Ritme, regelmaat en rust

Moeilijke dag, slechte dag, vechten, ritmeGefrustreerd. Met een hoofdletter. Nee, met enkel hoofdletters: GEFRUSTREERD. Dat ben ik. Ik word er helemaal mesjogge van. In mij zit een persoon die wil tieren en vloeken, wil ijsberen of liever nog zo hard rennen als ze kan. Ik voel me onrustig en opgejaagd. Ik wil dingen doen, maar vooral wil ik mijn lijstjes afwerken. Er ligt nog zo ontzettend veel te doen, verdorie. Naast de dagelijkse bezigheidstherapie (zoals de vaatwasser uitruimen, in kleine etappes de was doen en elke dag een klein stukje van het huis kuisen) ligt mijn bureau op zolder bedolven onder de administratiemeuk die ik moet uitzoeken en opruimen, en – nog belangrijker – rekeningen die ik moet betalen en belastingzaken die ik moet indienen. Met spoed. Als ik niet al te laat ben. En dan heb ik het nog niet eens over alle afspraken die ik moet maken omdat ik ga starten met een nieuw traject vol therapieën en artsenbezoeken: ik wil namelijk nog steeds beter-der worden!

Allemaal dingen die me veel energie kosten en waar ik eigenlijk helemaal niets voor terugkrijg. Behalve pijn dan, en daar zit ik natuurlijk niet op te wachten. Duh. En toch moet het gebeuren, zo simpel is het. Zelfs nog voordat ik aan de slag mag met dingen waar ik wel energie van krijg, zoals bijvoorbeeld de eerste blogs voor mijn vrijwilligerswerk. Maar het gaat niet. Het lukt me gewoon niet. En daar baal ik als een malle van.

Vlak voor de zomervakantie had ik het gevoel dat het wat beter begon te gaan met me. Ik kon serieus steeds meer doen en raakte minder snel over mijn toeren. Of het nu kwam door de oordoppen (minder snel overprikkeld), door de shiatsu (een soort acupunctuur, alleen dan zonder naalden) of door het feit dat ik een half jaar therapievrij was, dus niet constant hoefde te vechten om beter te worden of continu de deur uit moest, dat maakte me verder niet uit: het ging gewoon beter-der. En dat was heerlijk. Fantastisch. Ik had zelfs hoop dat het nog beter zou kunnen worden! Hoe vet is dat?

En toen begon de zomervakantie. De eerste 3 weken had ik mijn monstertjes de hele dag door thuis; alle vriendjes waren gelijk bij aanvang van de zomervakantie weggegaan. De monsters verveelden zich dus, en dat heb ik gemerkt. Weg noodzakelijke rust, hallo overprikkeling en vermoeidheid.
Aansluitend gingen we zelf 3 weken op vakantie. Dit jaar geen camping (want geen geld), maar wel het mooie chateau van mijn schoonouders in Gare/Cevennes. Fantastisch natuurlijk dat we op die manier wel weg konden, want thuis vakantie vieren is toch anders. Maar wederom waren er geen speelkameraadjes voor de F’jes, wat het voor mij gewoon extra druk maakte. Mijn man had zijn vakantie namelijk nog veel harder nodig dan ik.

Weer thuis kwam ik terecht in een drukke agenda. Voor de vakantie zat ik voor mijn gevoel in zo’n positieve flow, dat ik er totaal geen rekening mee had gehouden dat ik zou kunnen terugvallen. En je dacht toch zeker niet dat ik dat alles ging annuleren? No way! Dus uiteindelijk gunde ik mezelf geen tijd om rustig bij te komen van de vakantieperiode en lag ik in september elke week gemiddeld 5 dagen kapot te gaan op bed. Ondertussen is het begin oktober en ik kan niet meer. Ik kan gewoon echt niet meer. Op.

Vandaag of morgen ga ik doordraaien. Dat voel ik. Alle alarmbellen en signalen die er in mijn lijf kunnen afgaan, piepen en knipperen als een malle, met gillende en zwaaiende sirenes erbij. Dus het is tijd om een oplossing te zoeken.
Maar wat zou nou de oplossing zijn? Is het rust? Helemaal niets meer hoeven? Complete stilte, een goed boek en een warm bed? En dat voor een paar weken? Terwijl dat stemmetje in mijn achterhoofd maar blijft melden dat ik echt die administratie moet gaan wegwerken voordat de deurwaarders op de stoep staan? Of is het juist iets ‘leuks’: de deur uit met vrienden en plezier hebben, nieuwe mensen ontmoeten? Of iemand die alles uit mijn handen trekt, van de belastingsores tot cadeautjes regelen voor alle verjaardagspartijtjes waar de F’jes naartoe moeten?

De conclusie vind ik helemaal niet leuk. Niets omhanden hebben maakt me gek, maar in tegenstelling tot vroeger moet ik nu maar eens aan mezelf gaan toegeven dat ik gewoon niet zo veel hooi meer op mijn vork hebben kan. En dat de hoeveelheid hooi voor mij niet alleen al een heel stuk minder moet zijn, maar dat het zelfs veel minder moet zijn dan voor de gemiddelde mens. Daar. Ik heb het gezegd. Slik.

Dus, plan van aanpak: vanaf deze week ga ik weer een stapje terug doen. Minder afspraken. Maar vooral ritme, regelmaat en rust. Net zolang totdat ik weer in die flow zit van voor de zomervakantie. Want ik weet wel dat ik dat weer terug kan krijgen. Ik zal waarschijnlijk nooit meer de oude worden, maar met minder pijn en meer energie ben ik een stuk gelukkiger. En daar ga ik voor.

Ritme, regelmaat en rust. Alleen die 3 woorden geven me al een “fight or flight”-reactie. Maar ik ben sterker dan dat. Dat moet. Ritme, regelmaat en rust. Ritme, regelmaat en rust. Mijn nieuwe mantra.

Ritme, regelmaat en rust. Ik kan het.

Advertenties

6 gedachtes over “Ritme, regelmaat en rust

  1. Als René een firma zou zijn, nam ik je aan voor de PR & Communicatie. Het is dat hij ook niet blogt… anders kon hij plagiaat plegen…lekker makkelijk! Maar je snapt ‘m ?! : Prachtig verwoord lieverd. En als mensen het nog niet snappen en geen begrip hebben…wel jammer dan. Dan missen ze een machtig mooi mens…van buiten en van binnen… wel met (hoofd)pijn maar MACHTIG MOOI ! Dikke (vederlichte) kus op je bolletje van ons! C&R

    Liked by 1 persoon

  2. Ritme regelmaat rust…het helpt mij idd om iets minder (over)vermoeid te kunnen zijn waardoor je weer wat op ieniemienie niveau kunt ondernemen. Dat geeft dan weer wat mogelijkheden. Maar ik weet ook hoe moeilijk het is om dan te merken dat je niet voluit je leven kunt LEVEN. Het is zo confronterend allemaal. Alsof er niks meer spontaan kan.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s