Een statusupdate en een dankjewel

De afgelopen maanden waren niet mijn beste maanden. De revalidatie schoot niet op, ik zat gevangen in mijn eigen huis, mijn huwelijk ging slecht, en ik voelde me ongelukkig. Heel erg ongelukkig.
Het meest beslissende moment was een donkere nacht op een treinstation. Zou ik durven? Zou ik durven te springen? Hoe fijn zou het zijn om niet meer te hoeven, niet meer te hoeven voelen, niet meer te hoeven vechten? Toen ik besefte dat alleen mijn monsters me weerhielden – en dan vooral wie er voor hen zou zorgen en welke impact het op ze zou hebben – wist ik dat het nu echt tijd was. Tijd om veranderingen door te gaan voeren. Zo kon het niet meer.

Maar welke veranderingen dan? Wat kan ik nou nog meer doen naast alles wat ik de afgelopen 3 jaar al heb gedaan? Ik besefte me in antwoord daarop dat ik eerst de problemen in kaart moest brengen. In mijn leven zijn er op dit moment een aantal zaken die me als zware betonblokken onder water trekken. En hoe ik ook mijn best doe: ik ben slechts aan het watertrappelen om niet te verdrinken, zonder ooit een kust te bereiken.
Dus ik moet aan de slag met die zware betonblokken. Zorgen dat ze minder zwaar worden, een vlot bouwen waar ze op kunnen liggen zonder mij kopje onder te trekken, of – het liefst – ze helemaal laten verdwijnen.

Het grootste probleem is natuurlijk het ongeluk en vooral de gevolgen ervan op fysiek, psychisch, en financieel gebied.
Ik ben ervan overtuigd dat zodra ik de fysieke problemen een beetje te boven ben, ik weer kan gaan doen wat ik echt wil, en dat is werken. En dan komen die stomme rotmuren hier thuis ook niet meer zo op me af. Om dit te bereiken heb ik een aantal trajecten tegelijk ingezet. Zo start ik op 2 februari een second-opinion-traject bij een neuroloog in een ander ziekenhuis. Daarnaast begin ik bij een nieuwe fysiotherapeut die me weer een stukje verder op weg kan gaan helpen. En om toch alvast weer wat spieren te kweken ben ik gestart met Pilates en dat bleek precies wat ik nodig had. Work in progress dus.

Voor het psychische gedeelte heb ik een neuropsycholoog gevonden. Ik ben er pas een keer geweest, maar hij is nu al mijn held. Niks vragen hoe je je voelt, maar gewoon heel veel theorie. Ik hoefde ook niet te vertellen wat er was gebeurd en wat me dwars zat, want, zo zei hij, hij had mijn blogs al gelezen. Hoe fijn! En ik krijg schrijfopdrachten, dus daar ben ik vooral heel blij mee. Dit gaat goedkomen. Punt.

Aan de financiële onzekerheid kan ik zelf helaas weinig doen. Wel heb ik mijn rechtsbijstandjurist ingeruild voor een letselschadejurist, die veel meer boven op de zaak zit. En dat creëert al meer rust. Gelukkig. Verder is het aan mijzelf om de administratie beter bij te houden. Dat komt vast wel een keertje goed, wanneer ik weer wat meer lucht heb.
Het UWV doet wel moeilijk op het moment. Mijn ex-werkgever heeft een herkeuring aangevraagd (waarom is een raadsel, aangezien de tegenpartij alle kosten dient te betalen, ook voor die werkgever, dus ik ben uitermate teleurgesteld in mijn ex-baas). Het UWV wil nu een neuropsychologisch en een psychiatrisch onderzoek. Wéér het hele verhaal vertellen aan een vreemde, die er een aantekening van maakt en er vervolgens niets mee doet. Ik wil dat gewoon niet meer. Laat staan dat neuropsychologisch onderzoek, met alle bliepjes en piepjes en IQ-testen. Vorige keer ben ik daardoor dagenlang van het pad geweest. Helaas zal ik wel moeten om mijn uitkering te behouden, dus er zit niets anders op dan de kiezen op elkaar te zetten. Met ontzettende weerstand. Mijn letselschadejurist is wel aan het kijken of we dit even kunnen uitstellen, zodat ik ook nog wat ruimte overhoud om te ademen deze dagen.

En toen kwam het moeilijkste: mijn huwelijk. Mijn huwelijk dat niet werkt. Konden we die elf jaar waarin alles op de een of andere manier zo misgelopen is maar overdoen. Eigenlijk hadden ze je op je trouwdag een toverstafje moeten geven, waarmee je alle ruzies, alle kinderachtige wrevel, elke traan die je ooit hebt veroorzaakt en elke venijnige, pijnlijke opmerking die je helemaal niet zo bedoelde ongedaan kon maken. Maar zo werkt het niet. Dus hebben we gezamenlijk besloten een punt achter ons huwelijk te zetten en verder te gaan als de beste vrienden die we ooit waren. Het gaat met ups en downs, maar vooralsnog zijn we vooral blij elkaar weer als vrienden terug te vinden. We praten weer en delen weer. Hoe het nu verder moet? We hebben geen idee. Kleine stapjes. Eerst de problematiek van mijn ‘ex’ de baas worden, en daar is hij echt heel hard mee aan de slag. Daarna kijken we wel verder. Ik ga zelf door een rollercoaster aan emoties; van trots tot aan boosheid en verdriet. Het is en blijft een moeilijke stap, of het nou een vechtscheiding of een vriendschappelijke scheiding is.

Op dit moment gaat het dus met vallen en opstaan, maar dat doe ik al 3 jaar. Een jaartje extra moet ook nog wel lukken. Toch? Het wordt tijd om mijn eigen leven te vinden. Om iets te maken van niets. Het eind van de hoop maar ook het begin ervan.

In de tussentijd heb ik jullie hard nodig. Alleen wat doe ik als ik met moeite de ballen in de lucht kan houden? Wanneer ik het zat ben, wanneer ik moe ben van het vechten, wanneer ik baal en verdrietig ben? Ik trek me terug. Dat heb ik schijnbaar nodig als overlevingsmechanisme.

En ik schaam me. Want ik verwaarloos daardoor mijn vrienden, maar vooral mijn liefste vriendinnen. Ik wil niet alleen maar klagen en mopperen. Ik weet alleen niet zoveel leuks te vertellen. En ik wil mezelf niet alsmaar die minder leuke momenten horen vertellen, daar wordt mijn dip niet kleiner van. Dagelijks besef ik me dat ik even een berichtje moet sturen om te vragen hoe het gaat, hoe het is met de nieuwe liefde, op het werk of met de studie, met de ziekte. Ik denk er aan. Maar ik doe het niet. Waarom weet ik niet. Echt niet.

Maar hierbij wil ik jullie vertellen hoe blij ik met jullie ben. Jullie allemaal. Jullie steun, jullie liefde, jullie lieve berichtjes, jullie positieve gedachten en duwtjes in de rug, maar ook gewoon de lulverhalen, ze zijn me zo dierbaar. Zonder jullie had ik het de afgelopen drie jaar veel minder goed volgehouden. Van de fijne tweeps die mijn sociale leven nog zo sociaal houden tot de dierbare vriendinnen die altijd voor me klaar staan: dankjewel. Uit de grond van mijn hart.

2015 word mijn jaar, let maar eens op!

Hartje.

Advertenties

10 gedachtes over “Een statusupdate en een dankjewel

  1. Hey lieverd
    Wat vreselijk allemaal. Een mens zou er voor minder onderdoor gaan. Ik hoop dat je ook kan rekenen op sociale hulp, iemand die komt helpen met je administratie, want dat is geen pretje als je je moeilijk kan concentreren. Het zijn allemaal zware stenen zoals je ze noemt. Het beste is idd, een stukje met de keer te doen, met de hulp van mensen die daar voor opgeleid zijn. Ik kan hier niet meer dan je een virtuele knuffel geven, maar ik wou uit de grond van mijn hart dat ik meer kon doen. xxx

    Like

  2. Ik miste je blogs al, AND SHE IS BACK! the mean lean pilates fighting machine!!!! Goed zo meissie. Life sucks, maar achter elke wolk een zonnetje. Zonder man maar met vriend, zonder rechtsbijstand maar met een echte advocaat, zonder werk maar wel het gezeik (euh ja ik ben niet zo goed met woorden maar you get my drift right!) Je hebt mijn nummer en ik hoor je wel als je even moet luchten.2015 wordt jouw jaar!

    Liked by 1 persoon

  3. Sterkte Chantal, er is nog zoveel moois in het leven om ervoor te vechten. Nu zie je dat misschien even niet maar dat komt terug ! Denk aan je lieve monstertjes die jou hard nodig hebben ! De hoop niet opgeven ! Er gaat vast en zeker nog veel moois op uw weg komen ! xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s