You can’t always get what you want

Pukkelpop

“Dit jaar gaan we, Chantal. Dit jaar gaan we echt. Ik heb er zo’n zin in. Nog één keer samen een festival. Nog één keer samen op Pinkpop. En als ik het niet red, als ik voor die tijd dood ben, dan ben ik alsnog bij je. Zorg jij maar dat je je rolstoel niet meer nodig hebt zodat we vooraan kunnen staan bij Editors. En weet dat ik dan naast je sta, ook al zie je me niet. Je zal me voelen, je zal mijn hand in de jouwe voelen.”

Wij samen, Gregje. Wij samen op Pinkpop. Vorig jaar moest je helaas op het allerlaatste moment afhaken door die rotziekte, maar dit jaar zouden we gaan. We maakten zelfs al plannen voor Rock Werchter, ook al wisten we beiden beter. Ik kon in ieder geval niet wachten, nog een keer ‘festivallen’ met mijn lieve vriendin. Helaas stierf je op 5 februari. We kunnen dus nooit meer samen naar een festival. Maar ik zette alles-op-alles om toch nog naar Pinkpop te kunnen om mijn belofte aan jou, jouw wens, uit te laten komen.
Ik zou vooraan staan bij Editors, zonder rolstoel. Hopelijk met jouw hand in de mijne. Niets liever dan dat, want ik mis je zo erg dat het onmogelijk is het hier in woorden uit te drukken.

Twee weken lang was ik bang dat het niet zou lukken, omdat opa en oma dat weekend niet op de monsters konden passen. Ik was bijna radeloos totdat een superlieve vriendin aanbood om met haar dochter in ons huis komen logeren om voor de F’jes te zorgen. Pfieuw, dat was geregeld. Pinkpop, here we come!

Met een andere vriendin maakte ik al druk plannen. Zij zou ook op de mindervalidencamping komen te staan en omdat het haar eerste keer was, spraken we vast alles door. Bij Intro, de organisatie die zorgt voor de mindervaliden op o.a. Pinkpop en Rock Werchter, werden alvast extra ondersteuning en een speciaal bed geregeld. Een grote legertent was al gehuurd: we kregen er steeds meer zin in.

De Rolling Stones werden aangekondigd op de persconferentie. Op zich leuk om die een keer te zien, maar ik begon me zorgen te maken. Ik had gehoopt dat het pas later bekend zou worden, ook al gingen de geruchten natuurlijk al langere tijd. Zou er nu een stormloop op de kaartjes volgen? In mijn onderbuik vormden zich donkere dreigwolken, dus we maakten tactische plannen voor de ochtend van de kaartverkoop. We zouden met drie man en 6 pc’s klaarzitten bij de start van de kaartverkoop. Bovendien zouden twee vriendinnen ook nog voor ons kaartjes proberen te bemachtigen. Het zou moeten lukken toch?

Op de startdag van de voorverkoop logde ik om 08.30 uur in bij Ticketmaster. Dat was in ieder geval de bedoeling, maar meteen kwam ik in een wachtrij terecht. Zo vroeg al? Dat was echt voor het eerst bij Pinkpop, voor mij dan. De tweede pc ging een uur later aan, met nummer 3 wachtte ik tot 10 uur, zoals Ticketmaster aanraadde. In onze WhatsApp-groep gingen de berichten snel over en weer. Het lukte een van de vriendinnen door de wachtrij te komen en ze kocht het maximum van 6 kaarten. We hadden er dan nog steeds 1 te kort, maar altijd beter dan niets. Totdat ze het bericht kreeg dat een technische fout had ervoor gezorgd dat de bestelling mis was gegaan. Verdomme! En dus mocht ze weer opnieuw aansluiten in de wachtrij. Vlak daarna volgde het bericht dat de weekendkaarten waren uitverkocht. Binnen 36 minuten, geloof ik. Voor het eerst in eeuwen dat de Pinkpopkaarten zo hard gingen.

Ik huilde. Echt, ik huilde vanuit mijn tenen. Ik was boos, teleurgesteld, maar vooral intens verdrietig. Nog steeds. Ik kan mijn belofte nu niet nakomen: ik kan mijn vriendin niet herdenken op de festivalweide.

Ik baal dus van de Rolling Stones en de Stones-liefhebbers die er voor zorgden dat ik niet naar Pinkpop kan. De Stones-fans die geen moeite hebben om 200 euro neer te leggen voor een concert, en dus weekendkaarten kochten op het moment dat de dagkaarten uitverkocht waren. Het voelde – en voelt nog steeds – oneerlijk. Ik vraag me af waarom de Pinkpop-organisatie dit niet beter heeft ingeschat. Waarom hebben de weekendkaartenhouders van vorig jaar bijvoorbeeld geen pre-sale gekregen? Waarom is de komst van de Rolling Stones niet pas een week ná de start van de voorverkoop bekend gemaakt? Natuurlijk moeten fans de kans hebben hun favoriete band te zien, absoluut! Maar voor mijn gevoel heb ik nu geen kaarten doordat het niet goed was geregeld. En ja, ik baal, dus waarschijnlijk kan dit allemaal veel genuanceerder. Maar toch kunnen The Rolling Stones en vooral hun fans voorlopig even mijn rug op, net als de mensen die nu hun “te veel gekochte kaarten” voor 600 euro aanbieden op Marktplaats.

Er zijn nog dagkaarten voor de zondag en de maandag. Ik weet het. Voor mij is dat alleen geen doen: ik moet een rustplek in de buurt hebben, op de camping. En zonder weekendkaart geen camping. Zo eenvoudig is het.

Om met de woorden van The Rolling Stones te spreken, “You can’t always get what you want”, maar dit keer is het wel heel zuur.

Het spijt me, Gregje. Het spijt me zo erg.

 

 

Advertenties

12 gedachtes over “You can’t always get what you want

  1. Wij zijn blij met wat we hebben en kunnen, blij met elke dag dat we samen zijn…. maar soms… heeeel soms zou ik willen dat gruwelijk stinkend rijk was. Niet dat geld mij/ons gelukkiger zou maken, maar wel de gelegenheid zou geven om iemand anders heel blij te maken. Met een zwarte markt-kaartje van € 600 bijvoorbeeld…. Hele dikke troostknuf en hartjes van ons. C&R

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Chantal dit is te erg voor woorden ik ben ff rond gaan bellen, na het lezen van je verhaal hele goede vrienden van ons hebben zelf kaarten maar hij gaat ff dit in de groep gooien gaat het om 1 kaart of 2 kaarten? Stel!!! Hij krijgt wat voor elkaar dan hoor jij het wel anders heel veel succes!! En Joost de groetjes!

    Liked by 1 persoon

    1. Lief! Het gaat om 2 kaarten (ik en Joost), maar eigenlijk zelfs om 3, met vriendin Nynke (die voor het eerst gaat) erbij. Ik doe Joost absoluut de groetjes. En in ieder geval bedankt voor je support! Kus!

      Like

  3. Wat enorm balen Chantal! Als ik het had geweten dan had ik mee proberen te bestellen. Maar geef de moed nog niet op! Wie weet kan je alsnog via via aan kaarten komen. Groet, Edward.

    Liked by 1 persoon

  4. Wow, ik ben even stil van je verhaal.. Wat zal dit een pijn en verdriet doen!
    Hopelijk is het in de tussentijd gelukt om nog iets te regelen..!!
    Ik gun het je.

    Groetjes Marloes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s