Holy fuck! Ik heb een diagnose!

Ja, echt: ik heb een diagnose! Ik ging vanochtend naar het ziekenhuis met de verwachting dat ze niets hadden kunnen vinden, maar in ieder geval zou ik uitsluitsel krijgen. Na 3 jaar pijn, en na ruim 2,5 jaar gesteggel met artsen en behandelaars, was zelfs dat van harte welkom. Want dan kan ik verder. Verder met het traject om uit te zoeken wat er aan de hand is, waarom ik zo’n pijn heb.

Dus op het moment dat de (uitermate vriendelijke) neuroloog van het Diaconnessenhuis me vertelde dat de MRI-beelden duidelijk lieten zien wat er aan de hand was, snapte ik er even helemaal niets van. Nog steeds niet eigenlijk. Er is gewoon duidelijkheid, een logische verklaring. Wow.

En dat terwijl de vorige neuroloog, mevrouw Datema van het Leids Universitair Medisch Centrum, me op een uitermate onvriendelijke manier wist te vertellen dat ik zeer waarschijnlijk een coffeïneverslaving had (ik drink echter geen koffie), en dat ze geenszins van plan was een röntgenfoto of CT-scan te laten maken van mijn nek. Bij het ongeluk was immers al een foto gemaakt, en daar was niets op te zien. Het zat vast tussen mijn oren, zei ze. En op die mededeling had ik dan een jaar moeten wachten.

Bij het LUMC kunnen ze dus nog wel wat leren van het Diaconessenhuis Leiden. Op 2 februari startte ik daar mijn secondopiniontraject. Drie dagen later had ik een MRI. Vandaag kreeg ik de uitslag. In 2 weken tijd ben ik dus geholpen. En de wachttijd voor het eerste gesprek bedroeg ook maar 2 weken. En nu is het duidelijk.

Ik heb een nekhernia.

Er valt weinig aan te doen, aan de nekhernia. Wel word ik doorverwezen naar een nieuw revalidatiecentrum voor behandeling. En dat, samen met mijn nieuwe fysiotherapeut, geeft weer hoop. De nieuwe fysiotherapeut die overigens bij zijn anamnese afgelopen vrijdag vaststelde dat mijn bekken scheef staat, net als mijn nek (en dat is dus fysiotherapeut nummer 5, die dat als eerste opmerkt, ongelooflijk). Een scheefstaand bekken zorgt voor pijnuitstraling in heel je rug, een nekhernia zorgt voor pijn in de nek, schouders en armuitval, dus nu alleen de hoofdpijn nog. Aan de rest gaat gewerkt worden. Omegodje. Zou het dan nu toch?…

Ik heb weer hoop. En dat voelt zo ontzettend, waanzinnig fijn!

Hoop

 

Advertenties

5 gedachtes over “Holy fuck! Ik heb een diagnose!

  1. =wat fijn dat ze iets gevonden hebben dat behandeld kan worden. Ik heb op je vorige logje niet gereageerd omdat ik zoiets had van “O nee, ze zal toch geen fibromyalgie hebben. Gelukkig heb ik wijselijk gezwegen. Ik hoop dat ze je snel kunnen helpen. Dikke duim

    Liked by 1 persoon

  2. Super blij voor u ! Ook al is er niet veel aan te doen toch moet het deugd doen om ten eerste geloofd te worden en ten tweede eindelijk te weten waar de pijn vandaan komt ! Misschien met wat hulp van Gregje ?! Denk dat ze samen met u ook super blij is !!! Op naar een goede revalidatie om toch wat de pijn te verlichten ! X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s