Afkickgedoe

Ik ben het zat, ik ben er he-le-maal klaar mee: ik wil geen pillen meer slikken. Punt. Niet alleen de pijnstillers, waar ik nog steeds niet zonder kan, al vermijd ik het gebruik zoveel mogelijk. Echt, liever een hele dag op bed met meer pijn, dan weer een hele nacht niet kunnen slapen en opgefoktheid door het gebruik van die pijnstillers. Alleen als het echt niet anders kan. Maar de pillen die mijn humeur beïnvloeden, die bepalen of ik me blij of verdrietig voel, die ben ik ook zat. Vooral die.

Al vaker heb ik pogingen gedaan om te stoppen. En ja, altijd tegen het advies in van de artsen. Ik wil gewoon de controle terug, snappen ze dat dan niet? Na anderhalf jaar gebruik van anti-depressiva heb ik er dan nu echt genoeg van. Ik heb ze nodig gehad, absoluut. Maar nu is het weer tijd voor mij. Ik pak de controle terug. Over mezelf. Over mijn leven. Dit keer hou ik het vol.

Afbouwen van anti-depressiva is namelijk niet echt een pretje. En dat terwijl ik niet eens een hoge dosering slikte. Maar wat heeft die meuk een impact op je hersenen. Tot nu toe zorgden die ontwenningsverschijnselen ervoor dat ik besloot toch nog maar te blijven slikken, nog maar niet te stoppen. Maar dit keer houd ik het vol, dat heb ik mezelf heilig voorgenomen. Sinds 3 dagen slik ik slechts de helft van de voorgeschreven dosering; de ontwenningsverschijnselen zijn vandaag gestart. Ik voel me ontzettend onrustig, een beetje prikkelbaar, misselijk, maar vooral het ‘spacen’ is meesterlijk irritant. Gelukkig blijven de huilbuien waar ik de vorige keren heel erg last van had nog achterwege. Houden zo!

Voor nu voel ik me dan wel lichamelijk erg in de war, maar vooral ook krachtig: ik ga de controle terug nemen. Just you wait and see!

Advertenties

5 gedachtes over “Afkickgedoe

  1. Hey wat goed van je! Dat is zeker geen pretje, afkicken van een ad en word altijd zeer onderschat door dokters enz. Welke gebruik je als ik vragen mag? Ik wens je veel succes en mocht je weer last krijgen van huilbuien ed vergeet dan niet dat dat de ontwenning is. Dus niet een teken dat je niet zonder kan, als je begrijpt wat ik bedoel..

    Like

    1. Ik begrijp je, absoluut. Heb alleen ook nog een gezin om rekening mee te houden en dat maakt het dan wat gecompliceerder. Maar nú gaat het lukken. Punt. Paroxetine is overigens mijn vergif. Een van de moeilijkere om mee te stoppen, schijnt. Maar ik ben de uitzondering die de regel gaat bevestigen!

      Like

  2. Het grote probleem met anti-depressiva is dat het je gevoel afvlakt en bij het afbouwen je weer gevoel gaat ervaren en soms als een vloedgolf,….dit wordt heftig,…..maar wilskracht is alles,…….you rock girl, respect!!

    Like

  3. Dat lijkt me idd heel zwaar om dit te moeten doen als je ook nog een gezin hebt. Pff zeker respect! Ik bedoel het ook goed hoor. Paroxetine is idd geen kattenpis. Zelf slik ik Venlafaxine en zie er erg tegen op om ooit te moeten stoppen. Hoe gaat het nu?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s