De les van de dochter met het ochtendhumeur

‘Goedemorgen, lieverd! Tijd om wakker te worden! Je mag vandaag weer naar school!’ zeg ik deze ochtend tegen mijn dochter van bijna 7, terwijl ik haar rolgordijn omhoog trek. De zon schijnt vandaag en dat stemt me blij, maar dat vroege opstaan op een maandag is altijd weer even wennen.

Dat vinden ook mijn monsters, want terwijl zoonlief voor dood speelt en net doet alsof hij niets hoort, hoor ik aan mijn dochters gemompel van onder haar dekbed vandaan dat ze er vandaag totaal geen zin in heeft. Twee monsters met een ochtendhumeur, en dat terwijl ik zelf al 20 minuten te lang ben blijven liggen… Dit wordt een uitdaging, besef ik me. Oeps.

Ik zet de radio hard aan, zodat de monsters niet weer in slaap vallen, en begin aan mijn ochtendrituelen. Ik leg hun kleren klaar, omdat vandaag overduidelijk zo’n dag is waarop ze daar niet zelf aan toe zullen komen, pak hun gymtassen in (ja, dat had ik gisteravond al moeten doen, I know!), en vouw mezelf onder een snelle douche. Terwijl ik me afdroog, hoor ik heel veel boos gemopper uit de kamer van het jongste grut vandaan komen. Ze zit boos op de grond, want ze is het niet eens met mijn kledingkeuze voor haar vandaag. Ze is het ook niet eens met het feit dat ze vandaag niet mag thuisblijven, en ze wil ook niet gymmen. Eigenlijk wil ze helemaal niets, bijt ze me met vuurspuwende ogen toe. Ik laat haar maar even mokken en kleed me verder aan.

Zoonlief krijg ik na een kieteldood eindelijk uit zijn hoogslaper en onder de douche, weliswaar met een gezicht op standje onweer, maar er zit in ieder geval beweging in. Mijn dochter zit nog steeds te mokken op de vloer van haar kamer, haar armen om haar opgetrokken knieën gevouwen, en met een dreigend gezicht. Ik begin mijn geduld te verliezen. ‘Nu is het klaar!’ zeg ik haar boos. ‘Hup! Aankleden jij! Als je kleren je niet bevallen, dan kies je iets anders uit, dat weet je. Daar heb je ruim de tijd voor gehad. Ophouden met dat gezeur en opschieten!’ Natuurlijk heeft dat niet het gewenste resultaat. En dat laat ze duidelijk merken ook, met gestamp van de voeten, armen voor haar borst gekruist, en een grote mond.
Maar wat had ik dan verwacht, vraag ik me af. Dat ze opeens zou gaan doen wat ik wil, zonder morren? Mijn dochter en niet-morren is sowieso al een onmogelijke combinatie, besef ik me lachend. Maar hoe los ik dit op? En ik probeer me in haar te verplaatsen (niet zo heel erg moeilijk, want ze heeft enkele pittige karaktertrekken niet van een vreemde). Zou ik het fijn vinden wanneer er zo tegen me gesproken wordt? Zou ik het waarderen wanneer er tegen me geschreeuwd wordt, laat staan wanneer ik last heb van een ochtendhumeur? No way! Maar waar zou ik dan wel behoefte aan hebben op dat moment? En ik besef me dat het antwoord heel eenvoudig is: liefde. Liefde voor mij én mijn ochtendhumeur. Hoe vaak moet ik niet vertederd lachen om mijn pittige dochter met haar even pittige ochtendhumeur? Want dat heeft ze, en het maakt haar alleen maar nog meer haar; het mooie, kleine, perfecte persoontje dat ze is.

Ik ga op mijn knieën voor haar zitten en spreid mijn armen. ‘Kom maar,’ zeg ik. ‘Kom maar, en dan zal ik je helpen. Maar eerst een lange knuffel!’ Ze kruipt in mijn armen en knuffelt me zo hard als ze kan. En geloof me, er is niets lekkerder dan de dag te beginnen met een paar van die kleine armpjes om je heen. Aankleden is daarna zo gepiept, tandenpoetsen gaat al bijna zonder tegengas, en terwijl ik een staart in haar haar knutsel, verschijnt er al een lach op haar gezicht.

Mijn les van deze ochtend: verplaats je eens in een ander. Hoe zou jij willen worden behandeld op dat moment? Hoe zou jij je voelen wanneer jij die ander was, en hoe zou iemand je op dat moment kunnen helpen? Want uiteindelijk zijn we allemaal hetzelfde, nietwaar?
Wat een drama had kunnen worden deze ochtend bij mij thuis, kon ik op deze manier ombuigen tot een fijne en waardevolle ochtend. Een prachtig begin van deze dag.