Geluid

Geluid doet iets met je. Geluid maakt je blij of juist verdrietig. Het maakt je aan het lachen, maar laat je net zo goed hard schrikken. Geluid doet je verlangen, naar iemands stem, iemands armen, een heerlijke zomervakantie of juist naar een waanzinnig concert. Soms heb je behoefte aan heel veel geluid. En soms wil je juist helemaal geen geluid om je heen. Sta je daar wel eens bij stil?

Sinds mijn ongeluk ben ik mij veel bewuster van de impact van geluid. Natuurlijk is muziek geluid, en iedereen die mij kent, weet dat ik zonder muziek niet kan leven. Toch heb ik het afgelopen jaar veel meer behoefte gehad aan stilte. Complete stilte, waardoor ik de knallende koppijn minder voelde.

Vandaag, op oudejaarsdag, word ik enorm met geluid geconfronteerd. Vooral met geluiden uit het verleden. Een ontzettend harde knal riep vanochtendvroeg een buikgevoelherinnering op aan de klap van mijn scooter op de zijkant van de auto van Tegenpartij. Een buikgevoelherinnering, want ik kan me het ongeluk en de uren daaromheen niet bewust herinneren. En toch laat die keiharde knal en alle knallen die volgen mij op dit moment huilen. Tranen die niet schijnen te willen stoppen. Ik voel dat ze met het ongeluk te maken hebben, maar echt begrijpen, echt vatten, kan ik ze niet.

Al dat vuurwerkkabaal bij elkaar roept daarnaast herinneringen op aan deze dag een jaar geleden. Ik, alleen in een kamer, in een ziekenhuis in het centrum van Leiden. Zelfs op de verdieping waarop ik lag (het grappige is dat ik me dus niet kan herinneren op welke verdieping; het was in ieder geval hoog) was alle vuurwerk in Leiden de hele dag door goed hoorbaar. Als ik bewust terugdenk aan die dag kan ik me niets herinneren. Geen bijzonderheden, geen bezoek, geen verplegend personeel. Maar vandaag, met de vuurwerkknallen op de achtergrond, voel ik en ruik ik mijn ziekenhuiskamer. Het is haast alsof ik er weer lig. De metaalachtige smaak van morfine in mijn mond. Mijn lijf dat zo’n pijn doet. De wazige staat van mijn hoofd. Het verwarde gevoel, het ongeloof. En het stemt me verdrietig. Een heel jaar…

Ondanks dat ik nog steeds aan het revalideren ben van die ene heel harde klap, besef ik me dat ik dit jaar Oud & Nieuw thuis vier, en niet in het ziekenhuis. En wie weet wat 2013 mij brengt? Ik ben nog steeds hoopvol.

Ik wens je een liefdevol en vooral ongecompliceerd 2013. En je weet het: vergeet niet te leven!

LC

exact een jaar geleden: 31 december 2011
exact een jaar geleden: 31 december 2011
Advertenties

Een gedachte over “Geluid

  1. Via-via op je blog terecht gekomen…. wat een vreselijk jaar heb je gehad! Heel veel sterkte en kracht wens ik je! Binnenkort ga ik eens uitgebreid je vorige blogjes lezen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s