Festival-fever, en waarom ik niet naar Lowlands ga

music-festival

Waarom ga ik als chronisch-ziek-persoon naar meerdaagse muziekfestivals? Die vraag krijg ik vaak gesteld. Hoe vind ik de energie om me overeind te houden in de waanzin en de drukte van een festival? Energie is iets dat bij mij extreem schaars is sinds het ongeval, dus waarom doe ik het mezelf aan en hoe weet ik het vol te houden?

En dan leg ik uit dat zo goed mogelijk voor mezelf zorg, dat ik veel slaap, dat ik tussendoor dutjes doe, dat ik voor de muziek ga, en niet voor de alcohol en de andere pleziertjes, dat ik geen feestbeest ben die de hele nacht doorgaat, dat ik na de headliner gewoon mijn tentje in kruip om te slapen. Maar dat de vermoeidheid en de uitputting opwegen tegen de mentale energie die een festival me geeft, de “lust for life”. Want dat is wat ik nodig heb: lust for life. Na het ongeval ben ik alleen maar aan het vechten en het knokken tegen alle instanties die wat van me willen: de verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij, het UWV, de externe instantie die mijn ex-werkgever in dienst heeft genomen om mij het leven zuur te maken, en vooral aan het knokken met mijn eigen beperkingen.
Drie dagen lang met vrienden in de zon genieten van fijne muziek – mijn passie – laat me zien waar ik het allemaal voor doe, dat ik nog niet afgeschreven ben (zoals ik me vaak wel voel), maar vooral dat het leven ook nog een beetje leuk is. Want over het algemeen vind ik mijn leven niet leuk. Drie dagen festival geven me een ontsnapping aan dat niet-leuke leven, en dat is hard nodig.

Maar ik geloof dat ik na een week van wikken en wegen zojuist definitief de beslissing heb genomen om niet naar Lowlands te gaan dit jaar. Down the Rabbit Hole was in juni geen succes. Naast het feit dat ik me alleen voelde (niet zo raar wanneer je solo naar een festival gaat, maar wat was dat een enorme overwinning!), wogen de plussen niet tegen de minnen op: alles wat ik wilde zien was op dezelfde dag en tegelijkertijd geprogrammeerd, het slechte weer en het drassige terrein maakten dat ik niet mijn Lamzac kon opwerpen om even een dutje te doen tussen twee acts in, en ik heb zeker 2 weken nodig gehad om fysiek te herstellen. Het was het niet waard.

Mijn belangrijkste doelen voor de korte termijn zijn fysiek sterker worden en meer (quality) tijd doorbrengen met mijn monsters. Lowlands zal mijn lijf weer een ontzettende terugslag geven (zeer waarschijnlijk heftiger dan voorheen, omdat ik gestopt ben met medicatie en daar nog van aan het herstellen ben), waardoor ik fysiek dus niet aansterk, en ik ook nog eens minder tijd kan doorbrengen met mijn monsters (want mama is moe). En ik voel me al zo’n ongelooflijk slechte moeder.
Dus wat is nu belangrijker? Waar liggen mijn prioriteiten? Bij de quick fix om even alle zorgen te vergeten? Of bij mijn lichamelijke herstel en mijn kinderen?

Het voelt vreselijk volwassen, dit besluit. Het kleine meisje in me is aan het stampvoeten dat het niet eerlijk is, en dat ze het leuk wil hebben. Maar rust is belangrijker op het moment. Ik wil beter-der worden, en dat bereik ik niet door naar Lowlands te gaan. Maar fuck, wat is dit een gevecht met mezelf.

Advertenties

3 gedachtes over “Festival-fever, en waarom ik niet naar Lowlands ga

  1. Dit is zooooo herkenbaar….helaas.
    Je wilt zo graag weer even voelen dat je ” leeft” en hoe zwaar dat ook is…het kan zo’n boost geven.
    Maar de nadelen wegen gewoon niet op tegen al dat moois…Ik heb vorig jaar kaarten voor U2 uiteindelijk toch verkocht. Het gaf teleurstelling maar ook rust. Sterkte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s