De laatste werkdag

Donderdag 29 december 2011, 17.15 uur

De laatste werkdag van het jaar. Eigenlijk moet ik nog even naar de wc, bedenk ik me terwijl ik de trappen af ren, maar veel liever ga ik naar huis. Klaar met vandaag, klaar met dit jaar! Naar huis dus. Genieten van een paar vrije dagen. In de parkeergarage start ik mijn scooter en zie het licht van mijn voorlamp weerkaatst worden in de garagedeur. Het heeft geregend en ik twijfel een seconde om mijn regenbroek aan te trekken. Maar nee, het lijkt nu droog en ik wil naar huis.

De decemberperiode is raar geweest en ik ben blij dat ik het kan afsluiten. Volgende week maandag, op de eerste werkdag in het nieuwe jaar, start ik vers in twee nieuwe functies. Die middag heb ik nog het ladenblok van mijn bureau de lift in geduwd, op weg naar mijn nieuwe werkplek 3 verdiepingen lager. Ik ben ‘gecentraliseerd’ van het specialistische ggz-centrum waar ik werk, naar de overkoepelende moederorganisatie. Ik voel me een beetje verdrietig door het afscheid van ‘mijn’ centrum, maar ik ben vol enthousiasme om kennis te gaan delen met en te leren van mijn nieuwe communicatiecollega’s. Bovendien blijf ik bij mijn eigen centrum werken als onderzoekscoördinator, waar ik me ook ontzettend op verheug. Ik kan praktisch niet wachten tot het nieuwe jaar, bedenk ik me op de scooter naar huis. Nieuwe functies, nieuwe uitdagingen, en dan ook nog mijn eindexamen communicatie over een kleine twee weken. Daar ben ik behoorlijk zenuwachtig om, maar het komt goed. Alles komt goed. 2012 wordt namelijk mijn jaar. Mijn topjaar.

Het verkeerslicht bij het station staat – zoals altijd – op rood. De meneer naast me maakt een opmerking over het weer en ik knik instemmend. Het is druk op de weg. Eindelijk mag ik oversteken, samen met de miljoenen fietsers die schijnbaar altijd bij het station moeten zijn. Soms zou het fijn zijn als ik met mijn scooter hier niet op het fietspad hoefde te rijden.

En dan wordt het zwart. Helemaal zwart. En een hele poos niets. Tot ik stemmen hoor zeggen: ‘Stop! We zitten in haar blaas. Opnieuw. Stukje terug…’. Ik raak in paniek omdat ik me niet kan bewegen. Ik lig helemaal ingesnoerd en kan geen kant op. Mijn hoofd zit vast in iets dat aanvoelt als een bankschroef. Mijn benen klapperen zoals tanden dat kunnen. Comfortabel is het absoluut niet. Een stem vertelt me dat ik in het ziekenhuis ben. Daarna wordt het weer zwart.

Ik heb dorst. Ik wil opstaan maar het lukt niet. Een verpleger houdt me een beker voor met een rietje. Omdat het vuurwerk zo begint, vertelt hij, schuift hij mijn bed naar het midden van de kamer, zodat ik zicht heb over heel Leiden. Uiteindelijk zie ik er niets van; na een paar minuten ben ik alweer weggezakt in een morfineroes.

Mijn zoontje wordt 7. Hij is er niet. Ik kan hem niet eens vasthouden op zijn verjaardag. Dat klopt niet, dat is aan alle kanten verkeerd. Maar hij is met zijn zusje bij opa en oma. Op die manier zien ze mij niet elke dag in het ziekenhuisbed liggen. Die eerste avond in de traumakamer was voor hun erg genoeg. Maar wat zou ik hem graag vasthouden vandaag, op zijn verjaardag.

Ik schreeuw tegen het plafond. Ik huil. Waarom ben ik nou niet even naar de wc gegaan? Waarom stond het verkeerslicht op rood? Waarom moest ik nog even mijn muis halen zodat ik thuis kon werken?  Waarom heb ik mijn regenbroek niet aangetrokken? Dat had er allemaal voor gezorgd dat ik een paar seconden eerder of later zou zijn geweest. En die paar seconden hadden alles uitgemaakt…

Vandaag, exact een jaar later, ben ik blij dat ik nog leef. Vandaag ben ik blij dat ik niet voor de rest van mijn leven in een rolstoel hoef te zitten. Het heeft niet veel gescheeld. Maar ik ben ook ontzettend boos en verdrietig dat ik nog steeds het grootste deel van de dag plat op bed moet liggen. Dat ik nog steeds niet kan werken. Dat ik nog steeds niet kan stoeien met mijn monsters. Dat ik veel angstiger ben. Dat ik mezelf aardig ben kwijt geraakt het afgelopen jaar. Dat die dagelijkse hoofdpijn moordend is. Wie had dat een jaar geleden kunnen denken?

Dus mijn advies voor jou? Leef elke dag alsof het je laatste is. Geniet. Maak plezier. Lach. Start met dingen doen die je gelukkig maken. Reis. Leef je droom. Deel je passie. Maar vooral: LEEF! Voor je het weet, is alles zwart. Dus haal eruit wat erin zit. Nu kan het nog. Leef.

ongeluk_schiphoplweg_leiden

Advertenties

8 gedachtes over “De laatste werkdag

  1. Hallo Chantal,
    Ik heb je stukjes gelezen. Ik heb het met je te doen. Wat heb jij (hebben jullie) een moeilijk jaar achter de rug. Ik hoop zo dat het dit jaar weer helemaal goed komt. Sterkte ermee.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s