Tyvek-hel

Het is warm, benauwend warm. Van dat vochtige, plakkerige warm, zoals je dat in de tropen hebt. Ik krijg amper lucht en word daardoor onrustig. Ik probeer me te bewegen, maar het lukt niet. Ik zit vast. Ik heb een heel klein beetje spelingsruimte, maar niet meer dan een paar centimeter. Mijn hart begint steeds harder te bonken. Mijn keel is droog als schuurpapier. Ik probeer mijn lippen te bevochtigen met mijn tong, maar het helpt geen zier. Ik moet hieruit. Het móet.
Met heel veel wrikken en inspanning weet ik mijn handen dichter in de buurt van mijn gezicht te krijgen. Ik begin te klauwen naar dat waarin ik gevangen zit. Wat is het in godsnaam? Het voelt zacht en sponsachtig, maar toch sterk. Sterk als zo’n Tyvek-envelop of -polsbandje: supersterk, onscheurbaar en waterbestendig, en dat terwijl het eruit ziet als papier. Ik zit alleen niet in een envelop, maar in een soort cocon gemaakt van Tyvek-spinrag. Hoe kom ik hier in godsnaam uit? Ik klauw en scheur en bijt en krab, tot mijn vingertoppen bloeden, tot mijn lijf zeiknat is van het zweet, tot ik erbij neerval. Het lukt me niet. Af en toe zie een glimpje daglicht en dat geeft me hoop. Maar hoe hard ik ook verder vecht, ik kom er niet. Er komt geen einde aan.
Ik besluit even te stoppen. Even rustig en helder na te denken, even op adem te komen. Het is zo warm en zo benauwd! Er is vast een manier. Dat moet. Maar ik prakkiseer me suf terwijl de tranen me over mijn wangen stromen. Ik weet het niet meer. Gespannen luister ik of iemand is die me vanaf de andere kant kan helpen. Maar het blijft stil. IJzig stil. Niemand. Helemaal niemand. Ik ben alleen. Gevangen in mijn Tyvek-hel. En ik kom er niet uit. Help. Iemand. Alsjeblieft! Ik weet het niet meer. Ik begin te hyperventileren. Wat moet ik nu? Ik kan geen kant op… ik weet het echt niet meer! 

En ik schrik wakker, mijn kussen nat van de tranen. Alweer.

Advertenties

2 gedachtes over “Tyvek-hel

  1. Pffff, je weet dat opgesloten, benauwde gevoel heel treffend over te brengen. Ik word er haast claustrofobisch van…

    Aan de andere kant doet je blog / droom me denken aan een rups die op het punt staat vlinder te worden: “Wat de rups het einde noemt, noemt de rest van de wereld een vlinder.” (Lao-Tse)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s