Prikkels & Lowlands

Prikkels. Prikkels van geluid, van licht. Van geur en gevoel. Je staat er niet bij stil hoeveel prikkels je tot je neemt elke dag, ieder moment, elke seconde. Het zijn er veel. En ik word me er meer en meer van bewust.

Prikkelverwerking schijnt een uiterst ingewikkeld hersenproces te zijn, met diverse schakels. De prikkels komen binnen, worden geselecteerd (wel of niet doorlaten bijvoorbeeld), aan elkaar gekoppeld of juist niet, begrepen en dan volgt er een reactie. Daarna worden ze ‘weggezet’ waarbij ze uit je bewuste aandacht verdwijnen. Een continu proces dus.

Sinds het ongeluk heb ik moeite met prikkels, vooral als de prikkels allemaal tegelijk mijn aandacht willen. Het lukt me niet meer om te filteren, om mijn aandacht te houden bij een ding tegelijk, me niet af te laten leiden. En dan heb ik het al over simpele zaken zoals een boek lezen met muziek aan op de achtergrond, maar ook over het afsluiten voor prikkels die je normaal zou negeren, zoals geluiden op straat of iemand die met een pen zit te tikken op een tafel.

Ergens in mijn hersenen zit een beschadiging die zorgt voor een overbelasting bij de verwerking van prikkels. Er komt al veel meer binnen dan me lief is en dan blijven ze ook nog eens rondstuiteren in mijn hoofd. Met als gevolg dat ik me niet meer kan concentreren, moe ben, niet kan slapen, niet goed kan denken en plannen, me ontzettend onrustig voel en geprikkeld reageer (pun intended).

De afgelopen dagen op Lowlands benadrukten dat nog eens voor me. Ik voelde me een zwakkeling, een watje, een sufferd. Op vrijdag lag ik al om 17.00 uur op bed, in eerste instantie om alleen maar even te rusten, maar uiteindelijk tot de volgende ochtend. Daar gingen dus mijn avondprogramma en mijn gewenste imago als stoere rockchick. De tweede dag hield ik het vol tot 21.30 uur. Op het rolstoelplatform, wachtend op Editors, werd het me opeens teveel. Ik MOEST weg daar, weg uit de geluiden, weg uit alle drukte, weg bij alle mensen om me heen. En vanochtend heb ik na ontzettend veel wikken en wegen moeten besluiten dat het echt verstandiger was om naar huis te gaan. Ik was (en ben nog steeds) helemaal kapot, met niet alleen mijn lijf, ondanks de rolstoel, maar vooral ook mijn hoofd.

Festivals en muziek: het waren toch wel de mooiste momenten in mijn leven. Waren, want het houdt voor mij een beetje op, geloof ik. En dat is zuur. Heel erg zuur. En het maakt me ontzettend bang. Bang dat ik de rest van mijn leven met oordoppen in moet doorbrengen, liggend op bed, starend in het donker.

Wil je enig idee hebben hoe die overprikkeling voelt? Ik vond net dit filmpje op internet. Ik huil nu nog, enkel en alleen omdat iemand schijnt te snappen waar ik last van heb. En dat voelt zo ontzettend fijn, hoe rot het onderwerp ook is. Kijk maar: overprikkeling hersenletsel

 

Advertenties

5 gedachtes over “Prikkels & Lowlands

  1. Pfoe, heftig… ondanks dat ik geen idee heb hoe je je voelt leef ik met je mee en begrijp door dit blogje wel een beetje wat je meemaakt… sterkte!

    Like

  2. Zelfs ik, zonder enige beschadiging heb daar al last van,…..soms ben ik gewoon blij dat ik even alleen thuis ben ben zonder prikkels,…….geen tv, geen radio, geen gebabbel,…..even rust! Voor jou moet het helemaal een hel zijn,….

    Like

  3. Ik weet wat dat met je doet, namelijk vast veel hetzelfde als met mij. Het maakt je doodmoe in je hoofd, je komt niet meer uit je woorden…de koek is op! Ook ik ging elk jaar 3 dagen in een tentje naar Pinkpop (ook al ben ik een stuk ouder als jou) Heb kaarten voor U2 voor september, maar de keuze om te gaan is moeilijk…wat doe ik mezelf aan denk ik

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s