Karma-fix

Alles gaat best in orde komen. Ten minste, dat vertel ik mezelf, want het lijkt wel alsof de laatste tijd alles tegenzit. En dat valt me zwaar. Waarom wil verdomme nou niets lukken van wat ik wil? En dan bedoel ik gewone, kleine, simpele dingen. Niets wereldschokkends. In principe sta ik nog steeds niet heel pessimistisch in het leven. Ik denk niet dat dingen toch wel weer verkeerd zullen gaan omdat ze dat altijd doen bij mij. Zo ben ik niet. Maar er gaat nu wel zoveel mis, dat ik het erg moeilijk vind worden om hoop te houden, om positief te blijven, om niet op te geven.

Shit could be worse, alles komt goed, Want wat als het niet goed gaat komen? Wat als een deel van de menselijke ervaring gewoon iets is dat je erft zoals bruin haar en bruine ogen? Wat als pijn gewoon in je DNA zit, en tragedie je geboorterecht is? Of wat als, soms, zomaar ineens, totaal onverwacht, je gewoon in de stront komt te zitten? Dat is een sombere gedachte, ik weet het. Maar maakt het feit dat het somber is, het minder waar?

Het lijkt wel alsof ik onheil over mezelf heb afgeroepen, slechte karma. Alles lijkt verkeerd te gaan. Grote dingen als nog steeds niet beter zijn, maar ook geen kleine stapjes meer kunnen zien. Of dat mijn vriendin, mijn grootste steun de afgelopen jaren, is overleden. En dat ik daar boos om ben, dat ze me alleen heeft achtergelaten. Een ontslagprocedure die volgde na 2 jaar ziek-zijn, waarbij alles verkeerd leek te gaan, van contracten die kwijt raakten in de post tot salarissen die doorbetaald bleven worden (en dat je daar dan weer zelf achteraan moet). Duur tuinmeubilair dat de sloot in waaide tijdens een storm om nooit meer gevonden te worden en dat je verzekering dat dan niet dekt. Die leuke vrijwilligersbaan en dat je dan wordt vervangen door een betaalde kracht. Huishoudelijke hulpen die zoveel klaagden zodat jij uiteindelijk hun werk voor ze stond te doen, met alle pijn als gevolg. Een smartphone die wéér kapot is (de derde keer in 2014) waardoor de laatste hartverwarmende berichten van je vriendin van de dag voor haar overlijden zijn gewist. Dat het niet is gelukt kaartjes voor Pinkpop te kopen, en je uiteindelijk zelfs wordt opgelicht bij je zoektocht. Het houdt maar niet op. Alles gaat kapot wat maar kapot kan gaan. En ik ben maar aan het knokken om overeind te blijven, om te overleven. Ik kan niet meer.

Maar wat zou nou de oplossing zijn? Want daar kom ik niet uit. Is het rust? Helemaal niets meer hoeven? Complete stilte, een goed boek en een warm bed? Of is het juist iets ‘leuks’: de deur uit met vriendinnen en plezier hebben, nieuwe mensen ontmoeten? Of iemand die alles uit mijn handen trekt, van de belastingsores en het gevecht met de juristen tot cadeautjes regelen voor alle verjaardagspartijtjes waar de F’jes naartoe moeten? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik een karma-fix nodig heb, en snel ook.

Dus Karma, Buddha, God, Allah, Kosmos, Jehova, de Sterren, wie dan ook, ALSJEBLIEFT, help me.

 

 

 

Het voelt verdomde zuur

Ik geef op. Het is klaar. Schijnbaar mag het gewoon niet.

Ik wilde niets liever; ik wilde mijn belofte aan Gregje nakomen. En ja, ‘tuurlijk wilde ik dit jaar ook gewoon naar een festival, en Pinkpop is voor mij – met al mijn klachten sinds het ongeluk – gewoon het meest geschikt.

Alles heb ik geprobeerd. Van kaartjes kopen via de officiële kanalen tot meedoen aan prijsvragen. Vrienden, kennissen, collega’s, allemaal vertelden ze mij dat ze mails hadden verzonden aan de Pinkpop-organisatie, aan Giel Beelen, en zelfs rechtstreeks aan meneer Smeets. En ja, zelf heb ik dat uiteindelijk ook nog gedaan, niet voor mezelf, maar voor Gregje. Het heeft niet geholpen.

Ik wilde zo graag dat ik dit keer voor het eerst serieus bezig was met kaarten kopen via het illegale circuit. Iets wat ik normaal nooit doe, want ik heb daar totaal geen vertrouwen in. Maar dit jaar moest ik wel, dat ik wilde mijn belofte aan Gregje nakomen. Dus ik belde telefoonnummers die werden beantwoord door rare bandjes. Kreeg achternamen en bankrekeningnummers toegestuurd met het verzoek het geld daarnaartoe over te maken. Elke keer haakte ik op het laatste moment af omdat het niet koosjer voelde. Tot van de week.

Afgelopen donderdagavond werd ik gewezen op een advertentie op Marktplaats, van Richard Plaijfair. Oplichter, Richard Plaijfair, C.R.G. Plaijfair, kaartjes, Pinkpop Ik belde meteen en mijn buikgevoel vertelde me dat het klopte. De jongen aan de telefoon klonk oké (zelfs met die achternaam), zijn verhaal klonk logisch, en bovendien zat hij op dit moment in een rolstoel met een infectie aan zijn gebroken been, een mede-mankepootje dus. Dat schept een band. Dacht ik. Ik maakte het geld over en we hadden nog een paar keer contact via e-mail. Op vrijdagochtend zouden de tickets aangetekend worden verzonden. Donderdagnacht overleed mijn telefoon en zaterdagmiddag had ik pas een vervangende telefoon. De tickets waren nog niet binnen en ik had 3 oproepen gemist van Richard. Ik belde gelijk terug en werd direct doorverbonden met een voicemailbox. Tot op heden heb ik geen tickets ontvangen, is Richard telefonisch niet meer bereikbaar en krijg ik geen respons op mijn mails aan hem. Ik ben dus opgelicht. Kak. Met pijn en moeite hadden we 350 euro bijeengeschraapt voor Pinkpop en dat is dus nu weg. Foetsie. Door zo’n eikel en mijn naïviteit.

Mijn laatste hoop is dus nu gevestigd op het winnen van kaartjes. Kaartjes kopen kan immers niet meer. De kandidaten voor de Pinkpop-wedstrijd die 3FM-dj Giel Beelen vanochtend echter aan de telefoon had hadden inderdaad pech gehad: ze hadden 9 euro te weinig op hun bankrekening gehad waardoor het niet was gelukt, of gewoon dikke pech bij de start van de kaartverkoop. Maar ik vroeg me echt af waarom IK dan niet werd gebeld. Ik heb pech gehad bij de voorverkoop, ik ben opgelicht en het allerbelangrijkste: ik heb een belofte gedaan aan mijn onlangs gestorven vriendin. Een belofte die ik nu niet kan nakomen.

Maar het mag niet zo zijn. Misschien heeft Gregje besloten dat ik beter niet naar Pinkpop kan en stuurt ze nu vanaf haar wolk al mijn plannen in de war. Ik zie het haar praktisch doen, met een grote grijns op haar gezicht.

Geen Pinkpop dus voor mij dit jaar.

Het voelt verdomde zuur.

 

Gerelateerde berichten: You can’t always get want you want, Voor mijn allerliefste Gregje, Tattoo nr. 5: Gregjes tattoo