Afkickgedoe

Ik ben het zat, ik ben er he-le-maal klaar mee: ik wil geen pillen meer slikken. Punt. Niet alleen de pijnstillers, waar ik nog steeds niet zonder kan, al vermijd ik het gebruik zoveel mogelijk. Echt, liever een hele dag op bed met meer pijn, dan weer een hele nacht niet kunnen slapen en opgefoktheid door het gebruik van die pijnstillers. Alleen als het echt niet anders kan. Maar de pillen die mijn humeur beïnvloeden, die bepalen of ik me blij of verdrietig voel, die ben ik ook zat. Vooral die.

Al vaker heb ik pogingen gedaan om te stoppen. En ja, altijd tegen het advies in van de artsen. Ik wil gewoon de controle terug, snappen ze dat dan niet? Na anderhalf jaar gebruik van anti-depressiva heb ik er dan nu echt genoeg van. Ik heb ze nodig gehad, absoluut. Maar nu is het weer tijd voor mij. Ik pak de controle terug. Over mezelf. Over mijn leven. Dit keer hou ik het vol.

Afbouwen van anti-depressiva is namelijk niet echt een pretje. En dat terwijl ik niet eens een hoge dosering slikte. Maar wat heeft die meuk een impact op je hersenen. Tot nu toe zorgden die ontwenningsverschijnselen ervoor dat ik besloot toch nog maar te blijven slikken, nog maar niet te stoppen. Maar dit keer houd ik het vol, dat heb ik mezelf heilig voorgenomen. Sinds 3 dagen slik ik slechts de helft van de voorgeschreven dosering; de ontwenningsverschijnselen zijn vandaag gestart. Ik voel me ontzettend onrustig, een beetje prikkelbaar, misselijk, maar vooral het ‘spacen’ is meesterlijk irritant. Gelukkig blijven de huilbuien waar ik de vorige keren heel erg last van had nog achterwege. Houden zo!

Voor nu voel ik me dan wel lichamelijk erg in de war, maar vooral ook krachtig: ik ga de controle terug nemen. Just you wait and see!

W A A R O M

De zoveelste dag. De zoveelste dag waarin ik op bed lig. De zoveelste dag waarin ik op bed lig met killing koppijn.

I K  W I L  N I E T  M E E R

Dit is geen leven; dit is de hel. Mijn hel. Elke dag weer.

Ik weet niet meer wat te doen. En kom alsjeblieft niet aan met wijze woorden die me vertellen dat ik het moet accepteren. Dat ik de pijn moet ‘omarmen’ en er niet tegen moet vechten. De eerste die dat nog een keer tegen me zegt, zal ik laten zien hoe erg ik de pijn zat ben. En die zogenaamde wijze woorden.

Pijn is je hoofd sucks. Zo simpel is het. Enorm zeurende, bonkende, zware hoofdpijn, met kaakpijn, pijnlijke tanden, oogkassen die voelen alsof Mike Tyson gisteravond op je heeft staan intimmeren, lichtflitsen, strakke banden om je hoofd, pijn in je nek, pijn in je schouders, tintelende armen en gevoelloze vingers, is niet te doen. Zo wil ik niet meer leven.

Elke keer heb ik een beetje hoop: fysiotherapeut, neuroloog, ortho-manueel arts, revalidatiearts, nieuwe pijnstilling. Elke keer wordt die hoop weer de grond ingestampt. Die nieuwe pijnstillers tegen zenuwpijn die ik nu ruim 5 weken slik, begonnen hoopvol. De pijn tussen mijn schouderbladen verdween en dat zou vast doorzetten naar mijn hoofd, toch? Toch? Bovendien sliep ik als een os nadat ik ze ’s avonds had ingenomen. Nu alle bijwerkingen zijn verdwenen slaap ik niet meer. Heb ik een duf hoofd de hele dag. En is de hoofdpijn in alle hevigheid nog steeds aanwezig. Om nou deze heftige pillen te blijven slikken enkel en alleen om de pijn tussen mijn schouderbladen niet meer te hoeven voelen… nee.

Ik ben boos. Zo ontzettend boos. Woedend. Ik wil slaan. Schreeuwen. Schoppen. Gillen tot ik geen stem meer over heb. Krijsen. Krabben. Ik wil die eikel vermoorden. Waarom ben ik die dag nou op dat tijdstip vertrokken? Waarom ben ik niet nog even naar de wc gegaan? Waarom stond het licht zo lang op rood? Waarom ben ik niet via een andere route naar huis gereden. Waarom had ik mijn helm goed vast waardoor ik nog leef? Waarom? Is er een reden dat ik dit mee moet maken? En zo ja, wat dan? Vertel het me. Alsjeblieft. God, kosmos, Allah, wie dan ook: vertel het me. Alsjeblieft. Alsjeblieft: waarom? Waarom?

W A A R O M ?