Heel erg bang

Het is niet dat ik echt dood wil. Denk ik. Ik wil alleen niet meer voelen. En dan nog niet eens de fysieke pijn, waarvan ik het idee heb dat ik dat steeds beter onder controle heb. Die in mijn rug dan, en mijn nek en arm. Die. Niet de pijn in mijn hoofd. Maar wat ik absoluut niet meer wil voelen is de pijn in mijn buik. Het verdriet. De frustratie. De boosheid. De prikkelbare buien. De buien waarbij ik het allemaal niet meer zie zitten.

Wanneer ik dan op bed lig, fantaseer ik over grote scherpe keukenmessen die ik diep in mijn buik steek, alsof ik daarmee de pijn als een gezwel kan wegsnijden. Of dat daardoor de lichamelijke pijn de psychische pijn overheerst, waardoor ik er niet meer aan hoef te denken. Er niet meer mee geconfronteerd word. Want wat wil ik graag dat het weggaat. Het me met rust laat. Voor altijd. Ik haat die pijn. En ja, ik weet dat het erbij hoort. Dat het bij de PTSS hoort, of misschien bij de depressie. Niet dat het uitmaakt waar het bij hoort; ik wil gewoon niet dat het bij míj hoort. Het gevoel zorgt dat ik in een slachtoffer verander. Een zielig hoopje mens dat niet meer weet waar ze het zoeken moet. Het maakt dat ik niet meer wil vechten. Het maakt dat ik alleen maar in een hoekje wil wegkruipen en me wil verstoppen. Verstoppen voor de pijn, maar ook voor de hele wereld. Want deze buien maken me nou niet echt bepaald een leuk mens. Vrolijk, spontaan, liefdevol, geduldig… het is ver te zoeken. Héél ver. In zo’n bui is niemand om me heen veilig. Ik schijn je hoofd eraf te bijten, vol lelijkheid en gemene opmerkingen. En het erge is dat ik me het vaak niet eens bewust ben. Of dat ik het me wel bewust ben, maar dat ik het gevoel heb dat ik als een derde persoon naar de situatie kijk, maar er totaal geen grip op heb. Ik zie het gebeuren, als een trein die met volle vaart ontspoort, en ik kan er niets, maar dan ook niets aan doen of veranderen.

Het maakt dat ik het gevoel heb dat steeds meer mensen me gaan mijden. Wat ik overigens niet heel verwonderlijk vind; wie wil er nu bij iemand zijn die enkel negatieve energie uitstraalt? Of bij iemand die vuur spuwt wanneer je ook maar iets zegt? Iemand bij wie je continu op je hoede moet zijn? Ik snap het. Echt. Het nadeel is alleen dat ik juist nu zo graag liefde wil voelen. Het zelfs zo ontzettend hard nodig heb. Knuffels. Warme woorden van genegenheid. Een luisterend oor. Veilige verstopplekken in andermans armen. Andermans geloof in het feit dat het met me goed gaat komen. Want ik heb het niet meer.

Ik weet alleen echt niet meer hoe ik hieruit moet komen. Ik ben verdwaald en bang. Heel erg bang.

Advertenties

6 gedachtes over “Heel erg bang

  1. Het is niet aan mij te gaan handelen naar aanleiding van deze blog, ik ken Chantal namelijk niet persoonlijk. Wel weet ik dat er iemand, die dichter bij haar staat, moet gaan handelen en wel nu! Ik ken het gevoel dat ze omschrijft in deze tekst. Ook ik heb teksten geschreven waarin ik rake woorden heb neergepend. Echter ik heb nooit de ballen gehad om de woorden zelfmoord, suicidaal en dood te gebruiken. Niet omdat ik daar niet over nadacht, maar omdat ik de lezer niet wilde laten schrikken. Wat ik maar wil zeggen is dat dit een hulpkreet is, een hele harde, bijna hoorbaar door het scherm heen. Ze kan het niet meer alleen, is er iemand die haar kan helpen?

    Voel je je aangesproken? Ga dan nu naar haar toe. Vraag wat je moet doen en doe dat dan. Is er zogenaamd niets dat je kunt doen? Dring dan aan! Weet je niet wat je moet zeggen? Zeg dan niets, open je armen voor haar en ‘vang’ haar op. Doe iets! Iemand?

    Like

  2. Behind every cloud shines the sun…..keep counting your blessings……..weet dat het simpel klinkt maar in weze is het dat simpel…..houd het leven klein en dicht bij je…..er zullen genoeg mensen zijn die je die warmte willen geven……take care en carpe diem…dikke knuffel 😎 xxxx

    Liked by 1 persoon

  3. Hey Chantal, ik weet precies wat je voelt, ook al zijn wij zo vaak onbegrepen. Er zit een verschil in leeftijd bij ons maar we hebben dezelfde oorlog in ons hoofd. Als ik je kon helpen had ik het met liefde gedaan maar helaas kan ik mezelf niet eens helpen. Hopelijk komt het ooit goed met je.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s