Doodsbang

“Ik ben bang,” zei ik. “Voor de tests?” vroeg ze. “Ja,” antwoordde ik. “Straks blijkt dat ik helemaal geen hersenletsel heb.”

Op de dag af exact zes maanden nadat de neuroloog van het LUMC me vertelde dat ze niets voor me kon doen, dat ik er maar mee moest leren leven, had ik afgelopen woensdag eindelijk mijn intakegesprek bij de neuropsycholoog. De bedoeling is dat ik met haar de stappen ga maken om inderdaad te leren leven met traumatisch hersenletsel. Aan het einde van het gesprek besloten we dat we nu als eerste met behulp van een aantal neuropsychologische tests de aard en de ernst gaan vaststellen van de beschadigingen in mijn hersenen die ik  heb opgelopen door de hersenkneuzing. En dat is eng. Heel eng.

De reden waarom ik het zo ontzettend eng vind is misschien nog wel raarder dan je denkt. Ik ben namelijk als de dood dat straks uit die tests blijkt dat ik helemaal geen hersenletsel heb. Op zich een fantastisch iets natuurlijk: ik zit echt niet te wachten op hersenletsel en heb veel liever een letselvrij hoofd. Maar toch zit voor mij de grote angst daarin. Want een letselvrij hoofd betekent dat ik nog steeds niet heb ontdekt wat er sinds het ongeluk met me mis is. En nog erger: dan word ik weer aan mijn lot overgelaten. De botbreuken zijn geheeld, dus de botjesartsen waren klaar met me, ook al was ik nog steeds niet beter. De neuroloog kon me alleen maar vertellen dat mijn hoofdpijn te verklaren is door “hoofdletsel veroorzaakt door een trauma met hoog-energetische impact” en dat was dat. Al bijna twee jaar ben ik op zoek naar iemand die me kan en wil helpen. Een arts of behandelaar die tegen me zegt dat ik last heb van probleem X en dat wanneer we dit, dit en dit doen, ik weer beter word. Of dat ik last heb van probleem Y, dat dat nooit meer beter wordt, maar wanneer ik dit, dit en dit doe, ik weer – op een aangepaste manier – verder kan met mijn leven.

In het revalidatiecentrum heb ik de afgelopen vijf weken veel geleerd over hersenletsel en mijn problemen passen bijna perfect in het rijtje met veelvoorkomende klachten. Met mijn therapeuten werk ik nu hard aan oplossingen, aan verbeteringen. Met een duwtje in de rug, een zetje in de goede richting en een paar handvatten voor de toekomst moet ik er kunnen komen. Het geeft hoop. Hoop die ik de afgelopen maanden aardig aan het verliezen was. Hoe gek het ook klinkt: door de diagnose van traumatisch hersenletsel kan ik me eindelijk gaan richten op de toekomst. En dat is alles wat ik wil: verder met mijn leven, in welke hoedanigheid of vorm dan ook. Ik wil dit hoofdstuk afsluiten. Deze twee jaar hebben me lang genoeg geduurd, ik wil verder. Gewoon leven. Vandaar dat ik doodsbang ben voor de uitkomsten van de neuropsychologische tests… Voor mij bepalen die uitkomsten mijn toekomst.

Advertenties

3 gedachtes over “Doodsbang

  1. Helemaal niet raar hoor! Mensen verlangen nou eenmaal naar duidelijkheid. Liever slechts nieuws dan geen nieuws, want dan weet je tenminste wat er is. Heel goed dat je nu met neuropsycholoog praat en fijn dat je goed bezig bent bij de revalidatie.

    Like

  2. Kan je volledig begrijpen. Niets is erger dan dat dokters zeggen dat het psychosomatisch is. Daar word je zo moedeloos van! IK heb fibro en het heeft ook heel lang geduurd, vooraleer ik eindelijk erkenning kreeg! Veel sterkte meid.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s