Food for thought

“Rust is met jezelf kunnen zijn zonder weg te willen lopen.”

Dat zei een wijs man vandaag tegen mij. En hij zette me daarmee aan het denken. Want ik ben opgefokt, geïrriteerd, rusteloos. Ik weet me geen raad met mezelf. Kan ik met mezelf zijn zonder weg te willen lopen? Ligt het daar aan?

Vroeger was het geen enkel probleem. Met een boek of muziek of lekker rommelen: ik was graag alleen. Zolang ik er ook maar een druk leven naast had, het moest wel in balans zijn. Beide kanten op dus. Nu heb ik moeite met lezen door concentratieproblemen en hoofdpijn, dus dat valt al af. Muziek luisteren doe ik bijna niet meer. Voor het ongeluk had ik altijd muziek aan staan. Collega’s snapten niet dat ik zo kon werken, vrienden snapten niet dat ik zo kon studeren. Nu heb ik bijna de hele dag oordoppen in, van die waxbolletjes die je oren hermetisch afsluiten. Ik kan gewoon niet meer tegen geluid. Krijsende buurkinderen, grasmaaiers, het afzuigsysteem in de badkamer… en muziek dus.

Rommelen in huis doe ik bijna niet meer en ik wist niet waarom. Maar dat werd me vandaag wel duidelijk: frustratie, boosheid, onmacht, ergernis. Dingen die je eigenlijk helemaal niet wil voelen. Vandaag trok ik bijvoorbeeld voor het eerst in lange tijd wat onkruid uit de tuin (en nee, het is een keurig nette tuin, geen overwoekerd oerwoud, no worries). Daarvoor moet je dus alleen bukken en hurken en op je knieën zitten. En dat doet pijn. Pijn is niet fijn. Feit. Aanvegen gaat ook niet, nog zo’n frustratiemomentje. Dus ik ben er maar mee opgehouden.

Ik nam me vervolgens voor om ruim anderhalf jaar aan administratie weg te werken. Alle brieven, bonnetjes, zorgverzekeringspapieren, facturen, kindertekeningen en overige meuk, alles ligt op een grote berg op mijn bureau. Puinruimen dus. En dat voelde goed. Controle en overzicht terugkrijgen, daar houd ik van. Ik snapte zelf ook wel dat ik dit niet in een keer zou kunnen wegwerken, maar dat ik uiteindelijk maar zo weinig kon doen: irritatie. De stapel papieren die nu al weggegooid kon worden kreeg ik niet naar beneden getild: frustratie. Studiemateriaal dat ik tegenkwam: verdriet. Niet leuk dus, maar vooral pijnlijk. Lichamelijk en geestelijk.

Zit mijn probleem in het niet meer met mezelf alleen kunnen zijn? Wil ik inderdaad liever weglopen van mezelf? Of zit de onrust in het vechten tegen mijn situatie? In het geen vrede kunnen hebben met mijn situatie? Of betekent geen vrede met je situatie kunnen hebben ook gelijk dat je geen vrede met jezelf hebt?

Food for thought dus.

Food for thought

Advertenties

Een gedachte over “Food for thought

  1. Ik denk niet dat als je geen vrede hebt met de situatie dat je meteen ook geen vrede kan hebben met jezelf. Het kan best zijn dat je op dit moment geen vrede hebt met jezelf en dat je moet gaan nadenken over waarom je precies geen vrede hebt met jezelf, waarom je simpelweg niet alleen kan zijn. Ook dit kan overigens te maken hebben met je situatie en het ongeluk. Maar het feit dat je geen vrede kan vinden met dat je rondloopt met pijn, niets kan doen en daar graag iets aan wil veranderen geeft je mijn inziens vooral vechtlust. Dan moet dit trouwens wel in balans zijn en je niet gaan overheersen, zodra dit gaat overheersen gaat het wel een rol spelen in je rust.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s