Grote Beer

Grote Beer, Ursus Major, sterrenhemel, Frankrijk, ster, hemel

Eind augustus, St-Theodorite, Gard, Frankrijk

Het is een uurtje of 10, half 11 misschien. De cicaden zingen nog steeds hun lied, en in de weide van het chateau rennen de paarden een laatste rondje, om elkaar daarna een goede nacht te hinniken. Mijn zongebruinde huid wordt verkoeld door de langzaam aanwakkerende wind. In de verte zie je nog net wat avondrood, maar dat wordt steeds sneller opgeslokt door een prachtige pikzwarte hemel bezwangerd met sterren.

Urenlang kan ik naar de sterren kijken; ik vind ze niet alleen prachtig, maar ze doen ook echt wat met me. Ze laten me nadenken, over mijn dag, mijn tegenslagen en mijn geluk, over het leven, de dood, de grootsheid van het heelal en de reden van ons bestaan. Mijn mooiste sterrennachten tot nu toe waren die in de Franse Alpen, slapend in een hangmat tijdens “la semaine des etoiles filantes”, oftewel de week van de vallende sterren. Ik herinner me een avond met een kampvuur en koppijnwijn-uit-een-pak, waarop ik 147 vallende sterren telde voordat mijn ogen dichtvielen. Maar ook hier, in de Cévennes, is de lucht prachtig. Doordat er in de wijde omgeving geen straatverlichting te vinden is, heb ik waanzinnig mooi zicht op die prachtige sterrenhemel.

Zonder erbij na te denken, speur in de sterrenhemel af naar Ursus Major, oftewel de Grote Beer. Ik hoef niet lang te zoeken, want hij staat extreem groot aan de heldere hemel. En ik lach hardop wanneer ik mezelf betrap op dit automatisme.

Lang, lang geleden, toen ik nog een klein meisje was, gingen we elke zomer naar een prachtige camping in Karinthië, Oostenrijk, op de grens met toenmalig Joegoslavië en Italië. ’s Avonds maakte ik met mijn vriendinnetjes de camping onveilig en natuurlijk lukte het dan niet altijd even goed om op exact het afgesproken tijdstip weer terug te zijn bij de tent. Al naar gelang van de hevigheid van de overtreding, liet mijn papa me dan een x-aantal minuten naar de Grote Beer kijken voor straf. De liefste straf.

Ondanks het feit dat ik mijn papa al jaren niet meer heb gezien (sinds zijn scheiding van mijn moeder, ongeveer 20 jaar geleden), denk ik, starend naar die Grote Beer, elke sterrennacht even aan hem. Voor mij zijn de Grote Beer en mijn papa nauw verbonden. Mijn papa. Weliswaar niet mijn biologische vader, maar wel de man die me opvoedde, die me zijn achternaam gaf, de man bij wie ik altijd mocht uithuilen wanneer het tegenzat. En waarschijnlijk ook de man die ervoor zorgde dat ik nu zo’n zwak voor baarden heb.
Mijn papa. Mijn grote beer. Nog altijd.

Zou hij ook nog wel eens aan mij terugdenken, wanneer hij naar de sterren kijkt?

 

Grote Beer, Ursus Major, ster, sterrenhemel, hemel

Advertenties

4 gedachtes over “Grote Beer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s