Morgenavond is het weer achter de rug

Vandaag had ik een slechte dag. Ja, natuurlijk had ik hoofdpijn, what else is new, maar omdat ik al 3 dagen aaneengesloten op bed lag, viel dat op zich nog wel mee. Vooral voelde ik me rot. Wilde ik me verstoppen onder de dekens en daar voor altijd blijven. Een winterslaap houden. Niet heel raar met dit weer, maar er was meer. Een naar, zeurend gevoel in mijn buik. Een baksteen. Groot, log en zwaar. De tranen zaten hoog en wilden eruit. Een behoorlijke dip dus.

In eerste instantie kon ik het niet verklaren. Waarom voelde ik me zo? Buiten het slechte nieuws van de neuroloog had ik vorige week een goede week; een leuke week vooral. Wel had ik weer veel te veel gedaan natuurlijk, wat lichamelijk gelijk goed werd afgestraft, maar wat had ik heerlijk kunnen stuiteren die week! En daardoor genoeg geestelijke energie opgedaan om voorlopig wel weer even vooruit te kunnen, om de moed nog niet op te geven.

Maar wat was er dan nu aan de hand? Wat zat me dwars? Wat was de aanleiding? En toen besefte ik me dat ik morgenochtend de juristen op bezoek krijg. Niet alleen mijn jurist, maar ook die van de tegenpartij. Eén keer eerder zijn ze hier geweest, alweer ruim een jaar terug. En nu dus weer. Zolang mijn status nog niet ‘stabiel’ is, oftewel zolang er nog verbetering in kan zitten, gaat dit zo door.

Bij alles wat met de juristen en mijn ‘casus’ heeft te maken, schiet ik in de stress. Het draait om geld, niet om mij. En dat voelt rot. Ik wil ook gewoon niet meer worden geconfronteerd met het ongeluk. Ik ben er klaar mee. Punt. Ik wil verder met mijn leven, verdomme! Bovendien voelt het voor mij alsof ik mezelf constant moet verdedigen. Alles moet verantwoord worden, elke pil, elke beslissing, elke uitgegeven euro. Alsof ik er niet alles aan doe om beter te worden, alsof elke therapiesessie er een te veel is. Alsof ik niet hard genoeg mijn best doe, maar dat ik een lastpost ben, een aansteller. Dat ik faal.

Dat laatste zeg ik al vaak genoeg tegen mezelf. Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik nog leef. Ik weet dat ik blij moet zijn dat mijn lijf nog heel is, dat het het nog doet. Maar zo werkt het niet. Niet emotioneel. Ik ben nu vooral boos op mijn lijf. Boos omdat het me in de steek laat, boos dat het nog steeds niet beter is. Boos omdat ik nog steeds pijn heb. Boos dat het 20 kilo zwaarder is, boos dat ik nog steeds niet kan sporten. Ik baal. En ik heb er echt geen jurist bij nodig om me te helpen herinneren dat dit al veel te lang duurt.

Morgen dus. Morgenavond is het weer achter de rug. Ik bijt nog wel wat langer op mijn kiezen.

 

Advertenties

Een gedachte over “Morgenavond is het weer achter de rug

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s