Ik ben niet gehandicapt, ik ben Chantal

Ik blog wanneer me iets dwars zit. Gelijk, op dat moment ook; dan moet ik het gewoon van me afschrijven. Eruit, weg ermee, uit mijn systeem en op het papier.

Het nadeel op dit moment? Tientallen blogs over hoe ik vecht en worstel met alle gevolgen van het ongeluk. Hoe ik daarbij soms bijna verdrink. En dus maar weinig blogs over goede momenten. Niet alleen omdat die er niet zo heel veel zijn, maar vooral ook omdat op die goede momenten mij niets ‘dwars zit’. Ik geniet dan met volle teugen van het feit dat het lekker gaat.

In mijn ogen zorgen al die klaagblogs er nu alleen voor dat jullie me zien als een labiel wrak. Als de vrouw die de hele dag een beetje in het donker op bed ligt met hoofdpijn. Die af en toe naar buiten gaat in een rolstoel. Die praktisch niets meer kan. Als dat probleemgeval. En ik wil helemaal niet dat jullie me zo zien!

Ik wil niet meer horen dat ik niet was uitgenodigd omdat jullie dachten dat ik toch niet aanwezig kon zijn. Of omdat ik niet zolang kan zitten. Dat jullie niet op me durven te bouwen, bang dat ik uitval. Me niets durven te vragen, bang dat het me teveel is, bang dat ik over mijn grenzen ga. Ik wil niet dat jullie me proberen te sparen. En ik wil al helemaal niet dat jullie voor me denken. Het maakt namelijk dat ik me ontzettend onnodig voel en heel gehandicapt. En dat is een extreem kutgevoel. Mooier kan ik het helaas nu niet verwoorden.

Ik ben Chantal. Ik ben alles-of-niets. Ik ben zwart-of-wit. Als ik ergens voor ga, dan doe ik dat met hart-en-ziel. En ja, daarbij ga ik ook over mijn grenzen. Dat heb ik altijd al gedaan, dat zal ik ook altijd blijven doen. En believe me, ik heb echt geprobeerd dat te veranderen. Over mijn grenzen gaan hoort schijnbaar bij me. Op volle kracht vooruit, ook nu ik minder valide ben dan ik zou willen. Gelukkig heb ik ondertussen wel geleerd dat over mijn grenzen gaan ook compensatie nodig heeft. Daarvoor calculeer ik tegenwoordig netjes compensatietijd in. Ik weet hoeveel ik kan doen op een dag. Ik ben me terdege bewust van de consequenties wanneer ik meer doe. Maar geef me dat nou gewoon. Denk niet voor mij in mijn plaats. Ik heb dat zwart-of-wit, dat alles-of-niets, nu meer nodig dan ooit. Het geeft me namelijk de kracht om de donkere momenten door te komen. Zwart-of-wit geeft me – hoe raar dat misschien ook klinkt – meer energie dan elke dag, de hele dag, ‘grijs’.

Dus alsjeblieft: denk niet voor me. Houd geen extra rekening met me. Ik beloof jullie plechtig dat ik het aangeef wanneer iets niet haalbaar is, wanneer iets niet lukt, wanneer ik te veel pijn heb, wat dan ook. Maar laat mij daarvan de beslissingnemer zijn, laat mij daar zelf over oordelen. Volgens mij kan ik dat zelf als beste.

Ik ben niet gehandicapt, ik ben Chantal.

Advertenties

2 gedachtes over “Ik ben niet gehandicapt, ik ben Chantal

  1. Wat jammer dat mensen dingen voor je invullen. Je weet zelf het beste wat je aan kan en wanneer wel en wanneer niet. Gelukkig ben je nog regelmatig bij concerten te vinden, hoop je snel eens in het echt te zien 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s