Oneerlijk

‘Je moet meer voelen’, zei de psycholoog gisteren tegen me. ‘Denk terug aan het ongeluk en vind het oneerlijk. Het is rot wat je is overkomen. Voel dat. Voel de pijn van de afgelopen maanden. De manier waarop je leven op zijn kop is komen te staan. De manier waarop je nu wordt beperkt’.

Ik moet dus meer voelen. Mijn ‘overlevingsstrategie’ loslaten. Maar hoe doe je dat in godsnaam? Mijn overlevingsstrategie bevalt me eigenlijk wel prima: gegeven X heeft plaatsgevonden, waardoor situatie Y is veranderd. Dus hoe pakken we periode Z zo goed mogelijk aan om weer terug te komen bij situatie Y of een situatie lijkend op Y? En van periode Z maakte ik een mooi projectplan, netjes opgedeeld in stappen. Af en toe evalueren en bijstellen. Genoeg ervaring met projectmanagement. Emoties passen niet in dat schema. Ergens wil ik niet voelen. Ik wil geen slachtoffer zijn. Ik wil gewoon verder met mijn leven. Dat hele fokking ongeluk en alle shit die daarop volgde gewoon achter me laten.  Klaar. Basta. Genoeg. Punt.

Ik ben zo klaar met deze hel. Zo ongelooflijk klaar. Ja, ik vind het oneerlijk. Oneerlijk dat doordat een sukkel niet oplette, met zijn telefoon zat te spelen, of weet ik veel wat hij aan het doen was, mijn leven al 13 maanden stil staat. Had die enorme idioot nou gewoon even aandacht besteed aan het verkeer, dan was dit niet gebeurd. Ja, ik vind het oneerlijk dat die pannenkoek hiervan niets merkt en enkel een ieniemienie deukje had in zijn auto. Ergens wil ik dat híj boet hiervoor, niet ik! Ja, ik vind het oneerlijk dat ik mijn eindexamen nog steeds niet heb kunnen doen. Dat de kans groot is dat ik alles opnieuw mag gaan doen omdat de overige examenuitslagen ondertussen verlopen zijn. Ja, ik vind het oneerlijk dat ik de godganse dag op bed lig met knallende koppijn. Koppijn waardoor ik geen boek kan lezen, geen film kan kijken, niet naar buiten kan, maar me wel te pletter verveel. Ja, ik vind het oneerlijk dat op de dagen waarop ik me wel goed voel, ik niets mag doen om verergering van de klachten te voorkomen. Ja, ik vind het oneerlijk dat ik al een jaar in joggingbroeken leef. Ik lig dan wel de hele dag op bed, en strakke broeken om een nog niet-gerevalideerd gebroken kontje zijn niet fijn, maar wat zou ik me graag gewoon weer ‘mens’ willen voelen, en niet een zoutzak-in-een-joggingbroek. Ja, ik vind het oneerlijk dat ik niet mag sporten of überhaupt mag bewegen. Die extra 18 kilo haat ik! En wat zou ik graag al die frustraties weg willen rennen of roeien. Ja, ik vind het oneerlijk dat mijn sociale leven is gereduceerd tot niets. Ik ben zo ontzettend hard aan iets leuk toe. En ja, ik vind het oneerlijk dat ik voor het tweede aaneengesloten jaar niet op vakantie kan. Ik wil dit huis uit. Zo graag. Ik kijk al 13 maanden lang tegen dezelfde muren aan, 24 uur per dag. Ik ben zo hard toe aan verandering van omgeving. Ja, ik vind het oneerlijk dat ik niet heb kunnen starten in mijn nieuwe functies. Ik had er zo’n zin in, was zo enthousiast. En dan kan ik nu ook nog eens niet bewijzen hoe goed ik ben in mijn werk; niet handig wanneer contracten niet meer worden verlengd door bezuinigingen. Ja, ik vind het ontzettend oneerlijk dat ik tegenwoordig niet meer naar alle concerten kan waar ik naartoe wil. Niet alleen door de lichamelijke beperkingen, maar ook nog eens door de financiële crisis die alle revalidatie met zich meebrengt. En zo kan ik nog wel een A4-tje doorgaan.

Ja, het is oneerlijk. Maar ik heb al slaapproblemen, nachtmerries, huilbuien, concentratieproblemen, irritaties, woedeaanvallen, schuldgevoelens, hoofdpijn, nekpijn, rugpijn, bekkenpijn, eetproblemen, lusteloosheid en angstgevoelens genoeg. Ik voel me al verdrietig, kwetsbaar en eenzaam. Moet ik dat dan echt ook nog eens 24 uur per dag, 7 dagen in de week ‘voelen’?

Ik wil niet achteruit kijken: ik wil vooruit. Ik wil niet voelen: IK WIL LEVEN!