Over muren en grenzen

Het gevecht tussen willen en kunnen, tussen geest en lichaam. Mijn lichaam wint. De koek is op.

Eind vorige week merkte ik al dat ik aan het stoeien was met mijn eigen grenzen. Ik wilde teveel en mijn lijf ging steeds harder sputteren. Maar er waren zoveel leuke dingen te doen en te beleven. Ik had weer het gevoel dat ik leefde, dat ik weer meedeed, dat ik weer nuttig was. En dat heerlijke gevoel wilde ik zo ontzettend graag vasthouden en nooit meer loslaten.

Het zorgde alleen dus wel voor een aantal weken van te weinig rust en te veel stuiteren. En mijn lichaam is het nu serieus zat; dat laat ze duidelijk merken. Ik ga nu de derde aaneengesloten dag in met knallende hoofdpijn, met de daarbij behorende vreselijke pijn in mijn bovenrug en nek. Normaal duurt zo’n ‘killing koppijn’ maximaal 48 uur, en voel ik met 36 uur dat de piek er echt wel al af is. Maar nu niet. Het lijkt zelfs alleen maar erger te worden.

Mijn hoofd klopt en bonkt. Het voelt alsof het in een bankschroef zit die steeds iets strakker wordt aangedraaid. Zelfs mijn oogkassen zijn pijnlijk, mijn jukbeenderen voelen alsof ze gebroken zijn en mijn bovenkaak doet ontzettend zeer. Alsof ik meerdere malen heel hard tegen een muur op ben gelopen. En dat vind ik dan wel weer grappig. Want is die muur niet hetzelfde als mijn grens? De grens die ik niet heb gerespecteerd? De grens waar ik weer veel te hard overheen ben gestuiterd? De grens waarbij mijn lichaam aangeeft dat het op is, dat het rust moet hebben voordat ik weer verder ga? En omdat ik niet luisteren wil, laat mijn lichaam die grens, die muur, nu heel duidelijk voelen. “Als je niet wil leren, dan moet je maar voelen” is een veel te vaak gehoord zinnetje uit mijn verleden. Alleen dit keer zegt mijn lijf het. Luid en duidelijk.

Ik heb mijn plannen voor dit weekend vanavond dus geannuleerd. Ik heb geluisterd. Weliswaar met de tranen op mijn wangen, want het voelt zo rot, zo oneerlijk. Ik had me er serieus zo op verheugd. Maar ik luister. De komende dagen rust ik. Strikte bedrust. En ik beloof mijn lijf hierbij plechtig het weer wat rustiger aan te doen. Het kan gewoon nog niet. NOG niet, ja. Want ondanks dat ik nu weer een stap terug doe, opgeven zal ik nooit.

Advertenties

2 gedachtes over “Over muren en grenzen

  1. Wat heftig om te lezen. Hoop dat je die grenzen toch steeds verder op zult kunnen rekken. En door die muur heen in plaats van er tegen. Leef met je mee.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s