Wat is er mis met stilstand?

Mijn leven was een leven van eindeloze beweging, van voortdurende verandering. Tot het ongeluk. De eindeloze beweging kwam abrupt tot een einde, op een wel heel radicale manier. Vanaf dat moment was ik gedwongen tot een leven van stilstand.
De afgelopen vier jaar heb ik gevochten tegen die stilstand; ik wilde door, ik wilde verder, ik wilde harder. Maar mijn lijf weigerde. Pertinent, met chronische pijn als antwoord. En wanneer ik desondanks echt te hard was gegaan, werd ik met een ruk teruggeroepen door een lijf dat in staking ging met killing migraines die vaak wel een week duurden.
Stilstand had voor mij een negatieve klank. Maar waarom? Wat is er mis met stilstand?

Het antwoord begint me steeds meer te dagen. Stilstand dwingt mij stil te staan bij mezelf. Stil te staan bij de herinneringen aan een verleden dat ik liever vergeet. Stil te staan bij emoties waar ik door continu in beweging te zijn voor vluchtte. Zolang ik maar druk bezig was met nieuwe projecten, vrienden, werk, studie, reizen en sporten; zolang ik maar bezig was, had ik geen tijd om stil te staan bij gevoelens die ik liever niet wilde voelen. Vluchtgedrag; een overlevingsmechanisme.

Mijn lijf is mooie stappen aan het maken nu; ik ben zo trots als een pauw dat ik nu niet alleen mijn huis helemaal zelf kan poetsen, maar ook dat ik het vaker niet dan wel in etappes hoef te doen. Waar een mens al niet blij mee kan zijn. Maar nu is het dus tijd om ook met de emoties aan de slag te gaan. Met een fantastische coach ben ik begonnen aan het proces van traumaverwerking: het trauma van het ongeluk, en de oude trauma’s die als dominostenen zijn meegenomen in mijn figuurlijke en letterlijke val.

Het is zwaar en het is ontzettend confronterend, al helemaal op de dagen waarop het, na een paar goede dagen, allemaal weer mis lijkt te gaan. Op die dagen wil ik eigenlijk gewoon niet meer, en verstop ik me het liefst in een hoekje. Jullie kennen ze, die dagen, de dagen waarop ik me helemaal terugtrek, en niets meer van me laat horen. Op die dagen vocht ik het hardst om weer overeind te komen, de stof van mijn knieën te kloppen en weer door te gaan. Nu wil ik dat anders gaan doen: niet meer doorgaan, maar stilstaan. Stilstaan bij het proces, stilstaan bij de emoties, stilstaan bij mezelf. Ik sta nog maar aan het begin, maar ik ben hoopvoller dan nooit tevoren. Ik kom er wel; ik heb alleen nog wat meer tijd en veel meer stilstand nodig.

I still have a long way to go but I'm already so far from where i used to be and I'm proud of that

 

Advertenties

6 gedachtes over “Wat is er mis met stilstand?

  1. Waow dat is fantastisch om te lezen. Want inderdaad luisteren naar je lichaam en je lichaam volgen is de beste weg naar genezing of verbetering. Vechten tegen moeheid is zinloos, beter is toegeven en de dag erop dan terug reschtsaan. Veel sterkte en dikke duim met je vooruitgang!

    Liked by 1 persoon

  2. Me nu in een paar uur door al je ups en downs van je revalidatie gelezen en wat een bijzonder document heb je geproduceerd. Zoveel pijn, zoveel wilskracht om die toch weer het hoofd te bieden. En wat heb je het ongelofelijk treffend, boeiend en meeslepend verwoord. Zowel op de manier waarop je je revalidatie doet, als hoe je het hier aan het “papier” toevertrouwt mag je in mijn ogen waanzinnig trots zijn. Blijf zo doorgaan Chantal!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s