Rock fokkin’ bottom

This is it. Denk ik. Het moet haast wel. Rock fokkin’ bottom. Dieper kan ik niet gaan. Rotter kan ik me niet voelen. Ik haat mijn leven op dit moment. There. I said it.

Een lijf dat aangeeft dat het teveel is geweest. Knallende koppijn voor weken. In het donker op bed met oordoppen in, je kapot vervelend. Moe, moe en nog eens moe. Alleen maar willen huilen en schreeuwen. En dan ook nog eens een fijne verkoudheid eroverheen met keelpijn en koorts. Een neuroloog die zegt dat ze niets voor je kan doen. Diagnose: posttraumatische hoofdpijn als gevolg van trauma met diepe impact en de bijbehorende hersenkneuzing. Neuropathische pijn. Nieuwe pijnstillers die ik elke dag moet slikken met de hoop, de kleine kans, dat ze me een klein beetje verlichting gaan brengen. Het besluit om te stoppen met mijn vrijwillige werkzaamheden voor TEDxAmsterdamWomen. Omdat ik het niet red, het is teveel. En ik was verdomme nog niet eens begonnen. Met andere woorden: ik faal. Zo voelt het. Een orthomanueel arts die vertelt dat alle wervels weer staan zoals ze horen en dat je uitbehandeld bent. Ja, ik loop weer stukken makkelijker door zijn behandeling, maar die killing koppijn is er nog steeds. Weg hoop. Alweer. Maar nu is er geen hoop meer. Ik mag aan de slag met een revalidatiearts, die me volgens de huisarts zeer waarschijnlijk doorverwijst naar een soort van pijnpoli. En dan mag ik daar in gesprek met een psycholoog om mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik heb er al een jaar over gepraat. Niets mee opgeschoten.
Het is heel simpel en eenvoudig. Ik. Wil. Niet. Meer. Ik ben klaar met vechten. Ik ben moe gestreden. Klaar.

Ja, ik weet dat dit zorgwekkend klinkt. En nee, voor de ongerusten onder jullie, ik zal geen suïcide plegen. Maar ik vraag me nu wel af waarom ik niet gewoon dood ben gegaan bij het ongeluk. Dat kan ik wel negeren, dat kan ik wel ontkennen, maar ik praat daar liever wel over. Juist om drastische beslissingen te voorkomen. Ik snap niet waarom ik zo nodig moest blijven leven. Feit is namelijk dat dit leven van mij gestolen mag worden. De rest van mijn leven op bed met knallende koppijn? Nee, dank je. Ik hoef het niet.

Misschien is dit gevoel morgen alweer over. Misschien ook niet. Ik weet het niet. Net zoals ik niets meer weet. Maak je geen zorgen; ik krabbel wel weer op. De dip is diep, maar het is niet de eerste hobbel op mijn pad en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn. Voor nu trek ik de dekens wat verder over mijn hoofd en hoop ik dat wanneer ik wakker word, dit allemaal een nare droom blijkt te zijn geweest.

not okay, breakdown

Advertenties

4 gedachtes over “Rock fokkin’ bottom

  1. GVD!!! Je koopt er niks voor, maar ik zit hier te janken. Zo oneerlijk. En machteloos, laat staan hoe jij dat voelt. Dag voor dag dan maar…

    Like

  2. meissie, ik ken je niet maar kom toevallig op je blog……wat een klotezooi……heb geduld, nog meer geduld want er komen betere tijden. Ik krabbel uit een smerige depressie en ken je wanhopige gevoelens. Liefs van mij, Tineke

    Like

  3. Heel veel sterkte…nee ik weet het…je hebt er niks aan.Nu slapen…kop onder de dekens…misschien ziet de dag er morgen ietsjes ander uit.En werkt je lijf wel mee.

    Like

  4. Heel goed van je en dapper om dit op te schrijven! Kan geen kwaad om dit uit te spreken, weet ik uit ervaring. Ik hoop dan ook van harte dat dit echt het dieptepunt is en dat je dus nu eigenlijk alleen nog maar kunt klimmen. Ik denk veel aan je, echt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s