Bak ellende

Ik zit even niet zo lekker in mijn vel. Nou ben ik sinds afgelopen maandag helemaal gestopt met de anti-depressiva, dus dat zou een eventuele verklaring kunnen zijn. Het water staat hoog, alles wat dwars zit maalt lekker door mijn kop en voeg daar nog wat afkickverschijnselen aan toe. Maar desondanks heb ik niet de neiging gelijk weer die suffe pillen te gaan slikken. Ik voel me niet depressief. Gewoon verdrietig en down. En het lijkt me nu wel eens goed om gewoon te kunnen huilen.

De afgelopen maanden waren niet echt een feestje; ik werd behoorlijk met mijn neus op de feiten gedrukt. Feiten die ik helemaal niet wil onderkennen of ‘accepteren’. Zo was mijn vakantie een redelijke hel met veel pijn en weinig plezier door het niets kunnen doen. En ja, ik had wel verwacht dat het misschien wat minder fijn zou worden dan voor het ongeluk, maar dit viel wel heel erg tegen. Ik had die vakantie zo hard nodig: even weg van alle shit en gezeur en plezier hebben met mijn monstertjes. Het mocht niet zo zijn.

De uitnodiging van het revalidatiecentrum was er na 9 weken nog steeds niet. Na bellen met het ziekenhuis bleek dat zij vergeten waren de verwijsbrief te versturen. En dan kun je lang wachten. Ondertussen is het netjes afgehandeld en heb ik 5 september mijn intakegesprek daar, maar het deed me wel beseffen dat ik al 21 maanden aan het wachten ben. Wachten op iemand die me wil helpen. Die me niet van het kastje naar de muur stuurt. Desnoods iemand die een definitieve diagnose stelt waar ik maar mee te leren leven heb. Maar dit is killing. Al 21 maanden lang weet ik niet waar ik aan toe ben. Ik wil verder met mijn leven, mindervalide of niet. Maar ik wil gewoon verder. Vertel me dan desnoods dat dit het is, dat het nooit meer beter wordt dan dit, maar dan kan ik ten minste weer plannen gaan maken. Plannen om mijn leven op te pakken en in te richten. Want daar ben ik zo hard aan toe. Ik haat wachten.

Toen volgde Lowlands. Het eerste festival waar ik elke dag al heel vroeg op bed lag omdat ik het niet meer kon bolwerken. Het festival waar ik voor het eerst eerder weg ben gegaan. Een hele dag eerder zelfs. Festivals waren mijn lust en mijn leven. Nu moet ik onder ogen zien dat het gewoon niet meer haalbaar is. Net als die vakantie. En dat is slikken, heel hard slikken.

Vorige week ontving ik de laatste uitnodiging voor mijn examen communicatie. Het ongeluk – en het eindexamen dat een week later zou plaatsvinden – is bijna 2 jaar geleden. Ik hoefde alleen nog maar mijn plan te verdedigen voor een commissie en dan was ik klaar. Dat plan is ondertussen komen te vervallen; ik moet dus een nieuw plan schrijven voor het eindexamen. Dat red ik alleen nog steeds niet, heb ik van de week met pijn in mijn hart moeten besluiten. De cijfers van de eerdere examens komen nu, na 2 jaar, echter te vervallen. Geen papiertje dus voor mij. Zuur. Heel zuur.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal kleine zaken die bij elkaar voor mij een grote bak ellende vormen. Het nadeel is dat ik me daarbij terugtrek. Ik duw mensen weg wanneer ik niet lekker in mijn vel zit. Daarnaast ben ik als een malle aan het rondrennen (figuurlijk dan) om mezelf bezig te houden. Om niet na te hoeven denken. Om niet te hoeven voelen. Oude overlevingsmechanismen zijn moeilijk af te leren, dat blijkt maar weer.

Mijn leven is dus even wat minder leuk. Maar wie weet wat de revalidatie me gaat brengen. Stiekem heb ik nog een beetje hoop…

Advertenties

6 gedachtes over “Bak ellende

  1. Dat wachten, zo lang. Daar word je toch moedeloos van. En dan zijn ze het ‘vergeten’. Woest, daar word ik zo boos van! Ik hoop zo dat je snel wat zekerheid hebt.

    En dat met de studie is wel heel zuur. Begrijp er ook niets van, aan de andere kant heb je die langstudeerders die tot 9 jaar later nog konden afstuderen en jij moest alleen nog de verdediging. Niet eerlijk.

    Frustatie waar je niets aan hebt eigenlijk, het kost energie, maar het is zo oneerlijk en cru soms. ik hoop dat je bij de revalidatie wat duidelijkheid krijgt en/of handvatten, zodat je weer een toekomst hebt/ziet. Knap trouwens dat je gestopt bent met de anti-depressiva. ❤

    Like

  2. Pfff dat moet ook gewoon vreselijk zijn. Niet alleen de pijn, maar ook van alles op moeten geven die eigenlijk zo belangrijk voor je zijn en waar je eerder heel hard voor gewerkt hebt. Maar hoop moet je altijd blijven houden.

    Like

  3. Soms wil een gedicht ook respijt bieden, geen idee of het voor jou helpt, maar ik heb er veel aan gehad tijdens een hele donkere periode.

    Out of the night that covers me,
    Black as the pit from pole to pole,
    I thank whatever gods may be
    For my unconquerable soul.

    In the fell clutch of circumstance
    I have not winced nor cried aloud.
    Under the bludgeonings of chance
    My head is bloody, but unbowed.

    Beyond this place of wrath and tears
    Looms but the Horror of the shade,
    And yet the menace of the years
    Finds and shall find me unafraid.

    It matters not how strait the gate,
    How charged with punishments the scroll,
    I am the master of my fate,
    I am the captain of my soul.

    Like

  4. Wat heftig en wat rot dat het allemaal zo loopt, ik vind het wel knap dat je zegt dat je je terugtrekt maar dit wel op je blog zet! Respect! Ik wens je veel kracht toe, en hoop dat je het (er voor een deel) uit kan huilen, soms werkt dat ook gewoon het beste.

    Like

  5. Poeh, voor jou alweer jaren terug. Voor mij nu echt nog ingevoeld verdriet. Sinds ik aan je blog begon keek ik echt uit naar kleine doelen die je stelde. Met name naar je diploma keek ik uit. Knap hoe jij dit allemaal ook nog erns voor je kiezen hebt gehad en je je erdoor heen lijkt te hebben geslagen. Dwingr diep respect af.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s