31 dagen clean

antidepressants, antidepressiva, antidepressivum, seroxat, paroxetine, paxil

Gevangen in een lijf dat niet kan wat ik wil. Gevangen in een leven dat opeens radicaal anders is dan het leven dat ik had. Gevangen in een versie van mezelf die ik helemaal niet leuk vond. Dat overkwam me na het verkeersongeval. Ik vroeg me af waarom ik was blijven leven. Waarom was ik niet gewoon gestorven, ter plekke? Want zo wilde ik niet verder. De enige reden waarom ik er nog was, waren mijn monsters. En ik kon niet eens meer de moeder zijn die ik was en wilde zijn. Ze moesten continu rustig zijn, geen lawaai maken, rekening houden met mij, met een moeder die amper aandacht aan ze kon besteden, en dat verdienden ze niet. Ze verdienen zo veel meer.

Ik werd depressief, zelfs suïcidaal, en begon na lang aandringen met het slikken van een antidepressivum: paroxetine in een lage dosering van 20 mg. Het hielp me om de scherpe kantjes eraf te halen. Let wel: antidepressiva zijn geen happy pills. Het zorgde er bij mij voor dat de dalen net even iets minder diep waren, en net even iets behapbaarder. En ik wist dat het maar tijdelijk zou zijn; ik zou immers binnen niet al te lange tijd weer beter zijn, nietwaar?

Twee jaar later ging het echter nog minder goed met me, en ik eindigde op een verlaten treinstation midden in de nacht. Mijn vriendin was overleden, mijn huwelijk liep op de klippen, en ik was nog steeds niet beter. Ik wilde niet meer verder, zo simpel was het. Maar ik kwam er die nacht achter dat een einde aan mijn leven maken voor mij wel een wens was, maar geen optie: ik ben een mama. Ondanks het feit dat ik van mezelf vind dat ik faal als moeder, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze aan hun lot over te laten. Dus de dosering van het antidepressivum ging met 10 mg omhoog.

Maar al die jaren heb ik geloofd dat ik ooit weer zonder antidepressivum zou kunnen leven. En ik geloof dat het tijd is voor een verandering. Die medicijnen hebben me waarschijnlijk het leven gered, en waren er toen ik ze hard nodig had, maar ik besef nu dat ik mezelf ook heb gered.
Depressie is verraderlijk, en het besluipt je. Het kruipt je leven in op het moment dat je het meest kwetsbaar bent, en plant zijn zaadjes in je geest. Het doet net alsof het je vriend is, en laat je elke leugen geloven die het je vertelt. Maar ik wil die leugens niet meer. Ík heb de keuze gemaakt om te leven. Ík heb de keuze gemaakt om door te gaan. Ik deed het, helemaal alleen, en het is tijd dat ik mezelf een beetje meer krediet geef.

En daarom stopte ik exact een maand geleden met de antidepressiva. Vandaag ben ik 31 dagen clean.

Eerdere pogingen had ik voortijdig moeten afbreken, maar dit keer dacht ik goed voorbereid te zijn. Ik had bedacht te stoppen in de zomervakantie, wanneer mijn monsters 3 weken lang bij hun vader zouden zijn. Op die manier zouden zij de minste hinder hebben van mijn ontwenningsverschijnselen, want stoppen met antidepressiva is zwaar, verdomde zwaar. Dat ik uiteindelijk zelfs mijn vakantie heb moeten laten schieten, heb moeten besluiten dit jaar niet naar Lowlands te gaan, en dat ik nu nog steeds aan het afkicken ben, daar had ik niet op gerekend.

Zo snel als mijn huisarts zijn receptenblokje tevoorschijn haalde om me aan die pillen te krijgen, zo moeilijk deed hij toen ik vertelde dat ik wilde stoppen. Hij raadde me aan te blijven slikken ‘omdat dat makkelijker was’, en dat schijnt een vaak gehoord advies te zijn. De apotheek en de huisarts waren het er wel over eens dat, wanneer ik toch zo nodig wilde stoppen, ik van 30 mg moest afbouwen naar 20 mg (wat ik 3 maanden terug deed) en de rest ‘cold turkey’. Geloof me, cold turkey is een extreem slecht plan en ik raad het je sterk af nu ik het zelf heb gedaan. Wat ik je wel aanraad is om het heel langzaam af te bouwen. Ik heb artikelen gelezen via Google waarin aanbevolen wordt om per 3 tot 6 weken (steeds kijken hoe je je voelt) 5 tot 10 procent te minderen met het middel. Paroxetine is verkrijgbaar in poeder- en vloeibare vorm, dus laat je niet wijsmaken door je apotheker dat dat niet mogelijk is.

De eerste 2 dagen had ik nog nergens last van. En toen begon de ellende van de ontwenningsverschijnselen:

  • Brain zaps: een gevoel alsof er stroomstoten door je hersenen gaan. Bij mij kwamen ze in setjes van 2, meerdere keren per dag. Nu, na een maand, voel ik ze gelukkig bijna niet meer, en heb ik alleen af en toe nog een soort plopjes in mijn oren.
  • Labiel: huilen tot je een ons weegt, oncontroleerbaar, onophoudelijk. De eerste weken waren het ergst, maar ook vandaag lijk ik weer niet te kunnen stoppen.
  • Duizelig: maar dan ook extreem duizelig. Zo duizelig dat ik over de vloer kroop naar de keuken of de wc omdat ik echt niet kon lopen. Alles draaide, zodra ik mijn hoofd maar een klein beetje bewoog. Bij mij waren de eerste 2 weken het ergst, maar nog steeds kan ik me behoorlijk draaierig voelen.
  • Misselijk en braken: ik kon absoluut geen eten binnenhouden en leefde de eerste 2 weken op water en komkommer. Nog steeds ben ik iedere dag misselijk en heb ik weinig eetlust. Ik ontdekte trouwens dat het essentieel is gluten te eten wanneer je afkickt van de antidepressiva; het maakt dat je je wat stabieler voelt. Maar dat lukt pas wanneer de ergste misselijkheid voorbij is.
  • Diarree: de hele dag door sleepte ik me van de bank naar de wc. Het kwam eruit als water, en pas in de vierde week kreeg het een iets meer substantiële vorm.
  • Paniekaanvallen: hevige zweetaanvallen, extreme hartkloppingen (ik dacht meerdere keren dat ik ter plekke zou sterven aan een hartaanval), hyperventilatie en zo ontzettend bang en onrustig. Vannacht had ik ze nog steeds, dus ook na een maand is het nog aanwezig. Gelukkig neemt de frequentie af van tientallen per dag, naar een per dag.
  • Vermoeidheid: ik was zo extreem moe dat ik voortdurend wilde slapen, maar ik kon echt niet slapen. Ik sleepte me van mijn bank naar mijn bed en weer terug. En nog steeds ben ik zo verdomde moe, en lag ik vannacht bijna de hele nacht weer wakker. Totaal gebrek aan energie. Het schijnt te maken te hebben met het gebrek aan serotonine, nu ik gestopt ben met de antidepressiva, en het duurt even voordat mijn lijf dat weer gaat aanmaken. En dan zijn er nog de levendige dromen wanneer je wel slaapt, levendig en zo naar, dat je jezelf wakker gilt.
  • Hoofdpijn: niet vergelijkbaar met de migraines die ik heb sinds het ongeluk, maar wel het gevoel alsof mijn hoofd elk moment uit elkaar kan barsten. Nog steeds voelt het alsof de watten in mijn hoofd van beton zijn gemaakt en alleen maar groeien en groeien en groeien….

Hoelang het allemaal gaat duren? Ik heb geen idee. Zelfs de artikelen op internet spreken elkaar tegen. Natuurlijk is het afhankelijk van hoelang je antidepressiva hebt geslikt, en in welke dosering. Paroxetine blijkt een van de moeilijkste antidepressiva te zijn om mee te stoppen, dus dat werkt ook niet mee. De nieuwste onderzoeken wijzen uit dat de ontwenningsperiode veel langer duurt dan de artsen in eerste instantie dachten, en dat je het starten en het stoppen met antidepressiva serieus moet overdenken. De meeste ervaringsdeskundigen hebben het over maanden, en ik houd me nu vast aan de richtlijn dat het 90 dagen duurt om volledig te herstellen.

Ik weet dat als het me lukt om hier doorheen te komen, ik alles aankan. En ik ben verdorie al voorbij het zwaarste stuk. Ik ga dit volhouden, dat is een ding dat zeker is. Ik ben niet voor niets al 31 dagen clean.

Festival-fever, en waarom ik niet naar Lowlands ga

music-festival

Waarom ga ik als chronisch-ziek-persoon naar meerdaagse muziekfestivals? Die vraag krijg ik vaak gesteld. Hoe vind ik de energie om me overeind te houden in de waanzin en de drukte van een festival? Energie is iets dat bij mij extreem schaars is sinds het ongeval, dus waarom doe ik het mezelf aan en hoe weet ik het vol te houden?

En dan leg ik uit dat zo goed mogelijk voor mezelf zorg, dat ik veel slaap, dat ik tussendoor dutjes doe, dat ik voor de muziek ga, en niet voor de alcohol en de andere pleziertjes, dat ik geen feestbeest ben die de hele nacht doorgaat, dat ik na de headliner gewoon mijn tentje in kruip om te slapen. Maar dat de vermoeidheid en de uitputting opwegen tegen de mentale energie die een festival me geeft, de “lust for life”. Want dat is wat ik nodig heb: lust for life. Na het ongeval ben ik alleen maar aan het vechten en het knokken tegen alle instanties die wat van me willen: de verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij, het UWV, de externe instantie die mijn ex-werkgever in dienst heeft genomen om mij het leven zuur te maken, en vooral aan het knokken met mijn eigen beperkingen.
Drie dagen lang met vrienden in de zon genieten van fijne muziek – mijn passie – laat me zien waar ik het allemaal voor doe, dat ik nog niet afgeschreven ben (zoals ik me vaak wel voel), maar vooral dat het leven ook nog een beetje leuk is. Want over het algemeen vind ik mijn leven niet leuk. Drie dagen festival geven me een ontsnapping aan dat niet-leuke leven, en dat is hard nodig.

Maar ik geloof dat ik na een week van wikken en wegen zojuist definitief de beslissing heb genomen om niet naar Lowlands te gaan dit jaar. Down the Rabbit Hole was in juni geen succes. Naast het feit dat ik me alleen voelde (niet zo raar wanneer je solo naar een festival gaat, maar wat was dat een enorme overwinning!), wogen de plussen niet tegen de minnen op: alles wat ik wilde zien was op dezelfde dag en tegelijkertijd geprogrammeerd, het slechte weer en het drassige terrein maakten dat ik niet mijn Lamzac kon opwerpen om even een dutje te doen tussen twee acts in, en ik heb zeker 2 weken nodig gehad om fysiek te herstellen. Het was het niet waard.

Mijn belangrijkste doelen voor de korte termijn zijn fysiek sterker worden en meer (quality) tijd doorbrengen met mijn monsters. Lowlands zal mijn lijf weer een ontzettende terugslag geven (zeer waarschijnlijk heftiger dan voorheen, omdat ik gestopt ben met medicatie en daar nog van aan het herstellen ben), waardoor ik fysiek dus niet aansterk, en ik ook nog eens minder tijd kan doorbrengen met mijn monsters (want mama is moe). En ik voel me al zo’n ongelooflijk slechte moeder.
Dus wat is nu belangrijker? Waar liggen mijn prioriteiten? Bij de quick fix om even alle zorgen te vergeten? Of bij mijn lichamelijke herstel en mijn kinderen?

Het voelt vreselijk volwassen, dit besluit. Het kleine meisje in me is aan het stampvoeten dat het niet eerlijk is, en dat ze het leuk wil hebben. Maar rust is belangrijker op het moment. Ik wil beter-der worden, en dat bereik ik niet door naar Lowlands te gaan. Maar fuck, wat is dit een gevecht met mezelf.