Overvragen

Bonkende, kloppende hoofdpijn. Pijnlijke schouders en nek. Trillende armen en benen. IJskoud. Huilen. Maar vooral moe, zo ontzettend moe. En dus wil ik het liefst de hele dag in een warm bed liggen, in een donkere en stille kamer, waar de hele wereld me met rust laat.

De therapeuten labelen het als een depressie. En dat snap ik wel. De meeste symptomen wijzen daar ook op.

Ik weet alleen dat dit soort dagen volgen op heel drukke dagen. Dinsdag had ik bijvoorbeeld een neuropsychologisch onderzoek, die me zwaar viel, zelfs al tijdens de testen. Bij thuiskomst moest ik echt mijn bed in en ’s avonds sliep ik al voor de monsters op bed lagen. De dag erop begon ik met een pittig en lang intakegesprek bij de psychiater van het revalidatiecentrum, vervolgens een uur lang ergotherapie en daarna weer een neuropsychologisch onderzoek van bijna 2 uur. Ik ging dus zwaar over mijn grenzen heen, waardoor ik ontzettend hyper thuiskwam. ’s Avonds kwam de klap en stortte ik in. Weer ging ik tegelijk met mijn kinderen naar bed. En nu, na een halfuur met een doodsbange dochter op mijn armen naar Sinterklaas en zijn Pieten op het schoolplein te hebben gekeken, wil ik alleen nog maar oordoppen in en mijn bed in. Rust. Ik wil geen therapie vandaag, ik wil alleen maar slapen. Ik kan niet meer.

Dus ik weet het nog zo net niet met de diagnose depressie. Volgens mij is het gewoon overvraging, zoals we dat op mijn werk met met mensen met autisme noemden. Overvraging. Het is teveel. Mijn koppie kan het niet bolwerken. Ik ben moe, zó moe…

Dus vandaag duik ik mijn bedje in en ga bijslapen. Het is nodig. Weltrusten.

Advertenties

4 gedachtes over “Overvragen

  1. Pdf. Ik krijg de rillingen als ik dit lees. Voor mij is dit zó herkenbaar. Ik heb een burn-out en het gaat nu na twee jaar echt behoorlijk goed, maar zoals jij de dag om omschrijft klinkt voor mij ook als de dag van gister. Ik hoop echt dat men een betere diagnose stelt dan depressie, want dat lijkt mij sowieso kort door de bocht. Het is (in mijn ogen) niet meer dan logisch dat je wat somber voelt als je zo je dag doorkomt.

    Ik kan nu wel vragen gaan stellen, maar ik ga eerst je blogs teruglezen voordat ik dubbele dingen ga vragen. Succes er in ieder geval mee. Durf op te komen voor je grenzen. 🙂

    Like

    1. Dank je voor je lieve reactie, Lisa. Het heeft bij mij allemaal te maken met mijn ongeluk (bijna) 2 jaar terug en het hersenletsel dat ik daarbij heb opgelopen. De therapeuten zijn in mijn ogen nu echter drukker met de randverschijnselen (want ja, na 2 jaar vechten ben ik het goed zat en zal er ook wel een depressie zijn), dan met de oorspronkelijke klachten. En voor mijn gevoel kom ik zo geen stap verder. Erg frustrerend.

      Jij heel veel sterkte met je burn-outklachten. En mocht je je ei kwijt willen: je weet me te vinden! Het is heerlijk om even te kunnen bitchen over je sores bij iemand die het begrijpt en dus gewoon luistert. Liefs!

      Like

      1. Ken je het Ciran? Daar zat ik deze zomet en daar leerde ik ook mensen kennen die een ongeluk hebben gehad en daar al lange tijd pijn van hebben. Hun pijn was echt met 80% verminderd. Misschien kunnen ze jou iets bieden? Intakegesprek is gratis en je zit dan nog nergens aan vast. Gewoon een tip hoor.

        Like

  2. Iemand zonder hersenletsel zou na zo’n gesprekken/onderzoeken al stikkapot zijn,……is het niet door je letsel dat alles ongefilterd binnenkomt dat je over geprikkeld bent dan door een depressie,……dat jij moe bent dat begrijp ik heel goed,…..take care

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s