet haalbaar is. Het nieuwe jaar is namelijk nog maar een paar dagen van me verwijderd. En ik? Ik sta stil. Al maanden voor mijn gevoel. Ik wacht. Wacht op een wonderbaarlijke genezing. Dat mijn klachten als sneeuw voor de zon verdwijnen. Zomaar. Opeens. Eigenlijk net zo snel als die luttele seconden die voor mijn klachten hebben gezorgd. Seconden. Die paar seconden waarin Tegenpartij, bijna een jaar geleden, een verkeerde beslissing nam.

Ik heb te accepteren dat ‘mijn echte leven’ niet zonder mij is doorgegaan, in een parallel universum, maar dat ik het nu leef. Dit is mijn leven. Mijn echte leven. Ik heb er alleen nog geen vrede mee. Dit leven past niet bij mij. Maar ik zou ik niet zijn om ondertussen niet bezig te zijn met plannen om het aan te passen, te onderzoeken waar de grenzen liggen en onder welke voorwaarden. Het gaat me lukken. Deze onrust, de onrust van het verplichte rusten, kan verruild worden voor andere onrust. De onrust waar ik van houd. De onrust die ik nodig heb als brandstof. Zodat ik weer kan leven. Met wat aanpassingen hier en daar, maar leven zal ik!

When life hands you lemons

Advertenties

Een gedachte over “Onrust

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s