Onoprechtheid

on•op•recht (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)
1 geveinsd, gehuicheld

Het werkte altijd al op mijn allergie, maar nu helemaal. Sinds het ongeluk, sinds het besef dat het leven korter is dan je denkt, dat tijd kostbaar is, kan ik er helemaal niet meer tegen. Onoprechtheid.

Onoprechte mensen. Mensen die hun beloften niet nakomen; die hun woord niet houden. Mensen die vragen hoe het met je gaat, terwijl ze enkel ‘goed’ willen horen als antwoord. Mensen die niet betrouwbaar zijn wanneer er op hen wordt gerekend. Mensen die in je gezicht het ene zeggen, en achter je rug het andere. Of mensen die hun hulp aanbieden en het niet menen.

Waarom? Ik begrijp het niet. Wanneer je het niet meent, waarom bied je het dan aan? Wanneer het je niet interesseert, waarom vraag je er dan naar?

Om eerlijk te zijn, hoef je niet harteloos te zijn, of genadeloos openhartig tegenover anderen. Je hoeft niet wreed te zijn om oprecht te zijn. Soms is zwijgen vele malen beter dan spreken. Soms kan je door te zwijgen veel oprechter zijn. Maar of je nou spreekt of zwijgt, houd je gewoon aan je woord.

Dus bied me volgende keer geen hulp aan wanneer je het niet meent. En vraag me niet hoe het met me gaat wanneer je het niet interesseert. Ik houd van open, eerlijk, transparant; ik heb geen ruimte voor onoprechte mensen.

Vrijdagochtend

Een grote vlaag van koude lucht maakt me wakker wanneer het puntje van mijn dekbed wordt opgetild. Een klein lijfje nestelt zich tegen me aan. Twee kleine koude voetjes worden tussen mijn warme benen gestoken; ze voelen aan als ijsklompjes. Twee nog koudere handjes worden om mijn nek geslagen. Ik krijg een kopstoot en een dikke bos blond krulhaar in mijn mond, wanneer ze haar mond dicht bij mijn oor brengt. Ze fluistert: ‘Mama, jij vindt mij toch lief?’. En het enige wat ik voel op dat moment, is liefde. Mijn hart stroomt ervan over en vult elke ledemaat, elk orgaan, elke cel, met liefde. Ja, mama vindt jou lief. Meer dan ik je zeggen kan.

En nou stilliggen!

kleuter voeten koude voetjes