Rotmoeder

Maandagmiddag begint de killing koppijn op te komen. De koppijn die ik altijd krijg ongeveer 24 uur na een activiteit. Niet heel raar, want zondag heb ik een fijne maar drukke dag gehad. Maandag had ik om die reden al ingecalculeerd als hersteldag. Helaas ben ik maandagochtend zo onrustig dat ik ’s ochtends maar een kast uitmest. Hoognodig, maar niet handig. Maandagavond weet ik niet meer waar ik het moet zoeken van de pijn, maandagnacht kan ik door de pijn nauwelijks in slaap vallen, en dinsdagochtend word ik wakker met niet alleen heel erge hoofdpijn, maar ook met pijn in mijn nek, schouders, hoge rug(genwervel), en loodzware armen. Mijn armen voelen aan alsof ze gemaakt zijn van beton: log en zwaar. Vreselijk moeilijk om te bewegen, ze te gebruiken of om iets mee beet te pakken. Overigens niets nieuws, dit gebeurt meerdere keren per week.

Mijn wekker gaat: het is tijd om 2 monstertjes klaar te maken voor hun schooldag. Ze komen gelijk bij me in bed liggen, al wakker geworden door hun vader die vlak daarvoor naar werk was vertrokken. Ze mopperen dat ze geen zin hebben en dat ze bij mij willen blijven. Ik voel me zo rot dat ik er niet aan moet denken om ze de hele dag om me heen te hebben en ben blij dat ze naar school moeten. En natuurlijk voel ik me daar gelijk weer schuldig over. Ondertussen krijg ik schop tegen het littekenweefsel op mijn knie (en dat is extreem gevoelig, geloof me), een puntige elleboog pijnlijk in mijn bovenarm en een kopstoot tegen mijn bonkende hoofd, terwijl ze ruzie maken over wie het meeste deken heeft en wie er het dichtst tegen me aan mag liggen. Sowieso al geen genietmomentjes, maar op dit soort dagen kan ik daar al helemaal slecht tegen. Dus ik snauw dat ze moeten ophouden en dat ze zich moeten gaan aankleden. Opbokken!

Het volgende gevecht begint. F1 loopt als een zombie in de rondte, trekt 2 boxers over elkaar heen aan, vergeet dat-ie ook nog sokken aan moet of een hemd onder zijn shirt. F2 krijgt een driftbui omdat ze haar zomerigste zomerjurkje vandaag niet aan mag. Ik doe echt heel erg mijn best geduldig te blijven, echt waar. De heftige pijn werkt alleen niet mee en maakt me prikkelbaar. Terwijl de tijd begint te dringen leest F1 met een been in zijn broek een boek, en krijgt F2 de volgende driftbui omdat ze haar haar niet wil laten kammen. Ik sta op ontploffen. Zonder het geduld om deze situatie nog om te buigen naar iets positiefs, sleur ik F1 mee om zijn tanden te poetsen, terwijl ik schreeuw dat-ie dan maar in zijn onderbroek naar school gaat. Het tandenpoetsen doet bij mij zo’n verdomde zeer, dat de tranen over mijn wangen lopen. F2 staat tegelijkertijd te dreinen dat ze niet eerst wil plassen voordat ik haar tanden poets. Ik ontplof. Ik schreeuw dat ze het alle twee maar bekijken, dat ze vooral het leven van hun juf en meester maar zuur moeten gaan maken, maar dat ik ze niet meer wil zien. Ik kan niet meer. Ik ben op. Ik heb pijn. Ongelooflijke pijn. En ik voel me de meest incompetente, onvriendelijke, prikkelbare rotmoeder ooit. Alweer.

Wat hebben de F’jes nou aan mij? Ze mogen geen lawaai maken, kunnen niet meer met me stoeien of gek doen. Ik doe geen spelletjes meer met ze, bouw geen magistrale Lego-werken meer met ze samen. Ik lees niet meer voor, zing geen liedjes meer. Heel af en toe, op een goede dag, kan ik op bed met ze knuffelen en praten. Het liefst met maar één tegelijk omdat het me anders teveel wordt. Wat hebben ze nou aan me? Is dit de moeder die ze zich later moeten herinneren? De moeder die altijd maar ziek lag te zijn op bed? Die niets met ze kon doen? Is dit nou de reden waarom ik het ongeluk heb overleefd? Ik wil deze moeder niet zijn. Ik wil zo niet zijn. Ik kan alleen niet meer. Ik kan echt niet meer.

Advertenties

2 gedachtes over “Rotmoeder

  1. Potverdorie, wat klote voor je. Heftig…. hoop dat er toch verbetering mogelijk is en je langzaam weer meer prikkels aan kan. Ik ga soms ook -verbaal- tegen mijn kinderen tekeer en voel me dan ook de meest incompetentie, onvriendelijke en prikkelbare moeder ooit. En toch houden we van elkaar, door dik en dun. Zo zal het bij jullie vast ook zijn. Hopelijk geeft je dat een beetje troost….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s