6 maanden en 1 dag

Ik heb gedacht dat ik voorbereid was op haar dood, omdat ik wist dat die onvermijdelijk was, maar het is onmogelijk om je voor te bereiden op de tragedie van het verlies van iemand die zo levendig en zo jong is.

Mijn tranen komen nu wat minder vaak. In het begin was er alleen het gewicht van het verdriet, de onnoemelijke leegte. Die weken trokken als een waas aan me voorbij. Ik bleef wachten, in de veronderstelling over haar te zullen dromen, hopend op een teken, maar er kwam niks. Een paar weken daarna werd de schok pas wat minder en merkte ik dat ik geen flauw idee had hoe ik met dit enorme verlies moest omgaan, een verlies dat ik elke seconde van de dag voel. Maar ik verdraag het, omdat ik immers geen andere keuze heb. Het leven gaat verder om de pijn heen, maakt daar plaats voor, absorbeert het tot het deel uitmaakt van het dagelijkse bestaan. Het wikkelt zich om je heen en nestelt zich in je hart.

Nu voel ik haar soms bij me. Een prachtig gevoel. Al laat ze de lampen nog niet flikkeren, zoals ze had beloofd. Wel lijkt het alsof ze me af en toe wil laten weten dat ze er is en dat het goed met haar gaat. Van de week zat ik ’s avonds laat in de tuin te roken en staarde naar de sterren. Ik vroeg me af welke ster Gregje zou zijn, als het inderdaad waar is dat mensen die sterven sterren worden. Ik speurde de hemel af maar kon geen geschikte ster vinden. “Doe maar een vallende ster, kort, maar krachtig, vol energie en licht. Dat ben jij,” zei ik tegen haar in mijn hoofd. En gelijk viel de meest prachtige ster uit de lucht, alsof ze me hoorde. Alsof ze mij ook zo mist.

Door haar heb ik een reis gemaakt. Door haar heb ik geleerd van elk moment te genieten, om alles te waarderen en om mijn liefde niet alleen met woorden, maar ook met daden te tonen. Liefde was en is zij, en dat zal ook altijd blijven. Vanwege de manier waarop ze leefde, vanwege haar karakter en haar unieke eigenschap om overal waar ze was voor wat magie te zorgen. Ze leidde niet gewoon haar leven. Ze schitterde. Ze was een buitengewone vriendin. Door dik en dun stond ze voor me klaar en ze bood me grote wijsheid, gezond verstand, steun en liefde.

Het was een voorrecht en een eer voor me om haar te vergezellen op deze ontzettend verdrietige reis. Haar moed, haar lach en haar goedheid hebben me bijzondere lessen geleerd over het leven. En de liefde.

Ik zal haar de rest van mijn leven missen, in de wetenschap dat we elkaar op een dag weer zien.

Tot dan, lieve Gregje. Tot dan.

 

PS Ik dacht dit mijn laatste Gregje-blog zou zijn, maar ik heb nog steeds geen blog geschreven over Pinkpop, zie ik. Dus die komt nog! De andere blogs vind je hier: Gregjes tattoo, Voor mijn allerliefste Gregje, You can’t always get what you want, Het voelt verdomde zuur