Beter-der

Haal eens diep adem.
Toe maar. Zuig je longen zo goed mogelijk vol.
En nu inhouden.
Blijf het inhouden.
Waarschijnlijk loopt je gezicht nu rood aan en blaas je na een minuut de lucht uit om snel en gretig diep door te ademen.
Dat is dus de behoefte.
Mijn behoefte om te leven.

Exact twee jaar geleden werd ik aangereden. Twee jaar. Het stemt me verdrietig. Het maakt me boos. Twee hele jaren leef ik al met de gevolgen ervan. Twee hele jaren waarin ik eigenlijk niet leef, maar overleef.

Dat ik werd aangereden zit me niet meer dwars, besefte ik me gisteren. Een mooi besef. Ik ben niet meer bezig met het ongeluk. Ik stel me geen andere scenario’s meer voor. Wat als ik nou een andere route had genomen? Wat als ik nou wel eerst naar de wc was gegaan op werk? Wat als het verkeerslicht net wat langer rood was geweest? Wat als… Het heeft geen zin. Het verandert helemaal niets. Het heeft geen zin iemand de schuld te geven, het is en blijft uiteindelijk een tragisch ongeval. Het leven is hard en soms doet het pijn. Maar het is niet altijd duidelijk waarom.

Bovendien heeft het ongeluk me naast alle frustratie, pijn en tranen, ook veel mooie dingen gebracht. Waardevolle vriendschappen. Vrienden voor het leven. Een nog grotere liefde voor en een nog sterkere band met mijn kleine monsters. Héél veel zelfinzicht en zelfkennis. Het besef wat ik wel en wat ik niet wil met de rest van mijn leven, maar vooral waardering voor het leven zelf. Want het scheelde een haartje, maar ik ben er nog.

Maar er zijn ook dagen waarop ik het allemaal niet meer weet. Waarop de pijn en de frustratie overheersen. Dagen waarop ik me afvraag hoelang ik zo nog door moet gaan. Ik wil gewoon weer leven, verdomme! Waarom moet dit al twee jaar duren? Waarom niet een herstel van een halfjaar of een jaar desnoods? Waarom twee? En langer?

Het maakt dat ik begin te leren hoe ik mijn adem moet inhouden, hoe ik voor de helft kan leven om de pijn op afstand te houden. Maar wil ik wel voor de helft leven?

Het antwoord is nee. Volmondig en hartgrondig nee. Als ik me concentreer op het hier-en-nu beland ik in een snelle, neerwaartse spiraal. Dus ik denk aan alles wat me hoop geeft. Irreëel of niet, het maakt me niet uit. Zolang ik maar niet vast zit in het heden. Ik leef op de hoop. Al is leven op hoop alsof je water vasthoudt met je handen en wordt het een steeds schaarser artikel in mijn omgeving. Maar ik ga door, ik geef niet op. Ik heb een goed gevoel over de toekomst door de handvatten die ik krijg aangereikt in het revalidatiecentrum. Waarschijnlijk word ik nooit meer beter, maar beter-der, daar ga ik voor. Met babystapjes zet ik mijn weg voort. 2014 wordt een goed jaar. 2014 wordt beter-der.

Gerelateerde blogs: De laatste werkdagHemels en Waarom

Advertenties

2 gedachtes over “Beter-der

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s